Lech24.com

Chwila zrywu umysłowego i znów coś piszę. Tym razem na temat plotek transferowych Lecha Poznań. Już spieszę wyjaśniać, o co mi chodzi. Może tylko mi się tak wydaje. Zauważyliście, że z chwilą jak nasza rodzima Ekstraklasa zapada w sen zimowy a kibice zapominają na chwilę o futbolu z okazji Świąt Bożego Narodzenia to zaczyna grasować Niebieski Chochlik?

Ów Chochlik puszcza plotki o tym, kogo nie chce sprzedać Lech Poznań, a kogo z Kolejorza nie chciano by kupić. Zauważyliście, że zawsze to się dzieje w przerwie między rozgrywkami? Może to tylko mnie się wydaje, że nasz wspaniały Zarząd szykuje sobie grunt pod interesy oswajając kibiców z myślą, że nasze gwiazdeczki odejdą.

„Ibuprom” sprzedany, Stilic sprzedany teraz Murawski, jacy ci kibice są głupi. Już nam uwierzyli. W końcu na Ubiparipie zarobić tyle ile się wydało. Kibice zrozumieją i tak nie pokazał się z najlepszej strony. Stilic to już przegrany temat. Pytanie, kiedy, a Murawski? Cóż. Przyjdzie nam wysłuchać jak to w dżentelmeńskiej umowie miał obiecane odejście, gdy pojawi się oferta.

I co nam zrobi biedny kibic. Nic. Mamy ich w garści. Przecież można grać Możdżeniem i Drygasem nie ujmując nic z ich talentów.

Lech24.com

W Poznaniu parcie na sukcesy Lecha Poznań jest takie wielkie, że kibice tej drużyny stali się mocno wybredni i głodni zwycięstw. Można by powiedzieć, że żaden szkoleniowiec, który przyszedłby do Lecha nie ma czasu oprócz zgrupowań na przygotowanie drużyny. Franciszek Smuda, Jacek Zieliński, a teraz Jose Maria Bakero wszyscy oni nie mogli dogadać się na początku z kibicami.

Na początku nie było nic i pojawił się Franciszek Smuda, trener o uznanej w kraju marce. Pierwszy szkoleniowiec, który musiał się zmierzyć z wymagającą poznańską publicznością. Kibice od razu oczekiwali od niego wyników, a na to potrzeba czasu. Do dziś szumi mi w głowie hasło: Smuda gdzie te cuda. Minęło trochę czasu i poznańscy fani uwielbiali popularnego Franza za styl, charakter i waleczność drużyny.

Kolejny trener Jacek Zieliński też nie miał najlepszego startu. Początek sezonu w wykonaniu trenera i jego podopiecznych był bardzo słaby. Lechici wygrali cztery razy, raz zremisowali i przegrali 3 razy w tym mecz z Legią Warszawa na Łazienkowskiej 0:2. Kibice przestali wierzyć w nowego szkoleniowca. Jednym z ciekawszych haseł wygłaszanych przez fanów Kolejorza był: Hej Zieliński, walcz o mistrza. To jest Poznań, nie Wodzisław. Jedna z ciekawszych wypowiedzi kibiców z tamtego okresu - Styl gry jest okropny, jeśli Lech w ogóle ciuła jakieś punkty, to po ciężkich męczarniach. Niedawno we Wronkach pokonał Odrę Wodzisław 1:0 z trudem, w sytuacji, kiedy goście przez ponad 20 minut grać musieli grać w dziesięciu. A teraz ta wpadka na Legii, cholera! Jacek Zieliński zdobył pierwsze po 20 latach Mistrzostwo Polski w ostatniej kolejce wyprzedzając Wisłę Kraków!

Wreszcie trener Jose Maria Bakero, który na dobrą sprawę przejął Lecha w połowie sezonu. Trener, który nie miał szansy pokazać się w Polsce. Gdy o Polonii Warszawa mówiło się, że coraz lepiej się prezentuje Prezes Polonii Wojciechowski zwolnił Baska nie dając mu szans się wykazać. Przyszedł do Poznania. Kibice wtedy śpiewali: Chcemy trenera, a nie jakiegoś Bakera od początku nie dając mu szans na zbudowanie drużyny. Nie chcę analizować gry drużyny, postaram się zasięgnąć opinii eksperta na tematy gry i taktyki Lecha jednak czas trzeba temu szkoleniowcowi dać.

Zmiana trenera po sezonie nie wiele moim zdaniem da. Gdyż nawet Smuda potrzebował więcej czasu, aby swój styl narzucić. Czy przyjście do Kolejorza nowego szkoleniowca coś zmieni? Czy ktoś zagwarantuje od początku sezonu zwycięstwa? Czy nie powtórzy się ta sama sytuacja, co teraz? Żadnych gwarancji nie mamy.

Futbol net / własne

Lech24.com

Choć poglądy mam lewicowe i każdy, kto mnie zna wie, na kogo głosuję to tym razem przyklasnę temu, co postanowił Polski Rząd na czele z Premierem Donaldem Tuskiem. Stadion Lecha i Legii zamknięty i śmiem twierdzić, że to był dobry ruch.

Polacy mają wspaniałe doświadczenie w podchodzeniu do różnych tematów z nastawieniem „a jakoś to będzie”. Najpierw lot wojskowego samolotu i jego rozbicie się pod Poznaniem, następnie lot Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ś.P. Lecha Kaczyńskiego do Smoleńska zakończony katastrofą przez nie odpowiednie wyszkolenie oraz jawne łamanie procedur lotniczych.

Podobnie ma się sytuacja przy każdym evencie sportowym i nie chodzi o stadiony Lecha czy Legii, ba nie chodzi nawet o piłkę nożną, bo procedury i podchodzenie do tematu „a jakoś to będzie” zdarza się w całym kraju i w każdej dyscyplinie sportowej.

Ile razy zwykły kibic był świadkiem łamania procedur na stadionie, ile razy widział rzeczy, przez które tracił chęci do przychodzenia na stadion. Pal licho ze sportem: ile razy Policjant widział łamanie procedur przez swojego kolegę z pracy, a młody przyszły kapłan widział łamanie prawa przez swojego przełożonego.

