Biografia.

Pomimo tego, że w Lechu, Michał Gębura spędził zaledwie dwa sezony jest jedną z barwniejszych postaci w historii klubu. Przyczyniły się do tego nie tylko zdobyte trofea, ale przede wszystkim jego ,,ciąg” na bramkę rywala i umiejętności strzeleckie, które potrafił świetnie wykorzystać. Łącznie w 68 spotkaniach strzelił 19 bramek. Zapraszamy do zapoznania się z biografią tego piłkarza.

Urodził się 10 listopada 1964 w Starachowicach. Gdy skończył dziesięć lat rozpoczął treningi w miejscowym Starze w drużynie trampkarzy. Jak wielu chłopców w jego wieku zaczynał od ataku i wychodziło mu to z niezłym skutkiem, a do tego posiadał bardzo dobre warunki fizyczne.  Przyzwyczajenia pozostały, bo Gębura pola karnego nie opuścił, jednak zamiast strzelać do bramki rywali, zmienił swoją pozycję, ale o tym za chwilę.

 W rodzinnej miejscowości został do ukończenia pełnoletniości i w międzyczasie zadebiutował w drugiej lidze. Nadszedł czas na zmianę klubowych barw i wybór padł na zespół Błękitnych Kielc, który dawał szansę na dalszy rozwój. Na awans w postaci gry w wyższej lidze trzeba było jednak czekać, bo umożliwiła to dopiero gra w Siarce Tarnobrzeg.

 Mając 24 lata, w pierwszym sezonie w Siarce doskonale się odnalazł, bo w pojedynkę potrafił rozstrzygnąć mecz na korzyść swojej drużyny. Trzydzieści strzelonych bramek dało mu tytuł króla strzelców, a w zespole trudno było szukać kogoś lepszego od niego.

 Drugi rok nie był wcale gorszy od pierwszego, a więc ,,Poziomką”, bo tak na niego mówiono, zaczęły interesować się zespoły z pierwszej ligi. I tym sposobem w wieku 26 lat trafił do Lecha Poznań. Właśnie wtedy nastąpiło przesunięcie go z ataku do tyłu, bo tam według trenerów nie było dla Gębury miejsca.

 Z napastnika stał się defensywnym pomocnikiem i w Poznaniu nikogo nie zawiódł. Wręcz przeciwnie, Michał prezentował się znakomicie i to zarówno na tle europejskich przeciwników w Pucharze Lata jak i w rozgrywkach o PEMK.

 Nos do zdobywania bramek miał cały czas fenomenalny, bo w swoim pierwszym sezonie w pierwszej lidze zdobył jedenaście bramek w trzydziestu spotkaniach. Zaowocowało to trafieniem do ,,jedenastki sezonu”, a także powołaniem do gry w reprezentacji.

Rozegrał tam trzy spotkania: dwa towarzyskie (z Czechosłowacją i Walią), a także w ramach eliminacji do Euro 1992 z Irlandią. W żadnym jednak nie przebywał na boisku w pełnym wymiarze czasowym.

 Pomimo tego, że Lech miał takiego zawodnika jak Gębura nie zmieniło to faktu, że w tym sezonie poznaniacy zajęli dopiero szóste miejsce, a przy okazji zmieniono trenera. Jak to często bywa, pomimo zeszło sezonowej formy, Poziomka nie znalazł uznania w oczach Henryka Apostela. Udało się zdobyć Mistrzostwo Polski, ale sam Gębura w tym, aż tak wielkiego udziału.

 Nastąpił czas, by zmienić klub i chociaż mówiono o zainteresowaniu ze strony angielskiego Portsmouth, to ostatecznie zawodnik wylądował w Olimpii Poznań. Łącznie w Lechu spędził dwa sezony i zdobył jedno Mistrzostwo Polski, oraz dwa Superpuchary.

Dalsze losy kariery Gębury to szwedzka Assyriska Foreningen, powrót do Błękitnych i zakończenie przygody z piłką w Bucovi Bukowa. Poziomka postanowił spróbować jeszcze swoich sił jako trener między innymi Staru Starachowice, czy Heko Czermno. Z pomocą swojego przyjaciela, przez pewien czas był II trenerem Korony Kielce.

Biografia.

Rozegrał w niebiesko-białych barwach 200 spotkań, świętując w Poznaniu największe sukcesy. Piłkarz, którego większość z nas powinna pamiętać jeszcze z boiska. Dziś przedstawiamy biografię Czesława Jakołcewicza.

