Lech24.com

Chwila zrywu umysłowego i znów coś piszę. Tym razem na temat plotek transferowych Lecha Poznań. Już spieszę wyjaśniać, o co mi chodzi. Może tylko mi się tak wydaje. Zauważyliście, że z chwilą jak nasza rodzima Ekstraklasa zapada w sen zimowy a kibice zapominają na chwilę o futbolu z okazji Świąt Bożego Narodzenia to zaczyna grasować Niebieski Chochlik?

Ów Chochlik puszcza plotki o tym, kogo nie chce sprzedać Lech Poznań, a kogo z Kolejorza nie chciano by kupić. Zauważyliście, że zawsze to się dzieje w przerwie między rozgrywkami? Może to tylko mnie się wydaje, że nasz wspaniały Zarząd szykuje sobie grunt pod interesy oswajając kibiców z myślą, że nasze gwiazdeczki odejdą.

„Ibuprom” sprzedany, Stilic sprzedany teraz Murawski, jacy ci kibice są głupi. Już nam uwierzyli. W końcu na Ubiparipie zarobić tyle ile się wydało. Kibice zrozumieją i tak nie pokazał się z najlepszej strony. Stilic to już przegrany temat. Pytanie, kiedy, a Murawski? Cóż. Przyjdzie nam wysłuchać jak to w dżentelmeńskiej umowie miał obiecane odejście, gdy pojawi się oferta.

I co nam zrobi biedny kibic. Nic. Mamy ich w garści. Przecież można grać Możdżeniem i Drygasem nie ujmując nic z ich talentów.

Młody Tonev od pierwszej kolejki zachwycał swoją techniką

Od początku sezonu chyba większość kibiców Lecha zadaje sobie to samo pytanie słysząc nazwisko Tonev. No właśnie – dlaczego ten bułgarski talent nie znajduje miejsca w pierwszym składzie Lecha Poznań? Dlaczego przebywając na boisku tak krótko, a grając momentami fenomenalnie trener Bakero wciąż stawia na zawodzących Wilka i Krivtsa? Ciężko znaleźć racjonalne odpowiedzi na te pytania jednak warto zauważyć, że Aleksandar gra w lidze w każdym meczu.. tylko dlaczego tak krótko?

Od pierwszego spotkania w Bełchatowie młody Tonev jest jedną z najjaśniejszych postaci w Lechu. Pomimo, iż wszedł na murawę dopiero w 85 minucie, zdążył przeprowadzić kilka bardzo efektownych rajdów lewą stroną boiska i momentalnie zyskał wielu zwolenników. Wciąż jednak nie był nim Bakero. W kolejnych dwóch spotkaniach sytuacja się powtórzyła. Bułgar dwukrotnie zastąpił na murawie Jakuba Wilka i śmiem nawet stwierdzić, że grał od niego – mimo, że krócej – dużo lepiej.

Spotkanie z Ruchem Chorzów miało być tym przełomowym, gdyż Aleksandar znalazł w końcu miejsce w pierwszej jedenastce. Tylko co z tego… Nadeszła 58 minuta i Tonev schodzi z boiska a zastępuje go niewidoczny od tego momentu Krivets. Brakuje w tych zmianach nieco logiki, jednak dopóki Lech wygrywał – wszyscy byli mniej lub bardziej, ale jednak zadowoleni.

Po meczu we Wronkach, znów musiały minąć dwa spotkania, w których Tonev wchodził na murawę z ławki i był lepszy od swoich zmienników, aby „Kopernik” znów postawił na niego od pierwszych minut w meczu z Jagiellonią. Właśnie w starciu z Białostoczanami Aleksandar zalicza swoją pierwszą bramkę w rozgrywkach T-Mobile Ekstraklasy, rozgrywa kapitalny mecz, a Lech spokojnie wygrywa to spotkanie 4:1. Można by było powiedzieć „W końcu, teraz już Tonev musi zostać w pierwszym składzie”.

To przekonanie, jakże mylne, wytrwało na ustach kibiców Lecha jedno spotkanie – spotkanie przegrane ze Śląskiem 3:1 i widocznie Bakero od tej pory znowu ma jakieś dziwne uprzedzenia do osoby Toneva bo w trzech ostatnich meczach sytuacje były tak podobne do tych z pierwszych spotkań, że nawet nie ma sensu o nich pisać.

Czy Aleksandar marnuje swój talent? Na pewno nie w 100%. Jeśli już dostaje szansę, to wykorzystuje ją praktycznie za każdym razem do maksimum. Jednego mu tylko brakuje – minut Panie trenerze, MINUT…

Artiom Rudnev strzelił w tym sezonie już 8 bramek. Przy większości z nich asystował mu Semir Stilić

Lech od początku sezonu imponuje formą, gra ładnie dla oka, ofensywnie, widowiskowo i co najważniejsze bardzo skutecznie. Na pochwałę zasługuje cały zespół, brawa należą się także trenerowi Jose Mari Bakero, który najwyraźniej wyciągnął trafne wnioski z ubiegłej rundy i potrafił w letniej przerwie odmienić drużynę. Teraz mamy to o czym marzyliśmy wiosną, Kolejorza pewnie rozbijającego kolejnych rywali, znajdującego się tam gdzie jego miejsce, czyli na szczycie ligowej tabeli. Czemu zawdzięczamy taką odmianę w porównaniu z ubiegłą rundą? Przede wszystkim rewelacyjnej formie dwóch asów Lecha: Rudneva i Stilicia, którzy bez wątpienia tworzą najlepszy duet T-Mobile Ekstraklasy.