Przykładów można by przytoczyć wiele. Mi chodzi o jedno. Nie zmieni się Polski nie przestrzegając regulaminów na szczeblu, wspólnoty, lokalnym czy krajowym. Nie zmieni się przyzwyczajeń, jeżeli będzie się na nie przymykać oko. Ileż to razy byliśmy świadkami takiego przymykania. Przykład jest świeży. Nie zatrzymanie meczu, gdy przed ostatnim z karnych kibice wbiegli na boisko.

Zamknięcie stadionów dotyka wszystkich kibiców Lecha i Legii. Tych, co robią awantury, mają konflikt z prawem, czy nie szanują panujących zwyczajów i reguł jest zdecydowana mniejszość. Mam nadzieję, że Rząd uderzając we wszystkich kibiców otworzy im oczy. Uruchomi ogólnokrajową świadomość, aby nie popierać łamania reguł, regulaminów czy prawa polskiego.

Mam nadzieję, że Premier Tusk otworzy zaślepionym swoją doskonałością kibicom na tyle oczy, aby dostrzegli, iż nie można popierać łamania nawet prostego regulaminu stadionowego tylko, dlatego, że dobrze wypadła oprawa, doping podczas ostatniego meczu czy dlatego że ładnie widać zdjęcie z oprawy w ogólnokrajowym dzienniku.

Jacek Zieliński w Polonii W. (fot. Guli)

Były szkoleniowiec Lecha Jacek Zieliński ponownie został szkoleniowcem Polonii Warszawa. Za zdobycie Mistrzostwa Polski z Kolejorzem należy mu się wielki szacunek, jednak za decyzję o pracy przy ul. Konwiktorskiej gdzie trenerów się traktuje jak papier toaletowy w klubowym szalecie już nie.

To co się dzieje przy Konwiktorskiej można by porównać do obwoźnego cyrku, w którym prezes kieruje swoimi treserami i zwierzętami jak chce. W tym roku przyszedł już piąty trener i co gorsza ten, który został zwolniony z Polonii za słabe wyniki. Sądzę, że tylko duże pieniądze powodują, że ludzie godzą się być kolejnymi clownami w rękach właściciela cyrku.

Co tam będę pisał. Każdy to wie. Trenerze Jacku Zieliński życzymy sukcesów, byle nie w meczu z Lechem Poznań.

Lech24.com

Tak sobie pomyślałem. To że Jaga będzie „cieniować” na Wiosnę wiedzieli już w okręgówce. Zawsze są przebłyski w naszej Ekstraklasie. Liga udowadnia, że wygrywa ten kto ma kapitał i jest ułożony. Przykład? Wisła! A czemu? Bo mają doświadczenie. Lech się tego uczy.

W Lechu gdzieś popełniono błąd. Pewnie wszyscy o tym wiedzą, ale nie my. Zmiana szkoleniowca może była złą, ale nikt się do tego nie przyzna. Powodów słabszej gry można by pewnie upatrywać w słabszym przygotowaniu i trenerze.

Dziś wygrały indywidualności czyli to co powinno być zaletą klasowej drużyny. Obawiam się, że więcej w tym zasługi było piłkarzy niż trenera.

Nie pamiętam dokładnie, ale podobnie jak w Wiśle,  Smuda  pozostawił nam drużynę z charakterem, która zdobyła z Jackiem Zielińskim Mistrzostwo Polski.

Reasumując Lech powinien mieć charakter jak Smuda, taktykę jak Zieliński i rotację składu Jose Maria Bakero.

Lech24.com

Wczoraj Lech Poznań pokonał kolejnego rywala w meczu sparingowym rozgrywanym podczas drugiego obozu przygotowawczego w Belek. Tym razem pokonana została drużyna Olimpija Ljubljana 1:0, a decydującą o zwycięstwie bramkę strzelił w 75 minucie Marcin Kikut. Czy aby nie za dobrze idzie naszej ukochanej drużynie? A może w końcu ktoś ją dobrze przygotuje do meczów w Lidze Europejskiej?

Kiedyś jak drużynie za dobrze szło w sparingach przedsezonowych można było wywnioskować, że w przygotowaniach popełniono błąd. Każdy trener jak i człowiek odpowiedzialny za przygotowanie fizyczne chciał się wstrzelić z formą na pierwszy oficjalny mecz. Kiedy zawodnicy ogrywali jednego rywala za drugim w meczach kontrolnych można było się domyślać, że ta forma przyszła za wcześnie.

Miejmy nadzieję, że w naszym przypadku dobre sparingi nie są wynikiem czyjegoś błędu, a jedynie umiejętnościami Kolejorza. W przeciwnym razie może nam tak dobrze w rundzie wiosennej nie pójść.

Lech24.com

Czytając na łamach różnych dzienników informacje związane z transferami Lecha Poznań zaczynam się zastanawiać, kto ma rację. Chodzi mi tutaj o relacje między piłkarzami a zarządem. Z poznańskiego klubu od czasu przemian odeszło wielu mniej lub bardziej znanych piłkarzy. Wielu z nich miało pretensje do władz klubowych o sposób, w jakim się to stało.

Wszystko zaczęło się od Piotra Reissa, który mimo, iż jest ikoną Kolejorza został źle potraktowany i rozstano się z nim w taki sposób, że wielu kibicom jak i samemu piłkarzowi pozostawał niesmak. W swojej książce sam zawodnik umieścił tekst w którym krótko opisuje jego rozstanie z klubem: „Prezes Rutkowski powiedział, że za 3-4 miesiące nikt o „Rejsiku” nie będzie pamiętał, że „umrę jak każdy produkt”.

Kolejnym zawodnikiem, który miał pretensje do zarządu jest Robert Lewandowski. Jeżeli nie wiadomo, o co chodzi to chodzi o pieniądze i pewnie to spowodowało, że rozstanie zawodnika z klubem nie było takie jak powinno.

Wreszcie Sławomir Peszko, który w oficjalnych oświadczeniach jak i wywiadzie udzielonym przeglądowi sportowemu zapewnia o swojej lojalności w stosunku do klubu, a wypowiedzi prezesa świadczą o czymś innym.