Urodził się 18 sierpnia 1961 roku w Cedyni. Od najmłodszych lat jego atutem była sprawność fizyczna i mając 15 lat reprezentował już barwy juniorskiej Arkonii Szczecin. Spędził tam dwa lata, po czym trafił do drugoligowej Stali Stocznia Szczecin. Wydawało się, że jego kariera nadal będzie rozwijać się na Wybrzeżu, ale zdolny obrońca zainteresował działaczy z Poznania i niedługo potem, zmienił on barwy na niebiesko-białe.

Miał być raczej inwestycją w przyszłość, bo po zdobyciu Mistrzostwa Polski dobrych zawodników w drużynie nie brakowało. On nie miał jednak ochoty składać broni bez walki i wystarczył sezon, by zaczął stanowić o sile zespołu. Zaczynał od przegranego spotkania z Lechią Gdańsk w Superpucharze Polski, a rozgrywał mecze z takimi zespołami jak Atletico Bilbao w ramach europejskich pucharów (łącznie 14 spotkań +3 bramki).

Zdobył z Kolejorzem Mistrzostwo Polski w roku 1984, oraz 1990, dwa Puchary i jeden Superpuchar Polski. Mierzący 185 cm obrońca rozegrał w Lechu łącznie 200 spotkań i zdobył 24 bramki. Jakołcewicz jak nikt inny potrafił zdobyć gole z rzutu karnego, nic, więc dziwnego, że to on najczęściej w Lechu je wykonywał. To do niego należy klubowy rekord występów w Pucharze Lata ( 21 i dwie bramki) .W koszulce z orzełkiem na piersi wystąpił siedemnaście razy.

Jesienią 1990 roku odszedł do tureckiego Fenerbahce Stambuł. Zagrał w 17 spotkaniach i strzelił 3 bramki. Latem przeniósł się do duńskiego Odense BK, ale i tu kariera nie bardzo się rozwijala, po czym postanowił wrócić do Poznania.  Trener Henryk Apostel nie widział jednak dla trzydziestoletniego Czesława miejsca w drużynie i zagrał on tylko w jednym meczu.

Nie zamierzał jednak kończyć kariery, bo nadal marzył o grze. Zanim zamknął piłkarski rozdział w swoim życiu, zagrał jeszcze w Sokole Pniewy, Warcie Poznań, epizodycznie w Chrobrym Głogów, oraz w Huraganie Pobiedziska, gdzie zaczął próbować swoich sił, jako trener.

Pełnił tę funkcję także w Lechu, ale tylko przez dwa miesiące przeplatając ją z rolą asystenta. Prowadził także zespół Kujawiaka Włocławek, Unii Janikowo, ŁKSu Łomża, Wisły Płock, Lidera Swarzędz, oraz GKP Gorzów Wielkopolski. Od 21 grudnia 2009 jest pierwszym trenerem KSZO Ostrowiec.

Historia Piotra Mowlika, bramkarza Lecha w latach 1977-1983.

Był jednym z najlepszych w swoim fachu. Zanim trafił do Poznania, reprezentował barwy Legii Warszawa. Tamten okres wspomina miło, ale to czas spędzony w Wielkopolsce był w jego karierze najbardziej owocny. Dziś przedstawiamy biografię Piotra Mowlika.

Urodził się 21 kwietnia 1951 roku w Otrzepowicach. Początki miał trudne, bo nie dosyć, że treningi rozpoczął w wieku 13 lat, a więc stosunkowo późno, to jeszcze w słabo zorganizowanym klubie. Z biegiem czasu wyszedł jednak na prostą i tak z miejscowego LSZ, trafił do zespołu ROW Rybnik, gdzie tak naprawdę wszystko zaczęło się na serio.  Zaliczył także epizod w Unii Raciborz, a następnie w jego karierze nastąpił przełom.

Za taki moment można uznać, przejście do Legii Warszawa, w ramach odbycia służby wojskowej, co zresztą w tamtych czasach było standardem. Mowlik wyróżniał się na tle innych warszawskich piłkarzy, zagrał m.in. świetny mecz w Pucharze UEFA i jak sam przyznaje na pobycie w stolicy wiele zyskał.