Podczas letniego okienka transferowego, po nieudanym sezonie, sporo mówiło się o odejściu z klubu jednego lub nawet kilku czołowych graczy Lecha. Najczęściej w medialnych spekulacjach pojawiało się nazwisko Stilicia, a sam zawodnik potwierdzał w rozmowach zainteresowanie jego osobą. Włodarze Lecha zgodnie podkreślali, że są skłonni sprzedać Bośniaka i kiedy wydawało się, że wszystko zbliża się w kierunku transferu, Stilić poinformował, że nie zamierza jeszcze teraz opuszczać Poznania. Jak dobra dla drużyny Jose Mari Bakero była to decyzja, mamy okazję obserwować teraz, ciesząc się ze świetnej gry poznaniaków.

Artiom Rudnev, który jest obecnie w najlepszej formie od kiedy występuje w koszulce Lecha, swoją grą i skutecznością zadziwia wszystkich, ze średnią 2 gole na mecz (8 trafień w 4 spotkaniach), sieje popłoch w szeregach obronnych kolejnych przeciwników. Jest przy tym piłkarzem szalenie uniwersalnym, biorącym udział niemal w każdej akcji zespołu. Wygrywa większość pojedynków w powietrzu, zgrywając piłkę partnerom lub samemu zdobywając bramki po strzałach głową. Gole padają zarówno po strzałach Rudneva z prawej jak i lewej nogi, z bliska a także zza pola karnego.

To wszystko świadczy o wielkiej klasie Łotysza, o jego sporych umiejętnościach, które miejmy nadzieję, za jakiś czas pozwolą mu zrobić karierę na Zachodzie. Jednak pewnie Rudnev nie strzeliłby aż tylu bramek, gdyby nie finezja i często mistrzowskie dogrania Bośniaka Stilicia. O potencjale tego piłkarza, zdążyliśmy się przekonać już nie raz, podczas jego ponad 3-letniego pobytu na Bułgarskiej, z formą u Stilicia natomiast bywało różnie. Dobre występy przeplatał słabymi, niejednokrotnie grał bezbarwnie, będąc cieniem samego siebie. Teraz od początku sezonu wręcz imponuje formą, prowadzi grę Lecha i asystuje przy większości trafień. W dodatku sam pokonał już raz bramkarza rywali, mieszcząc piłkę w okienku bramki ŁKS-u.

Oczywiście cały Lech zasługuje na słowa uznania za postawę u progu sezonu. W dobrej formie są Murawski czy Injac, imponuje nadzieja Lecha i całej polskiej piłki Mateusz Możdżeń, a defensywa Kolejorza, mimo licznych osłabień, w czterech spotkaniach wpuściła tylko jedną bramkę. Jednak poznaniacy w odróżnieniu od innych rywali mają coś jeszcze, pewną tajną broń, która robi różnicę w każdym kolejnym meczu. Mają będący w świetnej formie, doskonale rozumiejący i uzupełniający się duet Rudnev-Stilić. Duet, potrafiący rozmontować każdą defensywę w Polsce, duet dzięki któremu, kroczą od zwycięstwa do zwycięstwa, wyrastając powoli na głównego faworyta do tytułu mistrzowskiego.

Lech24.com

W Poznaniu parcie na sukcesy Lecha Poznań jest takie wielkie, że kibice tej drużyny stali się mocno wybredni i głodni zwycięstw. Można by powiedzieć, że żaden szkoleniowiec, który przyszedłby do Lecha nie ma czasu oprócz zgrupowań na przygotowanie drużyny. Franciszek Smuda, Jacek Zieliński, a teraz Jose Maria Bakero wszyscy oni nie mogli dogadać się na początku z kibicami.

Na początku nie było nic i pojawił się Franciszek Smuda, trener o uznanej w kraju marce. Pierwszy szkoleniowiec, który musiał się zmierzyć z wymagającą poznańską publicznością. Kibice od razu oczekiwali od niego wyników, a na to potrzeba czasu. Do dziś szumi mi w głowie hasło: Smuda gdzie te cuda. Minęło trochę czasu i poznańscy fani uwielbiali popularnego Franza za styl, charakter i waleczność drużyny.

Kolejny trener Jacek Zieliński też nie miał najlepszego startu. Początek sezonu w wykonaniu trenera i jego podopiecznych był bardzo słaby. Lechici wygrali cztery razy, raz zremisowali i przegrali 3 razy w tym mecz z Legią Warszawa na Łazienkowskiej 0:2. Kibice przestali wierzyć w nowego szkoleniowca. Jednym z ciekawszych haseł wygłaszanych przez fanów Kolejorza był: Hej Zieliński, walcz o mistrza. To jest Poznań, nie Wodzisław. Jedna z ciekawszych wypowiedzi kibiców z tamtego okresu - Styl gry jest okropny, jeśli Lech w ogóle ciuła jakieś punkty, to po ciężkich męczarniach. Niedawno we Wronkach pokonał Odrę Wodzisław 1:0 z trudem, w sytuacji, kiedy goście przez ponad 20 minut grać musieli grać w dziesięciu. A teraz ta wpadka na Legii, cholera! Jacek Zieliński zdobył pierwsze po 20 latach Mistrzostwo Polski w ostatniej kolejce wyprzedzając Wisłę Kraków!

Wreszcie trener Jose Maria Bakero, który na dobrą sprawę przejął Lecha w połowie sezonu. Trener, który nie miał szansy pokazać się w Polsce. Gdy o Polonii Warszawa mówiło się, że coraz lepiej się prezentuje Prezes Polonii Wojciechowski zwolnił Baska nie dając mu szans się wykazać. Przyszedł do Poznania. Kibice wtedy śpiewali: Chcemy trenera, a nie jakiegoś Bakera od początku nie dając mu szans na zbudowanie drużyny. Nie chcę analizować gry drużyny, postaram się zasięgnąć opinii eksperta na tematy gry i taktyki Lecha jednak czas trzeba temu szkoleniowcowi dać.