Kto ma rację? Czy Zarząd który z roku na rok buduje coraz silniejszą drużynę, czy piłkarze?

Lech Poznań - Inter Baku

Każdego poznańskiego kibica krew zalewa na myśl o meczu z Interem Baku i nie ma w tym nic dziwnego. Nawet ja uległem emocjom i w pewnym momencie chciałem wydrzeć się w niekonwencjonalny sposób na piłkarzy. Powstrzymałem się i dobrze zrobiłem.

Jestem przekonany, że słaba gra Lecha była spowodowana przygotowaniami do sezonu, a błędem decydentów w poznańskiej drużynie było to, że nie przewidzieli takiego rozstrzygnięcia przed meczem. Piłkarze oddychali rękawami, stali w miejscu, piłka przez to im się nie kleiła. Nie wierzę, że Krivets, Peszko czy Stilić mogli tak pudłować i przestrzeliwać wydawałoby się łatwe piłki.

Poznańska Lokomotywa jedzie dalej. Na Pragę Kolejorz będzie lepiej przygotowany, a kibice niech się cieszą, że są takie mecze w Poznaniu. W końcu od czasu pamiętnego meczu z Pogonią Szczecin w Pucharze Polski, gdzie Tyrajski też strzelił zwycięskiego karnego dogrywki i rzutów karnych, a przede wszystkim takich emocji nie było.

PS: Kotorowski powiedział, że gwizdać kibice mogą po meczu, a nie w jego trakcie. Ma racje.

Krzysztof Kotorowski (fot. Gosia/Lech24.com)

Krzysztof Kotorowski stał się bohaterem środowego spotkania Ligi Mistrzów. Nie dosyć, że bronił rzuty karne to jeszcze sam zdobył gola pokonując azerskiego bramkarza, a jeszcze rok temu nic nie zanosiło się, że Kotor uratuje Lecha.

Nie każdy pamięta, że przed poprzednim sezonem Krzysiek był już poza klubem i nic nie wskazywało, że zagrałby kiedykolwiek na Bułgarskiej. Zarząd dopiero w ostatniej chwili tuż przed rozpoczęciem sezonu zakontraktował popularnego Kotora. Miał zostać trzecim bramkarzem i raczej nie sądzono, że wskoczy do składu, gdyż sprowadzono Grzegorza Kasprzika, a w kolejce był jeszcze Jasmin Bulić.

Gdy we Wronkach piłkarze toczyli boje o mistrzostwo kraju. Kotor oglądał mecz jako kibic z byłymi piłkarzami Lecha. Złe interwencje Kasprzika oraz kontuzja Buricia spowodowały, iż to poznaniak, który Kolejorza ma we krwi wskoczył do składu.

Dziś już wiemy, że Krzysiek Kotorowski zdobył z Lechem Mistrzostwo Polski, a wczoraj przedłużył nadzieje kibiców na Ligę Mistrzów. Ile cierpliwości, wytrwałości i znoszenia różnego rodzaju upokorzeń musiał przeżyć, pewnie wie tylko on sam.

Jedno jestem pewien. Jest prawdziwym Lechitą.

Charlee o kilku błędach zarządu.

Kiedyś w moim komentarzu napisałem, że nie zgadzam się z polityką transferową Lecha prowadzoną przez włodarzy Lecha Poznań. Co rundę odchodzący jeden zawodnik i brak konkretnych transferów zmusiły mnie po raz kolejny do wypowiedzenia się w tej kwestii. Jednak zrobię to w troszkę inny sposób. Wytknę to, co zostało powiedziane, a nie zrealizowane lub zrealizowane ze złamaniem ustalonych wcześniej zasad.

Lista błędów Rutkowskiego i spółki

• Obietnice Pana Rutkowskiego w mediach na przełomie ostatniego roku. Wszystkie bez pokrycia. Jak można mówić o transferach skoro ich się nie robi, a potem w przeróżnych mediach udaje się zatroskanego mówiąc, że nie wyszło
• Betonowy komitet transferowy, który choć istnieje nic z tego nie wynika. Może czas coś zmienić lub przemianować na komitet Leniwców. Skoro przez kilka lat się w tej kwestii nic nie zmieniło to może przeszłymi i przyszłymi niepowodzeniami nie obarczać trenerów Smudę, Zielińskiego, ale decydentów Kadzińskiego i Pogorzelczyka?
• Artur Wichniarek zatrudniony na szybko i wbrew polityce transferowej klubu. Złamana zasada właściciela klubu z Poznania o transferach piłkarzy, którym bliżej do zakończenia kariery.
• 7 miesięcy to dużo na zatrudnienie obserwowanych piłkarzy, skoro było wiadomo, że Lewandowski odchodzi, to już zakontraktowany i klepany po plecach powinien być jego następca (fajnie to wyglądało w przypadku Peszki). W mediach powinno już być głośno na kilka miesięcy przed przyjściem o następcy. Jest to typowy przykład na to, iż coś w klubie nie jest jak należy i nawet obserwowani piłkarze od dłuższego czasu nie dołączają do klubu.
• „Wspaniała” Sieć Scoutingu – Pan Andrzej Czyżniewski były szef scoutingu w Lechu w wywiadzie dla naszego serwisu mówił: System, jaki stworzyliśmy uwzględnia obydwa obszary działania, czyli pozyskiwania zawodników. W procesie realizacji bieżących potrzeb na konkretne pozycje czynnie uczestniczy trener Smuda, który wskazuje aktualne priorytety poszukiwań, określa profil zawodnika, jaki jest potrzebny drużynie, czyli działania poszukiwawcze pod kątem I zespołu. Najpierw penetrujemy polski rynek, kiedy dojdziemy do wniosku, że na ta pozycje nie mamy krajowego kandydata, koncentrujemy się na poszukiwaniach zagranicą. Jeżeli mamy dwóch kandydatów o transferze decyduje poziom sportowy, oraz predyspozycje rozwoju potencjału umiejętności. - Cały sezon, beż konkretnych wzmocnień to szmat czasu na poszukiwanie wartościowych zawodników, a skoro ich w Lechu nie ma, znaczy, że sieć Scoutingu nie działa.
• Kilka lat pracy, budowania struktury, praca z młodzieżą, scouting powinien zaowocować choćby tym, że paru zawodników Lecha z powodzeniem mogłoby grać w zespołach pierwszoligowych czy ekstraklasy. Wisła Kraków czy Legia Warszawa masowo wypożyczały do polskich klubów i to z Ekstraklasy swoich zawodników. Proszę podać jeden przykład piłkarza z Lecha, który jest wypożyczony do klubu z ekstraklasy oraz w nim gra?
• Brak szacunku dla odchodzących piłkarzy Lecha. Wcześniej rozstano się z Reissem jak ze zwykłym odpadkiem. Następnie wylewny wywiad z Robertem Lewandowskim, Królem Strzelców oraz Mistrzem Polski, który ma podobne odczucia, co Reiss.

