Dopiero trener Zieliński odważniej postawił na młodzież. Miejmy nadzieję, że przyniesie to w przyszłości efekty, a Ci piłkarze będą siłą poznańskiego zespołu.

Przez długi czas Lech Poznań postrzegany był przez swoich kibiców jako polski Athletic Bilbao — zespół, który swoją potęgę opiera w pierwszym rzędzie na wychowankach. W takiej polityce kadrowej można dostrzec wiele dobrego. Zawodnik, który od juniora związany jest z klubem, lepiej rozumie, ile klub znaczy dla jego kibiców, dla środowiska, w którym funkcjonuje, i ów specyficzny „esprit de corps” nierzadko znajduje przełożenie na sukcesy odnoszone przez zespół. Prawdziwi działacze klubowi starają się budować zespół na wychowankach, doskonale rozumiejąc, że hasło „més que un club” sprawdza się równie dobrze w Barcelonie jak i w klubie z ligi okręgowej.

Nic więc dziwnego, że jednym z głównych powodów niechęci części trybun do Franciszka Smudy było ignorowanie przez niego zawodników Akademii Piłkarskiej, późniejszego zespołu MESA. Choć — jakby na to nie spojrzeć — budowany on był w oparciu o Mistrzów Polski juniorów starszych z 2007 roku, jego zawodnicy z rzadka pojawiali się na boisku w barwach pierwszej drużyny. Choć zarząd postawił przed ambitnym menedżerem zadanie wprowadzania do zespołu przynajmniej jednego młodego zawodnika w każdej rundzie, Smuda wolał stawiać na piłkarzy już sprawdzonych i ogranych, uważając, że z nimi łatwiej mu będzie odnieść sukces. Paradoksalnie, ten przyszedł wtedy, gdy trzonem drużyny stali się młodzi Robert Lewandowski i Semir Štilić.

Trudno wszakże nie oddać trenerowi Smudzie trochę racji. Gdyby spojrzeć na układ sił w polskiej ekstraklasie, zespoły z czołowych miejsc nie stawiają na wychowanków — mało tego, kluczową rolę odgrywają w nich piłkarze z zagranicy. Legia bez Muchy, Choto czy Chinyamy, Wisła bez Clébera, Marcelo i Kirma, Lech bez Buricia, Štilicia lub Djurdjevicia byłyby drużynami o klasę gorszymi. Nawet gdy hegemonię krakowsko-warszawską przełamało lubińskie Zagłębie, w dużej mierze zawdzięczało to obecnemu filarowi poznańskiej defensywy, Manuelowi Arboledzie.
Również i eksperymenty z opieraniem gry na wychowankach swoimi rezultatami nie napawają otuchą. Najodważniej w tym względzie postępuje Legia, zmuszona do tego specyficzną polityką transferową swojego właściciela. Rybus i Borysiuk, a wcześniej Smoliński czy Korzym, pokazywali się co prawda z niezłej strony w pojedynczych meczach, ale nie znajdowało to przełożenia na długofalowe sukcesy zespołu.

Przyczyny takiego stanu rzeczy upatrywać należy w ułomnym systemie szkolenia piłkarskiej młodzieży. Dobrze więc, że i pod tym względem Lech należy do polskich prekursorów nowoczesnej pracy z młodymi zawodnikami. Zainaugurowany w 2007 wielostopniowy program szkolenia oparty na współpracy z poznańskimi szkołami pozwala mieć nadzieję na to, że następcy Reissa i Bosackiego coraz chętniej będą pukać do drzwi pierwszego zespołu. Tegoroczne mistrzostwo Polski juniorów młodszych, wicemistrzostwo juniorów starszych oraz debiuty na ligowych boiskach Możdżenia, Szałka czy Kamińskiego pokazują, że klubowe plany zaczynają przynosić pierwsze owoce.

Wielka szkoda, że Mistrzów Polski z sezonu 2006/2007 nie udało się poprowadzić tak, by zaistnieli w dorosłym futbolu w barwach Lecha i nie ma sensu rozważać dzisiaj, kto ponosi za to największą odpowiedzialność. Trzeba natomiast wyciągnąć z tego nauczkę na przyszłość i nie dopuścić do tego, by sytuacja powtórzyła się w przypadku tegorocznych wicemistrzów. Białożyt czy Machaj póki co to nazwiska znane niestety jedynie fanom gry Football Manager, dobrze by było, gdyby nazwiska Olejniczaka czy Marynowicza już za rok, za dwa poznała kibicowska Polska.

Be Sociable, Share!

•