Zmiana trenera po sezonie nie wiele moim zdaniem da. Gdyż nawet Smuda potrzebował więcej czasu, aby swój styl narzucić. Czy przyjście do Kolejorza nowego szkoleniowca coś zmieni? Czy ktoś zagwarantuje od początku sezonu zwycięstwa? Czy nie powtórzy się ta sama sytuacja, co teraz? Żadnych gwarancji nie mamy.

Futbol net / własne

Lech24.com

Choć poglądy mam lewicowe i każdy, kto mnie zna wie, na kogo głosuję to tym razem przyklasnę temu, co postanowił Polski Rząd na czele z Premierem Donaldem Tuskiem. Stadion Lecha i Legii zamknięty i śmiem twierdzić, że to był dobry ruch.

Polacy mają wspaniałe doświadczenie w podchodzeniu do różnych tematów z nastawieniem „a jakoś to będzie”. Najpierw lot wojskowego samolotu i jego rozbicie się pod Poznaniem, następnie lot Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ś.P. Lecha Kaczyńskiego do Smoleńska zakończony katastrofą przez nie odpowiednie wyszkolenie oraz jawne łamanie procedur lotniczych.

Podobnie ma się sytuacja przy każdym evencie sportowym i nie chodzi o stadiony Lecha czy Legii, ba nie chodzi nawet o piłkę nożną, bo procedury i podchodzenie do tematu „a jakoś to będzie” zdarza się w całym kraju i w każdej dyscyplinie sportowej.

Ile razy zwykły kibic był świadkiem łamania procedur na stadionie, ile razy widział rzeczy, przez które tracił chęci do przychodzenia na stadion. Pal licho ze sportem: ile razy Policjant widział łamanie procedur przez swojego kolegę z pracy, a młody przyszły kapłan widział łamanie prawa przez swojego przełożonego.

Przykładów można by przytoczyć wiele. Mi chodzi o jedno. Nie zmieni się Polski nie przestrzegając regulaminów na szczeblu, wspólnoty, lokalnym czy krajowym. Nie zmieni się przyzwyczajeń, jeżeli będzie się na nie przymykać oko. Ileż to razy byliśmy świadkami takiego przymykania. Przykład jest świeży. Nie zatrzymanie meczu, gdy przed ostatnim z karnych kibice wbiegli na boisko.

Zamknięcie stadionów dotyka wszystkich kibiców Lecha i Legii. Tych, co robią awantury, mają konflikt z prawem, czy nie szanują panujących zwyczajów i reguł jest zdecydowana mniejszość. Mam nadzieję, że Rząd uderzając we wszystkich kibiców otworzy im oczy. Uruchomi ogólnokrajową świadomość, aby nie popierać łamania reguł, regulaminów czy prawa polskiego.

Mam nadzieję, że Premier Tusk otworzy zaślepionym swoją doskonałością kibicom na tyle oczy, aby dostrzegli, iż nie można popierać łamania nawet prostego regulaminu stadionowego tylko, dlatego, że dobrze wypadła oprawa, doping podczas ostatniego meczu czy dlatego że ładnie widać zdjęcie z oprawy w ogólnokrajowym dzienniku.

Lech24.com

W felietonie Rafała Steca z Wyborczej wytłuszczono zdanie:

Jestem zdziwiony, że poznański klub – z kibolstwem współpracujący wzorowo – zgłosił delegatowi PZPN, że jego bramkarz ostatecznie został uderzony przez przebiegającego warszawskiego kibola w głowę.

Co do jasnej cholery jest z tą naszą piłką. Nikt nie ma pretensji do organizatora, za to że przed ukończeniem zawodów, nie było warunków obiektywnie rzecz ujmując aby dokończyć zawody. Jak sobie Panowie z Warszawy wyobrażają rozgrywanie jakichkolwiek zawodów w takich warunkach? Jak można dopuścić do wdarcia się na murawę boiska zamaskowanych bandytów, tak bardzo zwaśnionych klubów. Jak można zatem oczekiwać od prawdziwich kibiców zrozumienia i uznania tego meczu za rostrzygnięty? Gdyby taki skandal wydarzył się w jakimkolwiek zachodnio europejskim kraju, jakielkowiek lidze, mecz zostałby albo powtórzony, albo oddany walkowerem, ze względu na wtargnięcie na murawę.

A u nas? U nas dziwią się dziennikarze, że Lech zgłasza protest bo jego bramkarz dostał w łeb. Działacze dziwią się że ktoś ma do nich pretensje, a nie do Policji. Policja ma pretensja do PZPN i klubów. Bandyci mają pretensje do Policji i … Rządu, i oskarża o prowokację.

A ja mam jedno zasadnicze pytanie do wszystkich po kolei.

Kiedy w końcu nie będę musiał się wstydzić:

- za polityków, którzy nie potrafią wprowadzić rozsądnego i egzekwowalnego prawa,

- skorumpowanych działaczy, którzy wiją się kombinacjach i układach

- właścicieli klubów, którzy bojaźliwie tolerują bandytyzm stadionowy

- bandytów i kryminalistów, którzy pod płaszczykiem barw klubowych urządzają sobie państwo w państwie i bawią się w wojny gangów, a ostatnio dorzucają do tego rasistowską i nacjonalistyczną ideologię.

Mam serdecznie dosyć tej rzeczywiśtości. Nie zasługujemy z takim towarzystwem na Mistrzostwa Europy. WSTYD, WSTYD, WSTYD.

Jose Mari Bakero

Wpadka za wpadką, a jeżeli już uda się wygrać to towarzyszy temu fatalna gra. Oto mizerny obraz dzisiejszego Lecha. Oczywiście, trener powinien mieć czas na budowę drużyny. Pytanie tylko czy akurat ten trener? Jose Bakero na własne życzenie przegrał z Bragą, stracił szansę na mistrzowski tytuł i jest na najlepszej drodze do odpadnięcia z Pucharu Polski. Jaki jest sens pozostawienia Baska na trenerskiej ławce Kolejorza?