Czekam na pozytywne i negatywne komentarze?

Przed meczem z Zagłębiem.

Bilety na mecz Kolejorza z b rozeszły się na długo przed meczem z Ruchem Chorzów. W Poznaniu każdy Pub rezerwowany był przez kibiców przynajmniej tydzień wcześniej. Oficjalny sklep Lecha Poznań mieszczący się na ul. Bułgarskiej przeżywał prawdziwy najazd kibiców, którzy chcą być w ten wyjątkowy finałowy wieczór przystrojeni w niebiesko białe barwy. Podsumowując każdy w Poznaniu już świętuje pierwsze od 17 lat Mistrzostwo Polski.

A piłkarze Lecha? Wiem, że są profesjonalistami wiem, że mają swojego trenera, który odpowiednio ich motywuje. Jednak czy odpowiednio są zmotywowani?

Będąc na miejscu, każdego piłkarza z pierwszej drużyny zakopał bym głęboko wszystkie swoje problemy. Odłożył w czasie swoją promocję w mediach oraz myśli o transferach. Wyłączył bym całe myślenie, które towarzyszy takim sytuacjom.

Zrobił bym tylko jedno. Starał bym się tak zmotywować, żeby każde źdźbło trawy na murawie przy ul. Bułgarskiej wiedziało, że będzie na nim wojna. Starałbym, się tak nakręcić aby przeciwnik wiedział iż każdy zawodnik Lecha jest nakręcony ale i świadomy swojego celu.

15 maja 2010 roku Lech Poznań może zapisać nową kartę w swojej historii. Może zdobyć tytuł Mistrza Polski. Piłkarze, trenerzy i kibice świętujemy dopiero 15 maja o 19stej, a do tej pory bądźmy profesjonalistami,

Komentarz Lech24.com

Zaciekawiła mnie ostatnio historia oraz statystyki z poprzednich sezonów naszej rodzimej ekstraklasy. Moja ciekawość spowodowana była wypowiedziami niektórych ekspertów z Canal+. Na półmetku sezonu jeden z komentatorów powiedział, że klub, który w pierwszej rundzie doznał 3 porażek nigdy nie zdobywał Mistrzostwa Polski. Nie byłem tego w stanie sprawdzić, gdyż zwyczajnie zabrakło mi czasu. przeprowadziłem inna analizę w oparciu o statystyki dostępne na stronie Canal+.

Wyobraźcie sobie ,drodzy czytelnicy, że żaden klub od sezonu 2002/20003 nie zdobył Mistrzostwa Polski, posiadając więcej niż 4 porażki. W sezonach 02/03, 03/04, 04/05 Wisła Kraków wygrywała ligę z czterema, trzema i dwoma porażkami na koniec sezonu. W kolejnym sezonie Legia Warszawa była koronowana, odnotowując tylko 4 porażki.

Z taką samą liczbą porażek Czesław Michniewicz wywalczył tytuł z KGHM Zagłębie Lubin. W ostatnich dwóch sezonach poprzedzających obecny, jeszcze niedokończony, wygrywała ponownie Wisła Kraków (20007/2008 – jedna porażka, 2008/2009 – cztery porażki)

W tym sezonie nasi najgroźniejsi rywale Wisła Kraków, Ruch Chorzów oraz Legia Warszawa mają po sześć porażek, przy tylko trzech porażkach Lecha. Gdyby wierzyć statystykom Lech Poznań już w tej chwili mógłby się cieszyć z zdobycia upragnionego Mistrzostwa Polski.

Komentarz do tekstów Gazety.

Wiem, że trudno jest odpowiadać za wszystkich kibiców, którzy pojawiają się na stadionie. Jednak nie mogę zgodzić się z opinią Szadkowskiego, który próbuje celowo wyolbrzymiać problem i narusza dobry wizerunek klubu.

Byłem na kilku wyjazdach i wielu meczach Lecha Poznań w lidze. Śmiem twierdzić, że podobne „problemy z kibicami”, bo w takich kategoriach należy rozpatrywać pojawienie się tej sytuacji są nie tylko w Poznaniu, ale również na innych stadionach. Tylko dzisiaj Lech to marka rozpoznawalna i medialna, a każdy artykuł jej dotyczący ma znacznie większe zainteresowanie. Lech jest na salonach i o nim wypada pisać. Więc piszą…

Wszędzie się znajdzie ktoś, kto ma narkotyki i próbuje je sprzedać, jak i wszędzie znajdzie się ktoś, kto mógł złamać poza stadionem prawo. Zastanawiałem się, jak mam to odbierać i mogę z całą pewnością powiedzieć, że jest to szukanie przez redaktora Gazety Wyborczej sensacji oczerniającej poznański klub. W żadnym artykule – a przejrzałem kilka – nie ma konkretów, w żadnym artykule nie ma dowodów, a tym bardziej nic z tego, co zostało opisane nie miało miejsca na stadionie. Są tylko wypowiedzi różnych osób z różnych spraw i to na przełomie wielu lat.

To, że wśród kilkudziesięciu tysięcy kibiców, którzy chodzą na mecze oraz kilku tysięcy najwierniejszych, znajdą się osoby, które mają „na bakier” z prawem lub zajmują się działalnością przestępczą nie powinno dziwić. Takie osoby są wszędzie i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. W tym samym tramwaju, na tych samych światłach.