Dobre występy w lidze zaowocowały powołaniem do gry z orzełkiem na piersi, zresztą z pozytywnym skutkiem, a co za tym idzie bramkarza zaczęto uznawać za najlepszego w kraju. Zagrał w 21 spotkaniach, ale bez wątpienia największe osiągnięcie to srebrny medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku.

I wtedy nastąpiła kolejna ciężka próba, którą nie każdy może przejść. Najpierw spełnienie snów, czyli wspomniany medal, a potem ciężka kontuzja jak grom z jasnego nieba. O tyle ile zerwanie więzadeł krzyżowych obecnie można wyleczyć w kilka miesięcy, to w tamtych czasach było to prawie równoznaczne z zakończeniem kariery. Dla każdego zawodnika to niesamowita próba charakteru i z pewnością Piotr Mowlik zdał ją celująco. Postanowił, że się nie podda i z uporem i determinacją, walczył o powrót do sprawności.

Udało się, chociaż jak to bywa, po takim długim czasie rehabilitacji w Legii nie był już potrzebny. I wtedy to, obserwowany już wcześniej przez poznańskich włodarzy trafia do Lecha, a jak wiadomo oba zespoły, a właściwie ich kibice delikatnie mówiąc nie przepadają za sobą. Mowlik otrzymał ogromny kredyt zaufania, a jego sprowadzenie, mimo, że niosło za sobą tyle ryzyka w pełni zaprocentowało, bowiem w Poznaniu spisywał się znakomicie.

W niebiesko-białej koszulce zagrał w 171 spotkaniach, przyczyniając się czynnie do sukcesów odniesionych w tamtych latach. Pomimo początkowych niepowodzeń, w 1982 roku, po zwycięstwie nad Pogonią Szczecin, Kolejorz mógł świętować zdobycie pierwszego Pucharu Polski, a także rok później Mistrzostwa Polski. Kolejna jedynka tyczy się Pucharu UEFA, bowiem tam też debiutował z poznańskim zespołem.

W kolejnym sezonie Mowlika w Poznaniu już nie było, bowiem przeniósł się do USA, by reprezentować barwy Pittsburgh Spirit, a następnie Tacoma Stars. W obu drużynach był zawodnikiem wyróżniającym się, a do jego sukcesów można dopisać półfinał, czy wicemistrzostwo tego kraju.

Piłkarską karierę zakończył w 1987 roku, ale to nie koniec jego przygody z piłką. Spełniał się jeszcze, jako trener w Olimpii Poznań, Chemiku Bydgoszcz, Warcie Poznań i Lechii w Kostrzynie Wielkopolskim.

Obaj jego synowie, zarówno Łukasz jak i Mariusz kontynuowali tradycję rodzinną, a los połączył ich również z Kolejorzem. Ten drugi przed laty, jako zawodnik, a Łukasz jak doskonale wiemy, obecnie, jako kierownik zespołu.

Piotr Mowlik to przykład zawodnika z charakterem, a takich kibice pamiętają najbardziej. Gdy pojawiały się problemy, uparcie i konsekwentnie szedł do przodu, realizując swoje cele. Należy do tej grupy piłkarzy, która swoją grą przyczyniła się znacznie do sukcesów Lecha Poznań, a to zostaje nie tylko i w pamięci, ale i historii klubu, na długo.

Piłkarskie losy Ryszarda Rybaka, defensywnego pomocnika Lecha.

Ryszard Rybak z pewnością mile wspomina okres spędzony w Lechu, bowiem był to najlepszy czas w karierze. Zapraszamy do zapoznania się z historią tego zawodnika.

Urodził się 27 stycznia 1960 roku w Grodzisku Wielkopolskim. Przygodę z piłką rozpoczął mając trzynaście lat w zbąszyńskiej Obrze. Kolejny etap to już Poznań, ale jeszcze nie Lech, tylko Olimpia, a w podjęciu takiej decyzji pomógł mu wuja, Stanisław Olejniczak. Kolejorz przyglądał się grze Rybaka, ale ten do 1984 roku reprezentował barwy Olimpii, a potem odbył jeszcze służbę wojskową i rok później znalazł się wreszcie w ekipie niebiesko-białych.

Na debiut nie musiał czekać długo, a zwycięstwo 2:1 nad Pogonią Szczecin, można uznać za dobry początek. W Lechu spędził pięć lat, gdyby przejście do zespołu Sankt Pauli Hamburg doszło do skutku, nie świętowałby w klubie przy ulicy Bułgarskiej wielu sukcesów. Los chciał inaczej i w konsekwencji ,,Ryba” może pochwalić się dziesięcioma bramkami zdobytymi dla Poznańskiej Lokomotywy.