Na każdy mecz Lecha na Bułgarskiej przychodzi ponad 20 tysięcy kibiców. Ci kibice chcieliby oglądać Lecha zwycięskiego i dominującego na krajowych boiskach, ale przede wszystkim Lecha walczącego! Lecha, który z zaangażowaniem gra do końca. I taką drużynę mieliśmy za czasów Franciszka Smudy i Jacka Zielińskiego.

Wszystko zmieniło się wraz z odejściem tego drugiego z Bułgarskiej. Jose Bakero miał dać Kolejorzowi hiszpański styl, nową jakość. I gdyby choć w części nawiązał do swoich występów jako piłkarz, byłoby dobrze. Jednak niestety wszystko wskazuje na to, że jest on po prostu słabym trenerem.

Nie radzi sobie z prowadzeniem Lecha, zaskakuje nic nie wnoszącymi zmianami, na konferencjach prasowych nie odpowiada na pytania dziennikarzy, wygląda tak jakby czuł się w Poznaniu zagubiony. Po porażce w Warszawie z Polonią doszliśmy do sytuacji, w której jesteśmy o krok od braku awansu do europejskich pucharów.

Tego w Poznaniu nikt sobie nie wyobraża, więc trzeba zrobić wszystko, aby ten sezon jeszcze uratować. Zmiana trenera w trakcie rozgrywek zawsze niesie za sobą konsekwencje. W tym przypadku byłby to jednak najprawdopodobniej pozytywny impuls. Wydaje się, że tylko zmiana na trenerskiej ławce ożywi Lecha i wyciągnie naszą drużynę z powiększającego się marazmu.

Tak jak wielu kibiców przestałem już wierzyć w Jose Mari Bakero. Dołączam się też do okrzyków skandowanych po remisie z Podbeskidziem. Czy mam jednak prawo liczyć na zmianę trenera?

Wszystko zależy od zarządu klubu, piłka jest po ich stronie… A mecz z Legią już za 7 dni.

Orest Lenczyk przed meczem Lech-Śląsk (fot.Lech24.com)

Na wielu portalach wynik już podano. Lech Poznań zremisował z Śląskiem Wrocław 2:2. Uczestnicy zabawy Lech24.com Manager, którzy postawili na Vojo Ubiparipa pewnie zacierali ręce, gdy ten asystował i sam strzelił gola. Pragnę jednak zwrócić uwagę, nie na mecz, ani na to co się działo na stadionie przed i po meczu, tylko na konferencję prasową. Ja chciałbym się skoncentrować na trenerze Orescie Lenczyku.

Nie mam wielkiego doświadczenia jeżeli chodzi o znajomość i kunszt wypowiedzi trenerów zaraz po meczu, jednak trener Śląska Wrocław Orest Lenczyk z konferencji potrafi zrobić widowisko. Kiedy na konferencji prasowej męczy się  Jose Maria Bakero, Pani rzecznik prasowy Joanna Dzios i sami dziennikarze, to Orest Lenczyk jest jej wybawieniem . Trener gości wystąpił pierwszy, jednak nikomu z dziennikarzy nie pozwolił się nudzić.

Z takim luzem i pewnością siebie nie potrafią się wypowiadać największe gwiazdy świata. Trener Orest Lenczyk zwrócił uwagę na piękny stadion i od razu oznajmił, że cieszy się, iż mógł tu zagrać bo Mistrzostwa Europy będzie oglądał w TV. W odpowiedzi na jedno z pytań dziennikarzy stwierdził, że szkoda pieniędzy, które zostały wydane na tą murawę bo i tak została zniszczona. Na pytanie: Czy ten wynik odbiera jako dobry, odpowiedział: Trenerzy mówią, że jadą po trzy punkty. Jechać to można po bułki tramwajem. Chłopacy w szatni cieszą się z wyniku… Na mecz, będą musieli poczekać pół roku.

Jacek Zieliński w Polonii W. (fot. Guli)

Były szkoleniowiec Lecha Jacek Zieliński ponownie został szkoleniowcem Polonii Warszawa. Za zdobycie Mistrzostwa Polski z Kolejorzem należy mu się wielki szacunek, jednak za decyzję o pracy przy ul. Konwiktorskiej gdzie trenerów się traktuje jak papier toaletowy w klubowym szalecie już nie.

To co się dzieje przy Konwiktorskiej można by porównać do obwoźnego cyrku, w którym prezes kieruje swoimi treserami i zwierzętami jak chce. W tym roku przyszedł już piąty trener i co gorsza ten, który został zwolniony z Polonii za słabe wyniki. Sądzę, że tylko duże pieniądze powodują, że ludzie godzą się być kolejnymi clownami w rękach właściciela cyrku.

Co tam będę pisał. Każdy to wie. Trenerze Jacku Zieliński życzymy sukcesów, byle nie w meczu z Lechem Poznań.

Lech24.com

Tak sobie pomyślałem. To że Jaga będzie „cieniować” na Wiosnę wiedzieli już w okręgówce. Zawsze są przebłyski w naszej Ekstraklasie. Liga udowadnia, że wygrywa ten kto ma kapitał i jest ułożony. Przykład? Wisła! A czemu? Bo mają doświadczenie. Lech się tego uczy.

W Lechu gdzieś popełniono błąd. Pewnie wszyscy o tym wiedzą, ale nie my. Zmiana szkoleniowca może była złą, ale nikt się do tego nie przyzna. Powodów słabszej gry można by pewnie upatrywać w słabszym przygotowaniu i trenerze.

Dziś wygrały indywidualności czyli to co powinno być zaletą klasowej drużyny. Obawiam się, że więcej w tym zasługi było piłkarzy niż trenera.