Mają oni jednak takie samo prawo obejrzeć mecz, są takimi samymi kibicami. Różnica polega na tym, że w Poznaniu procent takich osób jest większy, niż w każdym innym mieście i nie przez to że Poznań to miasto przestępcze, a dlatego że Lech Poznań ma większy stadion i więcej kibiców może obejrzeć mecz na żywo przyglądając się poczynaniom piłkarzy.

Wiara Lecha to organizacja przestępcza, czytamy w Gazecie, która współpracuje nielegalnie z Kibolskim Klubem Sportowym. Warto dodać, że ta sama Wiara Lecha organizuje akcje charytatywne – właśnie pomaga chorej Marcie, a w czerwcu rozda przedszkolakom kilkanaście tysięcy odblaskowych koszulek.

Jaki cel przyświeca redaktorowi wspomnianej gazety? Czy pała nienawiścią do poznańskiego klubu? Czy walczy z Wiarą Lecha? A może na sercu mu leży dobro polskiej piłki?

Jeżeli na sercu leży mu dobro piłki, to dlaczego nie pisze o złych ustawach, niekompetentnym PZPN oraz o tym, co Gazeta Wyborcza zrobiła aby zmienić coś w polskiej piłce. Bo jak na razie to tylko potrafi oczerniać.

Kibice Lecha coraz bardziej wierzą w tytuł.

Początek sezonu okazał się dla poznańskiej drużyny najlepszy od wielu lat. Najlepszy nie tylko ze względu na udany transfer białoruskiego pomocnika, czy dwa efektowne zwycięstwa, komplet punktów i odrobienie strat do aktualnego Mistrza Polski Wisły Kraków. Początek tego sezonu jest udany gdyż w przeciwieństwie do Lecha to Legii i Wiśle powinęły się nogi. Wisła po 3 ligowych kolejkach zdobyła 1 punkt, natomiast Legia tylko 3. Nie trzeba być specjalnie obeznany w statystykach żeby zrozumieć jak mało punktów zdobyli w tej rundzie rywale.

Na koniec 20 kolejki piłkarskiej ekstraklasy Lech zmierzy się w Bełchatowie z miejscowym GKS-em i ma szanse odrobić straty do czołówki, ba, nawet zrównać się punktami z Wisłą Kraków i  dzięki dobremu bilansowi z tym zespołem zostać liderem. Jednak nie popadajmy w euforie nawet, gdy i nam powinie się noga nadal jesteśmy w grze.

Komentarze na forum Wiary Lecha są wymowne. Możemy przeczytać niezwykle optymistyczne wypowiedzi:

Lech niech w tym sezonie zdobędzie mistrzostwo dzięki swojej równej grze i beznadziejności dwóch głównych konkurentów. W przyszłym sezonie marzy mi się, żebyśmy wygrali ligę z silną Wisłą i Legią, bo to by smakowało niesamowicie. No ale potencjalny tytuł po tylu latach w Poznaniu może być najbardziej wyjątkowy już w tym sezonie.

(Objective Fan)

Do Bełchatowa po lidera, tym razem już go oddać nie możemy. Poza tym jeśli jest jakaś tam sprawiedliwość dziejowa, to za zeszły sezon, ten mistrz nam się należy. Swoją drogą tak źle grającej Legii i Wisły jednocześnie już nie pamiętam. Trzeba to wykorzystać i nałapać punktów.

(majkowski)

Tak pozytywne opinie są naszym zdaniem złym doradcą. Lech powinien konsekwentnie, bez względu na wyniki swoich przeciwników w walce o tytuł, realizować założenia. Fakt, że w tym przypadku Wisła i Legia nie kwapią się do zdobycia tytułu powinniśmy wykorzystać, ale nie oznacza to, że na 11 meczów przed zakończeniem ligi będziemy gratulować sobie majstra.

]]> http://www.lech24.com/komentarz-nie-popasc-w-euforie/feed/ 3 http://www.lech24.com/ile-brakuje-nam-do-euro/ http://www.lech24.com/ile-brakuje-nam-do-euro/#comments Mon, 01 Mar 2010 10:50:01 +0000 buffu http://www.lech24.com/?p=6895

Czy Poznań jest gotowy na organizacje meczów?

W weekend poprzedzający debiut Lecha na stadionie przy ul. Bułgarskiej postanowiłem wybrać się na mecz Budnesligi, gdzie Hertha Berlin mierzyła się z TSH 1899 Hoffenheim. Była to dla mnie ciekawa wyprawa, na której zaobserwowałem wiele rozwiązań, o zastosowaniu których w Poznaniu podczas meczu możemy tylko pomarzyć. Czy na Euro 2012 będziemy choć w połowie tak dobrze przygotowani do organizacji meczów jak Niemcy? Miejmy nadzieję.

Jazda autostradą to sama przyjemność, o czym przekonał się każdy, kto kiedykolwiek jeździł po drogach naszego zachodniego sąsiada. Dobre oznakowanie, sieć powiązań, węzłów i objazdów oraz kultura na jezdni. Wyjątkiem są oczywiście Polacy, który na trzypasmowym odcinku autostrady, gdzie każdy wie, jakim pasem powinien jeździć, potrafią się zachowywać jak młokosy, którzy dopiero co otrzymali prawo jazdy. Zajeżdżanie drogi czy wymuszanie pierwszeństwa to standard, który napotkałem podczas podróży. Sam wjazd do Berlina oraz odnalezienie stadionu to już żaden problem. Wystarczy z autostrady 115 zjechać na Messendamm ICC, a następnie odszukać oznakowanie Olympiastadion, prowadzące już bezpośrednio na obiekt Herthy.

Co się rzuca w oczy przed stadionem na półtorej godziny przed meczem, to spokój. Parkingi są podzielone na dwie strefy VIP oraz parking płatny dla kibiców, za który opłata wynosi 5 euro. Jednak aby skorzystać z tego parkingu, należy również pokazać bilet na mecz. My stanęliśmy przed parkingiem, gdzie policjanci na drodze zmienili kierunek ruchu na jednostronny, co wymuszone było tym, iż nie posiadaliśmy biletów, po które musieliśmy jechać na dworzec główny. Po ustawieniu samochodu policjanci zwrócili nam uwagę, że ruch będzie jednostronny i nalegają, abyśmy ustawili się przodem do kierunku jazdy, aby nie tamować ruchu. Wszystkie samochody ustawiane wzdłuż ulicy były przestawiane przez kibiców na żądanie policji.