Potrafił też wygrać sam mecz, strzelając, wszystkie gole w zwycięskim meczu z Górnikiem Wałbrzych, który zakończył się wynikiem 3:2. Reprezentował niebiesko-białe barwy także w pucharach, rozpoczynając od Borussii Monchengladbach, a po drodze stając oko w oko z zawodnikami słynnej Barcelony. W niebiesko-białej koszulce wystąpił w 131 spotkaniach, w tym 104 ligowych. Zdobył jeszcze Puchar Polski w 1988 roku wystąpił w rozgrywkach Pucharu Europy Zdobywców Krajowych.

Nadal jednak pragnął spróbować sił za granicami kraju. I tak oto przez trzy i pół roku reprezentował barwy francuskiego trzecioligowca AS Lyon-Duchere. Powrót do kraju w 1993 roku, to okres gry w Lubońskim FC, następny klub to Orzeł Biały Wałcz, by później wrócić tam, gdzie wszystko się zaczęło, a więc do Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski. Tam, również rozpoczął karierę trenerską, najpierw jako asystent, a potem już samodzielnie prowadził zespoły takie jak: KS Mosina, TS Dopiewo, Mieszko Gniezno i Sokół Rakoniewice. Obecnie prowadzi drużynę Polonii Środy Wielkopolska. Na boisku grał jako defensywny pomocnik, a kibiców rozkochał w sobie ambicją i wolą walki. Do Lecha czuje nadal sentyment i obecnie gra w zespole Oldboy’ów z niezłym skutkiem.

Tadeusz Polka swoją bramką na stałe wpisał się na karty historii Lecha Poznań

Należy do tych zawodników, dobrze pamiętanych głównie przez starsze pokolenie kibiców Lecha. Dziś przedstawiamy biografię Tadeusza Polki.

Urodził się 21 maja 1921 roku w Opalenicy, pierwotnie, jako Tadeusz Pełka, jednak w czasie wojny musiał zmienić nazwisko na Polka i tak już zostało. Dziesięć lat po narodzinach, cała rodzina przeniosła się na Dębiec i nie minęło wiele czasu, a czternastoletni Tadek reprezentował już barwy KPW. Jako szesnastolatek dotarł wraz z drużyną do Półfinałów Mistrzostw Polski Juniorów, po przegranej z późniejszym zwycięzcą, Wisłą Kraków.

Tak jak to miało miejsce w tamtych czasach karierę przerwała II Wojna Światowa. Nie oznaczało to jednak, końca gry, bo choć była ona ograniczona, to Polka czynnie brał udział w konspiracyjnych Mistrzostwach Poznania.  Głównym jego zajęciem w tamtym okresie były prace ślusarsko-tokarskie, gdzie tak jak inni Polacy specjalnie uszkadzał niemieckie części.

Zakończenie wojny pozwoliło, znów myśleć o futbolu. Polka razem z drużyną dzielnie toczył boje awans do szesnasto-zespołowej Ligi Państwowej.  Debiut w Ekstraklasie zaliczył w potyczce z Widzewem Łódź. To on jest autorem pierwszej bramki dla Lecha na swoim boisku w najwyższej klasie rozgrywkowej. Wydarzenie to miało miejsce w spotkaniu z Wisłą, zremisowanym 1:1.

Gdyby nie liczne urazy jeszcze długo, swoją dynamiką, szybkością i zwinnością dawałby się we znaki obrońcom rywali, którzy nie potrafili znaleźć sposoby, by go zatrzymać. Niestety w wieku 31 lat musiał zakończyć swoją karierę, jednak nie oznaczało to końca jego przygody z piłką, kontynuował ją, jako trener, nie tylko Lecha, ale i Górnika Konin czy Sparty Oborniki. Pod jego wodzą piłkarski szlif doskonalili tacy zawodnicy jak Krzysztof Rutkowski, czy Dariusz Kofnyt. Prowadzenie zespołów juniorskich Kolejorza, były ostatnim etapem jego piłkarskiej pracy. Odszedł mając 72 lata, 11 września 1993 roku.

Edmund Białas razem z Aniołą i Czapczykiem tworzył tercet ABC.