Nie pamiętam dokładnie, ale podobnie jak w Wiśle,  Smuda  pozostawił nam drużynę z charakterem, która zdobyła z Jackiem Zielińskim Mistrzostwo Polski.

Reasumując Lech powinien mieć charakter jak Smuda, taktykę jak Zieliński i rotację składu Jose Maria Bakero.

Europa League

Oglądając oba mecze Liverpool – Braga, cieprię ogromnie. Po pierwsze krew mnie zalewa od dwu tygodni ze względu na przegraną szansę na ten wielki mecz dla Kolejorza. Nie mogę zaakceptować nadal składu i taktyki jaką obrał „Jezus Maria” Bakero. Słowa te cisną mi się nadal, gdy myślę o tamtym spotkaniu Lech – Braga. O tej nie powtarzalnej szansie na osiągniecie największego sukcesu w historii Lecha, i jednego z największych w historii polskiej piłki. O tamtym meczu Braga – Lech, napisano już dużo słów na tym portalu. Jednakże oglądając mecz Bragi – Liverpoolem, i obecnie w tej chwili rewanżu w Liverpoolu, nie mogę przejść obok faktu, że naprawdę niewiele zabrakło aby teraz w tej chiwli ostatnie 4 minuty Lech bronił bramki jak Częstochowy, dokładnie jak to robi Braga.

Z pewnością spytacie po co te patetyczne słowa. Po co powtarzać te frazesy i marzenia ściętej głowy. Otóż chwila jest jak najbardziej celna i właściwa.

Lech Michniewicza grał z pasją i nieprzewidywalnie.

Lech Smudy grał zawsze do przodu i przegrał mistrzostwo.

Lech Zielińskiego niewiadomo dlaczego wygrał mistrza i wydarł puchary.

Lech Bakero ciężko powiedzieć, ale mnie zawodzi, cholernie zawodzi.

Konkluzja.

Szukajmy albo innego trenera, albo zmienny skład, który będzie potrafił grac jak mała „Barcelona”.

ps.

Liverpool – Braga 0 – 0 (0-1)

Cholernie niewiele brakowało, cholernie niewiele.

Jose Mari Bakero

Ostatnie wyniki Lecha Poznań mają prawo niepokoić sympatyków Kolejorza. Podopieczni Jose Mari Bakero odpadli po słabej grze z Ligi Europejskiej, w której nie sprostali Bradze. Niby pojawiło się światełko w tunelu w postaci awansu do półfinału Pucharu polski i dwóch ligowych zwycięstwach, jednak w ostatnią niedzielę przyszedł zimny prysznic za sprawą porażki z ostatnim zespołem w ligowej tabeli. I na chwilę obecną niestety, to mecz przeciwko Cracovii najbardziej oddaje aktualną dyspozycję podopiecznych hiszpańskiego trenera.

Przed rozpoczęciem rundy wiosennej, sympatycy Lecha zachęceni sprowadzeniem do zespołu kilku wartościowych graczy wierzyli w odrobienie strat do czołówki i obronę mistrzowskiego tytułu. Dziś niestety cel ten wydaje się nie do osiągnięcia. Dlaczego? Przecież identyczną sytuację przeżywaliśmy dokładnie rok temu, kiedy to byliśmy świadkami fantastycznego pościgu Kolejorza zakończonego happy-endem.

Trzeba jednak zaznaczyć, że Lech wtedy i dzisiaj to dwie różne drużyny. Zespół Jacka Zielińskigo z poprzedniego sezonu miał przede wszystkim pomysł na grę, a piłkarzom nie brakowało ambicji. Powiem więcej, uważam, że sukces w postaci awansu z „grupy śmierci” LE to w zdecydowanej większości zasługa poprzedniego trenera. Do końca 2010 roku Lech grał to co wypracował z zespołem Zieliński. Efekty pracy Jose Bakero widzimy teraz…

Nie mam zamiaru w tym miejscu spiskować i twierdzić, że gdyby obecny trener Lecha wystawił najlepszy skład przeciwko Bradze, to pokonalibyśmy Portugalczyków. Tego już nigdy się nie dowiemy. Jednak nie sposób nie irytować się słysząc: – Taktyka to przede wszystkim ma mi się podobać.

Wybitny zawodnik, piłkarska legenda Barcelony zamierza na trenerskiej ławce nawiązać do swoich dawnych sukcesów. Na chwilę obecną Bakero daje coraz więcej powodów kibicom do tego, że nie radzi sobie z prowadzeniem Kolejorza.

Przed Lechem w tym sezonie jeszcze 11 meczów ligowych i walka o zdobycie Pucharu Polski. Jose Mari Bakero ma jeszcze czas, aby powalczyć na tych dwóch frontach. Niestety dyspozycja zespołu nie może obecnie napawać optymizmem. Miejmy nadzieję, że coś zmieni się w sobotę po meczu z Jagiellonią…

Gdy usłyszałem skład na mecz z Bragą zajrzałem w kalendarz sądząc, że to już 1 Kwietnia! Nic z tego ani biurkowy, ani w telefonie, nawet Gregoriański kalendarz nie wskazywał na to, że może być to 1 Kwietnia. Co więcej kolejne komentarze w telewizji upewniały mnie, że jeśli nie śpię, to musi to być najpaskudniejszy dzień w moim życiu. Lub jeden z tych, który może się nim stać. Nie wiem naprawdę nie wiem, co mogło powodować Bakero żeby skomponować taki skład. Dla mnie osobiście wyglądało to na próbę zaprzeczenia prawom fizyki. Sprawdzenia czy po zjedzeniu kilograma wiśni i popiciu tego litrem maślanki będzie miał sensacje żołądkowe czy nie? Z prawdopodobieństwem równym jedności/pewności mógłbym w ciemno powiedzieć, Bakero że sraczka po takiej kombinacji jest pewna jak to, że woda jest wilgotna. Skład, jaki pokazał Bakero w I połowie meczu był właśnie taką potężną nieokiełznaną sraczką. Mógłbym epatować (choć może to nie najlepsze słowo), dręczyć i pastwić się nad wami kolejnymi porównaniami i metaforami, jednakże wiem, że niczego teraz już to nie zmieni. Tak, więc gdy zobaczyłem skład… zawyłem… Jezus Maria… Bakero.