Aby odebrać bilety na mecz, musieliśmy dotrzeć na „Centralny”. W tym celu udaliśmy się na dworzec znajdujący się 300 metrów od Stadionu Olimpijskiego.  Były tam 4 perony, z czego jeden główny, przeznaczony dla ruchu przelotowego. Pozostałe służą wyłącznie do zapewnienia sprawnego dojazdu i wyjazdu kibiców na mecze i widowiska sportowe rozgrywane na stadionie olimpijskim oraz uczestników innych imprez organizowanych na tym obiekcie. Na nie co chwila przyjeżdżały pociągi, przywożąc tysiące kibiców. Po meczu z tych samych peronów odjeżdżają pociągi rozpoczynające jazdę na stacji Berlin Olympiastadion, szybko i sprawnie rozwożąc kibiców po mieście. Bilet na kolejkę podmiejską kupuje się z automatu za niecałe 3 euro, a starczy na dwie godziny jazdy, obojętnie jakim pociągiem i dokąd tylko dusza zapragnie. Jeżeli ktoś nie zna niemieckiego, nie musi się martwić, ponieważ każdy automat ma zainstalowaną wersję polską. Dojechanie na Główny, odebranie biletów oraz powrót zajęły nam 45 minut.

Fragment biletu z meczu Hertha - Hoffenheim

Wyobraźcie sobie sytuację, w której np. na ul. Grunwaldzkiej czy Bułgarskiej 300 m od stadionu wybudowałoby się stację kolejową, przeznaczoną specjalnie do dojazdu i wyjazdu kibiców na mecze Lecha, oraz szybką kolejkę miejską, kursującą przed i po meczu z częstotliwością co 3 minuty, zabierającą jednorazowo do 500 – 700 osób. W ciągu 5-10 minut można by dojechać tym pociągiem do centrum Poznania, a w 15 minut do Rataj czy Piątkowa. Jeżeli dodacie do tego, że także ok. 300m dzieli stadion Herthy od stacji metra, będziecie mieli obraz możliwości dotarcia do stadionu. Nic dziwnego, że komunikacja miejska jest podstawową formą dotarcia i powrotu ze stadionu, a przystadionowe parkingi wcale nie są przepełnione.

Wraz z znajomym postanowiliśmy się wzmocnić przed widowiskiem sportowym. W tym celu udaliśmy się do ogródka, który znajdował się na tarasie dworzec-stadion. Z głośników wydobywała się tradycyjna biesiadna muzyka niemiecka; może była to zmodyfikowana wersja dla kibiców, lecz ciężko mi to ocenić, gdyż nie znam niemieckiego. Złoty trunek kosztuje 2-3 euro przed stadionem i nikt tam się nie przejmuje zakazem picia alkoholu w miejscu publicznym (oczywiście jeżeli takowy tam jest), ponieważ kibice piją piwo w pociągach, przy policji, na dworcu, przed stadionem, a także na terenie stadionu i oczywiście podczas meczu. Po nabraniu siły postanowiliśmy sprawdzić, co można kupić w namiotach oferujących klubowe gadżety, których przed stadionem jest bardzo dużo. Oprócz dziesiątek wzorów szalików Herthy i ich grup kibicowskich znajdowały się też szale innych zespołów z Bundesligi i nie tylko. Można było kupić szal Slavii Praga, Boca Juniors, reprezentacji Anglii, a także najbliższego rywala – Hoffenheim. Były też szale innych zespołów ligowych, np. Schalke, Bayernu, Bayeru Leverkusen, Werderu i innych klubów Bundesligi. Cena za szal w ulubionych barwach to 5 euro, co jak na polskie warunki to raczej niewiele.

Co ciekawe, bezpośrednio przy stacji kolejowej Olympiastadion, przez którą przechodzi zdecydowana większość kibiców przybywających na mecz i przy której leje się pewnie w dzień meczu więcej piwa, niż w całym Berlinie razem wziętym, zaparkowanych było z górą 5 radiowozów, rozstawionych co ok. 300 m. Można powiedzieć, że policja wokół stadionu była w zasadzie niewidoczna, a ci funkcjonariusze, którzy już byli przy stadionie, raczej przypominali biuro informacji turystycznej niż policję prewencji. Jakże to inny obrazek w porównaniu z naszą rzeczywistością, z tymi zakutymi po uszy policjantami w opancerzonych radiowozach (krążą pogłoski, że na następną misję w Afganistanie nasza armia zostanie uzbrojona zamiast w wozy bojowe „Rosomak” właśnie w policyjne transportery), w których szyby osłonięte są siatką z drutu, jakiego normalnie używa się konstrukcjach wieżowców, albo dryblasami na koniach, którzy po dodaniu jeszcze paru rekwizytów mogliby śmiało grać husarię w „Ogniem i mieczem”.

Z wejściem na stadion też nie było problemu, spiker z głośników instruował, co należy zrobić, aby rozładować kolejkę. Były przejścia, gdzie można było dostać się szybciej na stadion pod warunkiem, że nie ma się plecaków czy nie wnosi własnego alkoholu, oraz przejścia, gdzie wszyscy czekali w kolejkach na dotarcie do bramki. Całe wejście na stadion mimo 20-metrowych kolejek zajęło nam 5 minut. Ten, kto zaliczył choć jeden sezon na Bułgarskiej, też wie, jak się najszybciej dostać i jakich miejsc unikać. Ciekawostką jest fakt przeszukiwania przez ochronę każdego kibica. Na Bułgarskiej wymuszane jest stanie tyłem do ochrony, zaś na Stadionie Olimpijskim – przodem. W Poznaniu ochrona pobieżnie sprawdzi kibica, przesuwając dłońmi po niektórych fragmentach ciała, w Berlinie przeszukują cię dokładnie, niczego nie pomijając.

Aby dostać się na stadion, trzeba się trochę napocić. My zrobiliśmy kółko wokół obiektu. Najpierw należy się kierować literką na bramie wejściowej, następnie sektorem, rzędem i miejscem. Każda inna próba dotarcia na stadion, jak na przykład innym wejściem, spełznie na niczym. Nie można migrować między sektorami, a sektorem, który był najbardziej pilnowany i obwarowany, był oczywiście kocioł, znajdujący się tradycyjnie za bramką.

Na mecz dotarliśmy z 5-minutowym opóźnieniem, mimo iż posiadaliśmy plan stadionu. Gdy wreszcie zainstalowaliśmy się na naszych miejscach i z radością przystąpiliśmy do oglądania meczu, zaczęliśmy się co chwila denerwować. Migracje ludów po piwo, z piwem, z kiełbaską, z preclem, z cukierkiem i znów z piwem są zmorą kogoś, kto przyszedł obejrzeć mecz. Wstań, bo idzie piwo, siądź, bo przeszło, wstań, bo ktoś idzie do WC, postój, bo idzie kiełbasa, i tak prawie cały mecz. Doszło do tego, ze nie widziałem pierwszego gola dla Hoffenheim, bo w tym czasie rząd niżej robił falę, wstając i przepuszczając kogoś z piwem.

Jeżeli chodzi o kibiców i klimat, to przed stadionem nie ma różnicy między fanami Herthy, a tymi przychodzącymi na Kolejorza. Niebiesko-białe barwy, szerokiej maści społeczeństwo, piwko i zbieracze puszek oraz butelek, choć tych ostatnich kręci się zdecydowanie mniej niż u nas. Na pewno zauważyć można było większy porządek, zbieracze nie kręcili się po trawnikach, ale przy koszach na śmieci. Klimat na stadionie oprócz kotła nieciekawy, wszyscy siedzą, piją i zajadają, co się da. Na uwagę zasługuje, jak to nazwaliśmy, Królewski Kubek, czyli litrowy plastikowy kubek wypełniony piwem. Jeden taki na mecz ze spokojem starczy i nie trzeba byłoby co chwila kursować po dokładkę. A na stadionie pół litra piwa kosztowało 3,5 euro.  Kibice z kotła cały czas żyli meczem, nawet nie znając niemieckiego można było się domyśleć, że po stracie pierwszego gola przez Herthę kibice śpiewali „nic się nie stało”. Jednak to, co zabolało, to opuszczanie przez kibiców stadionu 10 minut przed końcem spotkania. Zdegustowani byli zarówno najwierniejsi, jak i rzesza sympatyków siedzących na pozostałych sektorach. Być może gdyby Lech Poznań zajmował ostatnie miejsce w tabeli i w tak słabym stylu przegrywał z ligowym średniakiem, fani też odwracaliby się od klubu i wychodzili przed końcem spotkania. Póki co, chcę myśleć, że jest to domena Niemców. Prawdopodobnie to pozycja Herthy w lidze, słaby styl gry tej drużyny, ale także nie za wysoka marka rywala sprawiły, że na trybunach zasiadło „tylko” 37 tys. widzów. Jak na obiekt, który może pomieścić 70 tysięcy, jest to wynik przeciętny, a nawet mizerny.

Po ostatnim gwizdku można było zauważyć sprawne rozejście się 37 tysięcy kibiców do domów. Na uwagę zasługuje fakt, że nawet droga, która na czas meczu stała się jednokierunkowa, była pusta, a samochodów blokujących drogi wyjazdowe nie było. Zapewne spora ilość kibiców sprawnie wywożona jest przez dworzec, zapewne wielu zostaje jeszcze długo przed stadionem, wykupując, co pozostało.

Po zakończonej wyprawie naszły mnie pewne refleksje. Pod względem organizacyjnym Niemcy biją nas na głowę. Pod względem kultury zachowywania się przy stadionie i podczas meczu również. Przykładowo, podczas rundy honorowej dookoła stadionu w poszukiwaniu naszych miejsc nie znalazłem ani śladu tymczasowych „wysypisk śmieci” (typu butelki puszki, pozostałości po hot-dogach), ani obrazków na murach powstałych po opróżnianiu pęcherza.

Jeżeli na Bułgarskiej nie będzie więcej ubikacji i to z prawdziwego zdarzenia, tak by kibic nie czuł się w nich jak śmieć, będziemy musieli nadal oglądać takie obrazy jak pamiętny żywopłot przy wale pod sektorem 5 (przed remontem stadionu). Jeżeli nie nauczymy się jako kibice minimum zachowania i kultury oraz nie będziemy szanować tego pięknego obiektu, jaki nam się buduje, to do pierwszego meczu Euro 2012 ten stadion przypominać będzie wielki szalet miejski, a nie obiekt sportowy, z którego moglibyśmy być dumni na całą Europę.

Tekst z wyprawy do Berlina przygotowali Karol Bąkowski i Rafał Jeleń.

Kto zastąpi Kriwieca, jeśli Lech sprzeda Štilića?

Zarząd Lecha Poznań zgotował na święta Bożego Narodzenia 2009 roku prezent dla kibiców pozyskując Siergieja Kriwieca – Białorusina, który z powodzeniem występował w Lidze Mistrzów, reprezentując klub BATE Borisov. Równocześnie z transferem pojawiły się informacje o sprzedaży Semira Štilicia, a zagraniczne media spekulowały nawet o tym, iż władze Poznańskiej Lokomotywy same próbują „upchnąć” innym klubom filigranowego pomocnika.

Mam nadzieję, że te wszystkie spekulacje są wyssane z palca i Bośniak Semir Štilić pozostanie w klubie na dłużej. Bo w końcu jak to się ma do budowania silnej drużyny, skoro tylko wymienia się zawodników? Przyszedł Białorusin i chwała za to zarządowi Lecha, ale niech nie sprzedają Bośniaka bo osłabią i tak krótką ławkę rezerwowych. Štilić jest młody, miał dobrą rundę i zgasł. Być może nie miał konkurencji w linii pomocy, stąd też jego słabsza dyspozycja. Działo się tak z wieloma talentami w Polsce, jak i za granicą.