Wiem, że każdy z nas wierzy niemal ślepo, przeceniając nieraz może możliwości Lecha w konfrontacjach z mocnymi klubami, ale uwierzcie mi na słowo (Ci wątpiący). Lech miał, mógł i z jakiś powodów nieznanych ludzkości nie wygrał dwumeczu. Braga, mimo iż grała lepiej nie była niczym wspaniałym. Lech miał to po prostu niezbyt wysoko przegrać bądź zremisować. Jezus Maria Bakero natomiast wybierając skał meczowy, pokazał, że ma w d… LE. Zakpił z nas, wiernych, ślepo nieraz wierzących w to, że mamy zespół ponad przeciętny. I to nie na skalę Polską, ale światową!

Czas pokazał, że koncepcja Bakero nie ma najmniejszego sensu. Czas Bakero powoli się kończy. Ile można eksperymentować w meczach o stawkę najwyższą? No ile?

Lech24.com

Wczoraj Lech Poznań pokonał kolejnego rywala w meczu sparingowym rozgrywanym podczas drugiego obozu przygotowawczego w Belek. Tym razem pokonana została drużyna Olimpija Ljubljana 1:0, a decydującą o zwycięstwie bramkę strzelił w 75 minucie Marcin Kikut. Czy aby nie za dobrze idzie naszej ukochanej drużynie? A może w końcu ktoś ją dobrze przygotuje do meczów w Lidze Europejskiej?

Kiedyś jak drużynie za dobrze szło w sparingach przedsezonowych można było wywnioskować, że w przygotowaniach popełniono błąd. Każdy trener jak i człowiek odpowiedzialny za przygotowanie fizyczne chciał się wstrzelić z formą na pierwszy oficjalny mecz. Kiedy zawodnicy ogrywali jednego rywala za drugim w meczach kontrolnych można było się domyślać, że ta forma przyszła za wcześnie.

Miejmy nadzieję, że w naszym przypadku dobre sparingi nie są wynikiem czyjegoś błędu, a jedynie umiejętnościami Kolejorza. W przeciwnym razie może nam tak dobrze w rundzie wiosennej nie pójść.

Sprzedaży karnetów

Często na różnych forach fanów Kolejorza, można było spotkać informacje o rosnących cenach karnetów i biletów Lecha Poznań. Często utyskiwania przerażały się w zażarte i nie przejednane ataki, a to na zarząd, a to na piłkarzy, transfery (ich brak)… Niejednokrotnie osobiście wyrażałem swoją opinię krytyczną na temat polityki cenowej Kolejorza. Głównie skierowana była ona na niewystarczające ruchy w okienku transferowym i słabe wyniki w Ekstraklasie. Dziś 25 styczeń 2011 biję się w pierś i przyznaję do tego jak wielce grzeszyłem nie wierząc w zdolność pozyskania ciekawych wzmocnień. Czułem niepokój pewnie jak każdy kibic Lecha, gdy po kolei odchodzili zawodnicy, którzy stanowili o sile uderzenia Lecha.  Z zaciśniętymi zębami starałem się nie dopuszczać do siebie myśli o tym że może być już tylko gorzej.  Nie udane, aczkolwiek z perspektywy czasu konieczne, strzały budziły nie tylko bojaźń ale i wściekłość, nie raz wylaną na tym forum. Dziś jedyne co mogę powiedzieć, to że moje serce przepełnione jest radością, potężnym ładunkiem energii i wiary w to że tym składem jesteśmy naprawdę w stanie dużo zwojować. I coś mi się zdaje, a z dnia na dzień coraz bardziej w to wierze, że w tym sezonie 10/11 jeszcze zagramy w ojczyźnie The Beatles, i nie jako Robin Hood z lasu Sherwood skopiemy tyłki bogatym angielskim ziemskim posiadaczom. :)

Nie ma najmniejszej przeszkody żeby tej wiosny pobić kolejny rekord wszechczasów i poprzeć nogami i portfelami to co zafundował nam zarząd na początku tego roku. Osobiście daję rekomendację na karnety: KUPUJ! I to jak najszybciej. Jutro może być już za późno!

Oj ciekawa będzie wiosna. Bardzo ciekawa.

( Ciastek – Kocham drożdże)

Felieton

Po ostatnim turnieju Remes Cup Ekstra, pozostaje odrobina niesmaku. Oczywistością jest to że większość kibiców w Poznaniu, jak i okolic Poznania, są zdecydowanymi zwolennikami Lecha Poznań. Jest to fakt, którego kwestionowanie jest całkowicie irracjonalne. Jednakże, obiektywnie patrząc na poznańską arenę sportową, oprócz Lecha niemal sportu nie ma. Gdy w latach 80-tych poprzedniego wieku zacząłem interesować się sportem, w Poznaniu było wiele sekcji i klubów sportowych. Czy dziś oprócz kibiców Lecha, mamy jakiś innych?

Piłka nożna:

1. KKS Lech Poznań – klub który najchętniej wspierali poznaniacy, wielokrotny mistrz Polski, któremu poświęcona jest ta strona. Wszystkich sukcesów nie ma sensu tu wymieniać, są one w sercach każdego z nas.

2. Olimpia Poznań – Gwardyjski Klub Sportowy – czyt. Milicyjny – miał swoich zwolenników jednak przez fakt powiązania z Milicją Obywatelską, nigdy nie zdobył serc – gdyby nie obiekty sportowe na Golęcinie nikt nie znał by tego klubu.

3. Warta Poznań – klub z wielką przeszłością który wraz z upływem lat, nieco bladł, miał jednak w nie tak znów odległej przeszłości swój epizod w najwyższej klasie rozgrywkowej. Obecnie kibiców można zabrać w dwóch, trzech tramwajach.

Koszykówka:

1. Lech Poznań – sekcja męska – (11 mistrzostw, 7 wice mistrzostw, 7 3 miejsc w Polsce) kto nie pamięta Eugeniusza Kijewskiego (obecnie czołowy polski trener), Jarosława Jechorka? W tych czasach mecze z Macabi Tel Aviv, FC Barcelona Jugoplastika Split to był najwyższy Europejski poziom – nie istnieje!

2. Warta Poznań – sekcja męska – wychowała Eugeniusza Kijewskiego – nie istnieje!

3. Olimpia Poznań – sekcja żeńska – dwukrotne mistrzynie Polski – nie istnieje!

4. AZS Poznań – sekcja żeńska – mistrz Polski, dwukrotny wicemistrz – co rok walczy o życie, i mimo iż gra w najwyższej klasie rozgrywkowej, kibice w Poznaniu nie chcą ich wspierać, a ten klub jest z nami od 1919roku – sekcja męska – 4-ro krotny mistrz Polski – nie istnieje!

Mógłbym tak wypisywać o przeszłości w nieskończoność. Grunwald Poznań – szczypiorniści, Posnania – rugby…

Jeszcze 10-15 lat temu prawdziwy kibic sportowy w Poznaniu mógł oglądać rozgrywki na najwyższym poziomie. W sekcjach takich jak: Koszykówka, Piłka Ręczna, Rugby, Siatkówka, Pływanie, Wioślarstwo, Kajakarstwo, dyscypliny można mnożyć.

Czy poznaniacy sami zrezygnowali z 16 mistrzostw Polski w Koszykówce? Czy fakt kibicowania Lechowi ogranicza zainteresowanie innym sportem i wspierania „swoich”?

Czy nie czas pomyśleć o reaktywowaniu innych sekcji? Wzorem FC Barceolny (koszykówka, piłka ręczna, hokej na lodzie*, a może siatkówka) i budować naprawdę WIELKI KLUB.  Każda z tych dyscyplin jest widowiskowa, a  Lech to nie tylko tu i dziś na Bułgarskiej. To historia Poznania, całkiem nie mała. Chciałbym sprowokować Was do dyskusji.

Co sądzicie o budowie klubu wielosekcyjnego?

*mało kto wie że w Poznaniu był zespół hokeja na lodzie.

Lech24.com

Czytając na łamach różnych dzienników informacje związane z transferami Lecha Poznań zaczynam się zastanawiać, kto ma rację. Chodzi mi tutaj o relacje między piłkarzami a zarządem. Z poznańskiego klubu od czasu przemian odeszło wielu mniej lub bardziej znanych piłkarzy. Wielu z nich miało pretensje do władz klubowych o sposób, w jakim się to stało.

Wszystko zaczęło się od Piotra Reissa, który mimo, iż jest ikoną Kolejorza został źle potraktowany i rozstano się z nim w taki sposób, że wielu kibicom jak i samemu piłkarzowi pozostawał niesmak. W swojej książce sam zawodnik umieścił tekst w którym krótko opisuje jego rozstanie z klubem: „Prezes Rutkowski powiedział, że za 3-4 miesiące nikt o „Rejsiku” nie będzie pamiętał, że „umrę jak każdy produkt”.

Kolejnym zawodnikiem, który miał pretensje do zarządu jest Robert Lewandowski. Jeżeli nie wiadomo, o co chodzi to chodzi o pieniądze i pewnie to spowodowało, że rozstanie zawodnika z klubem nie było takie jak powinno.

Wreszcie Sławomir Peszko, który w oficjalnych oświadczeniach jak i wywiadzie udzielonym przeglądowi sportowemu zapewnia o swojej lojalności w stosunku do klubu, a wypowiedzi prezesa świadczą o czymś innym.

Kto ma rację? Czy Zarząd który z roku na rok buduje coraz silniejszą drużynę, czy piłkarze?

Podczas spotkań Lech-Legia działo się wiele różnych rzeczy.

Nastał czas ligowego odpoczynku, więc pomyślałem sobie, że mogę się podzielić z swoimi obserwacjami sprzed lat z młodym pokoleniem, aby wiedziało, że 25. i 30. lat temu nienawiść do warszawskiego klubu na (L) była jeszcze większa niż dziś.

Wtedy ówczesny CWKS, podbierał bezkarnie co lepszych zawodników z każdego klubu. Dziś już tak nie jest, niemniej antypatia jest pielęgnowana. I dobrze, bo jak napisano kilka lat tamu na transparencie: „Dzieli nas wszystko”.

Ale do rzeczy: był to początek lat 80. Mecz z Legią. Jak zawsze wielkie emocje. Kocioł był wtedy na łuku od ul.Rumuńskiej na 5. sektorze. W pewnym momencie przez płot została przerzucona ŻYWA świnia pomalowana w barwy Legii i z L w kółku, czyli identycznie jak ich flaga. Świnia była na murawie bardzo krótko, gdyż ochrona ją szybko złapała. Już miała ją wynieść do tunelu, ale kibole z kotła zaczęli ich błagać (wtedy się jeszcze bali ochrony), aby oddali ją z powrotem.

Tak też się stało. Jednak gdy ochroniarze się odwrócili, świnia natychmiast znalazła się z powrotem na boisku. Została ponownie złapana i tym razem odniesiona to tunelu. Ot i cała historyja. Pozdro dla wszystkich kiboli Lecha, a zwłaszcza tych, którzy chodzą na wszystkie mecze.