Od kilku sezonów ktoś odchodzi i ktoś przychodzi, ale ławka rezerwowych cały czas jest krótka. Jeżeli mamy walczyć o Mistrzostwo Polski to głodny gry i wkurzony siedzeniem na ławce Semir Štilić może okazać się zbawieniem podczas decydujących meczów i wejść na boisko za przemęczonego brakiem zmiennika Siergieja Kriwieca.

Lech jak Pudzian?

Obserwując walkę Mariusza Pudzianowskiego z Marcinem Nejmanem spostrzegłem, że Lech Poznań to taki Pudzianowski, a Nejman to przeciwnik zespołu z Bułgarskiej. Co może przeciwnik Lecha tfu(!) Pudziana? Skopać go na starcie? Przepraszam bardzo, a co może Pudzian tfu (!) Kolejorz? Od samego początku zdemolować Nejmana i liczyć na wygraną.

Do tej pory tylko taka taktyka przyświecała wierzącym w bogate europejskie i krajowe doświadczenia piłkarzom poznańskiej lokomotywy. Jednak pierwszy raz Kolejorza w Pucharze UEFA można porównać do Pudziana w walce KSW MMA. I pięciokrotnemu Mistrzowi Świata Strongman debiut się udał, tak jak i poznańskim pyrom. Drugi rok pokazał że „Bosemu” i spółce w kolejnym sezonie idzie cienko.

Miejmy nadzieję, że to Pudziana nie spotka w drugiej odsłonie.

Kontuzje wychodzą na dobra?

Od początku sezonu trener Lecha Poznań Jacek Zieliński miał do dyspozycji wszystkich zawodników z zeszłego sezonu (prócz Murawskiego), wszystkich zawodników uznanych przez byłego „treneiro” Franciszka Smudze za tak zwany szrot oraz zawodników grających w Młodej Ekstraklasie. Do dyspozycji nowego szkoleniowca byli też sprowadzeni w przerwie zimowej oraz letniej nowi zawodnicy.

Początek sezonu, nieudane występy w pucharach oraz przegrane w naszej rodzimej ekstraklasie zobrazowały pełna sytuacje Kolejorza na nadchodzący sezon. Zawodnicy którzy z powodzeniem grali w zeszłym sezonie nie radzili sobie z przeciętniakami, a sporadycznie wygrywane bitwy nie zmieniły obrazu przegrywanej wojny.

Obserwując poznańską drużynę śmiem zaryzykować stwierdzenie, że Lechowi Poznań służą kontuzje odnoszone przez ich najlepszych graczy. Ze składu z różnych powodów wypadli Arboleda, Bosacki, Chrapek, Henriquez, Rengifo, Štlilić i paradoksalnie drużynie Lecha zaczyna się dobrze wieść. Od czasu meczu z Legią nie przegrali meczu, zaliczyli 3 wygrane i 3 remisy. Czy zmiennicy okazali się bardziej zaangażowani w grę niż ich bogaci w doświadczenie europejskie z poprzedniego sezonu koledzy? Oceńcie sami. Zapraszam do dyskusji.

Piłkarze Lecha Poznań w meczu z Śląskiem Wrocław. (fot. charlee/lech24.com)

Siedem punktów. Tyle może dzielić Lecha Poznań od prowadzącej Wisły Kraków, jeżeli jutro wygra w Bytomiu z miejscową Polonią. Czy to dużo? Na pewno, ale czy niemożliwe do odrobienia? Oczywiście, że możliwe! Choć nadal jestem negatywnie nastawiony do tego, co się dzieje od początku sezonu z Kolejorzem trzeba wciąż wierzyć w końcowy sukces.

Statystycy zawsze będą wyliczać, a sport zawsze pozostanie sportem. I choć poznaniakom po trzech porażkach statystycy nie dawali szans na zdobycie mistrzowskiego tytułu, być może zmienią zdanie, kiedy Wisła w tej rundzie dozna trzeciej porażki tym samym dając szanse dogonić siebie na cztery punkty.

W tej chwili ruch jest po stronie podopiecznych trenera Jacka Zielińskiego i tylko od nich zależy czy, w ostatniej trzydziestej kolejce po meczu z Zagłębiem Lubin świętować będziemy zdobycie upragnionego Mistrzostwa Polski już na nowym stadionie przy ul. Bułgarskiej. Z Polonią Bytom, jednak trzeba zrobić ten pierwszy krok.

Miejmy nadzieję, że gra Lecha na Bułgarskiej będzie już zgoła inna.

Podczas gdy stadion Kolejorza przechodzi modernizacje poznańscy kibice jak i piłkarze muszą udawać się do Wronek, aby być częścią widowiska jakim bez wątpienia jest mecz ligi polskiej. Zarząd Lecha na czele z Andrzejem Kadzińskim kosztem kilkudziesięciu tysięcy złotych zamontowali we Wronkach dodatkową trybunę, aby jak najwięcej sympatyków poznańskiej drużyny mogło obejrzeć spotkanie.

Jednak coś nie poszło jak powinno. Na trybunach rezerwowego stadionu nie pojawia się komplet widzów. Czym to może być spowodowane? Przy całej euforii jaka towarzyszy Lechowi oraz jego spotkaniom jest to nie do pomyślenia. Duża część myśli, iż jest to spowodowane faktem sytuacji wokół Lecha, w którym dzieje się lub działo (miejmy nadzieję) bardzo źle. Przemawiały za tym wyniki, niezbyt optymistyczne wypowiedzi piłkarzy na nadchodzący sezon oraz atmosfera wokół klubu. Jednak ja sądzę, że to jest spowodowane zupełnie innymi czynnikami.

Po pierwsze Lech Poznań to Lech Poznań, a nie Lech Wronki. Po drugie kibic pamięta jak był obrażany poprzez różnej maści osoby na temat pochodzenia naszego Kolejorza. Po trzecie ekonomicznie nikomu się to nie opłaca. Bilety drogie, dojazd drogi nie każdego stać na taki luksus. No i po czwarte najważniejsze nie ma tej magii, która towarzyszy kibicom podczas meczów.

Zapach stadionu, schodów przy ul. Bułgarskiej to coś więcej niż brama i kilka krzesełek na podniesieniu. To magiczne miejsce. Przekonali się o tym włodarze Amiki Wronki, likwidując ją i przenosząc się do Poznania.