Lewandowski wraca do Poznania. (fot. Cyran/Lech24.com)

Lech nieraz już promował piłkarzy, którzy potem odchodzili do silniejszych klubów europejskich. Ostatnimi takimi zawodnikami byli Rafał Murawski i Robert Lewandowski. Obaj są bardzo dobrze pamiętani i lubiani w Poznaniu. Teraz nadarza się okazja do przypomnienia się wielkopolskiej publiczności. Już dziś wieczorem będzie można byłych Lechitów oglądać w biało-czerwonych brawach w spotkaniu przeciwko Wybrzeżu Kości Słoniowej.

Rafał Murawski, urodzony w Malborku, był zawodnikiem Lecha w latach 2006-2009. W ciągu trzech sezonów zagrał aż w 85 ligowych spotkaniach i zdobył 10 goli. „Muraś” zawsze wykazywał się dużym poświęceniem na boisku, a jego praca w środku pola – choć często niedostrzegalna – była bardzo efektywna. Fantastyczny gol przeciwko Austrii Wiedeń był też 1000. bramką polskich drużyn w europejskich pucharach.

To właśnie dzięki dobrej grze w Lechu Murawski trafił do reprezentacji Polski. Zadebiutował w niej 15. listopada 2006 r. w meczu wyjazdowym z Serbią. Do tej pory Rafał, choć zdobył zaledwie jedną bramkę, to jest wiodąca postacią kadry, z którą pojechał na Mistrzostwa Europy 2008. Latem 2009 odszedł za 3,2 mln Euro do mistrza Rosji, Rubina Kazań.

Robert Lewandowski to piłkarz, którego Lechowi brakuje teraz najbardziej. Prawdę powiedziawszy jednak nie wiadomo, czy napastnik odnalazłby jeszcze motywację do gry w Ekstraklasie. Na koncie „Lewego” są bowiem: mistrzostwo Polski, Puchar Polski, Superpuchar Polski oraz korona króla strzelców, więc wszystkie tytuły, jakie są w Polsce do zgarnięcia.

Już pierwsze występy w Lechu sugerowały, że Robert może być napastnikiem jakiego w tym kraju dawno nie było. Gol w debiucie w Pucharze UEFA, gol w debiucie w Ekstraklasie (i to jaki!), gol w debiucie w reprezentacji. Czy trzeba mówić coś więcej? „Lewy” szybko został okrzyknięty jednym z największych talentów na świecie, a potwierdzał to ciągle swoimi golami. W sumie w 81 meczach w „Kolejorzu” zdobył 40 goli.

Kiedy krytycy próbowali wywierać na nim presję, gdy nie strzelał bramek przez cztery kolejne mecze, on nic sobie z tego nie robił i za chwilę odblokowywał się dochodząc w ostatnim sezonie do wywalczenia tytułu króla strzelców z 18 golami na koncie. Kwestią czasu stał się transfer Lewandowskiego na zachód. Doszedł on do skutku poprzedniego lata, kiedy Robert przeniósł się do Borussii Dortmund za 4,5 mln Euro.

Obaj piłkarze z pewnością zostali w Poznaniu zapamiętani jako ci, którzy byli filarami Lecha. Na pewno zasłużyli tutaj na miłe przyjęcie. Pozostaje jedynie zadać sobie pytanie, czy obaj dadzą ponieść się dopingowi i będą grali tak, jak za czasów, kiedy byli na ustach piłkarskiej Polski.

Lech nie potrafi wygrywać w lidze. (fot. gosiek/Lech24.com)

Nietrudno zauważyć, że Lechowi ostatnio zupełnie nie wiedzie się w Ekstraklasie. Przedostatnie miejsce w tabeli i nikłe szanse na podium na koniec sezonu. Dużą część porażek „Kolejorz” notował bezpośrednio po spotkaniach pucharowych, co postanowiłem krótko przeanalizować.

Już początek nie był optymistyczny. Lech przegrał w eliminacjach Ligi Mistrzów ze Spartą Praga, by trzy dni później zaledwie zremisować z Widzewem Łódź. Jednak wszystko wydawało się być w normie, gdy „Kolejorz” rozgromił Cracovię 5:0 72 godziny po zwycięstwie na dalekiej Ukrainie z Dnipro Dniepropietrowsk.

Nic bardziej mylnego! Po rewanżu z Ukraińcami przegraliśmy bowiem 0:2 z Jagiellonią. Potwierdziło się to na przełomie września i października. Lech najpierw pokonał w Lidze Europy FC Salzburg, a potem przegrał w lidze z GKS-em Bełchatów.

Niestety nie inaczej było po porażce z Manchesterem City. Trzy dni później „Kolejorz” poległ w starciu z Górnikiem Zabrze. Sytuacja powtórzyła się w ostatnim tygodniu. Lech w czwartek wygrał z „Citizens”, a w niedzielę przegrał z Ruchem Chorzów.

Tak więc, Lech aż cztery na sześć spotkań w Ekstraklasie po meczach pucharowych przegrał. W sumie zdobył 4 punkty na 18 możliwych!

Nie można przejść obok tych statystyk obojętnie i należy zadać pytanie o przyczyny tej postawy. Lech potrafi rozegrać kapitalne spotkanie w Lidze Europy, by tuż potem w fatalnym stylu przegrać w lidze. Kibice mają dość takiego obrotu sprawy i wcale się nie zdziwię, jeżeli frekwencja na meczach Ekstraklasy będzie spadać.

Doprawdy nie mam pojęcia, czy to jedynie kwestia motywacji, czy może chodzi o coś więcej. Jedno jest pewne – trzeba już w tym momencie postawić sprawę jasno i zacząć mecze ligowe traktować przynajmniej tak samo poważnie jak starcia o podbój Europy. W innym wypadku będziemy mogli żegnać się z Ekstraklasą i, panowie prezesi, z wielkimi pieniędzmi również.