Jest kolejną z wyjątkowych postaci, które tworzyły wspaniałą historię Lecha Poznań. Razem z Teodorem Aniołem i Henrykiem Czapczykiem tworzył słynny tercet ,,A-B-C”. Niebiesko-białym barwom poświęcił całe życie, aż do śmierci. Dzisiaj przedstawiamy biografię Edmunda Białasa.

Urodził się 15 sierpnia 1919 roku w Poznaniu. Już od dziecka wiedział gdzie chce grać, nic więc dziwnego, że Lechowi poświęcił się całkowicie i oddał mu całe serce. Treningi rozpoczął mając dwanaście lat. Na jego debiut w pierwszej drużynie nie trzeba było czekać długo, bo tylko cztery lata. Jego silne uderzenie z obu nóg i znakomita technika, sprawiły, że już przed wojną był jednym z najlepszych napastników w Wielkopolsce.

Jest pierwszym piłkarzem Lecha, który wystąpił z orzełkiem na piersi, choć w międzyczasie wiele rzeczy stało mu na przeszkodzie. Z powodu wybuchu wojny, w kadrze zadebiutował później, chociaż powołanie otrzymał już w 1939 roku, czyli dziewięć lat później. Rozegrał w niej dwa mecze, ale już tym pierwszym wpisał się na stałe w historię Kolejorza.

Po okresie wysiedlenia wrócił do stolicy Wielkopolski i poprowadził zespół do powrotu na boiska I ligi. To między innymi dzięki jego bramkom, Lech stał się najskuteczniejszą drużyną w tej klasie rozgrywkowej.

- Pamiętam go już tylko z meczów oldbojów. Widać było, że piłkarz jak się należy. Na kaste potrafił huknąć i na chołe i technicznie, englówą. Najlepsze lata zabrali mu Szkiebry w czasie okupacji, ale i tak wiara opowido, że za rychło się wycofał. Powiadali, że jednak za mocno przebrał giyrę w gloźnie – tak gwarą Edmunda Białasa opisuje Jacek Hałasik.

W wolnym tłumaczeniu oznacza, to że  Białas potrafił silnie i technicznie strzelić na bramkę wewnętrzną częścią stopy. Jednak najlepsze lata zabrali mu Niemcy, w czasie okupacji, ale i tak ludzie mówili, że skręcił za mocno nogę w kostce.

W barwach Lecha rozegrał 81 spotkań strzelając 51 bramek. Nie zdobył żadnego trofeum w niebiesko-białej koszulce, ale i tak jest jedną z największych legend klubu. Nie wiadomo jakby potoczyła się jego kariera, gdyby nie kontuzja kolana, która wyeliminowała go z gry w wieku 31 lat.

Nie zerwał jednak swojej przygody z Lechem, bo postanowił zostać trenerem. Prowadził zespół kilkakrotnie, a pierwszy raz nastąpiło to w 1957 roku w Ekstraklasie. Sukcesy nadeszły jednak w niższej klasie rozgrywkowej. Dokonał wtedy czegoś, co wydawałoby się niemożliwe. Wystarczyły mu trzy lata, by trzecioligowy zespół wprowadzić do gry na najwyższym szczeblu. Jego drużyna była niepokonana przez 61 spotkań!

Zajmował się także szkoleniem młodych zawodników, u których miał niepodważalny autorytet. Zmarł w 1991 roku i do samej śmierci był wierny klubowi, o którym marzył już jako dziecko. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, oraz pośmiertną złotą odznaką KKS Lech.

Waldek to nie tylko niezwykle pracowity bramkarz, ale także jeden z lepszych piłkarzy w swoim fachu. (fot. Łukasz Cyraniak/lech24.com)

Talent bramkarski miał z pewnością niesamowity, przez co pokładano w nim ogromne nadzieje, jeśli chodzi o miejsce między słupkami Lecha. Gdy już wydawało się, że mamy wreszcie w Poznaniu bramkarza na reprezentacyjnym poziomie, choroba uniemożliwiła mu dalszą grę. Wspominamy historię Waldka Piątka.

Karierę zaczynał w Wisłoce Dębica, po czym przeniósł się do Ostrowca Świętokrzyskiego, gdzie reprezentował barwy KSZO. Spędził tam dwa sezony i mając dwadzieścia cztery lata trafił do Lecha.

W swoim pierwszym sezonie na Bułgarskiej zagrał zaledwie w trzech ostatnich kolejkach, ale to on wyszedł górą z rywalizacji o pierwszego bramkarza. Jego przeciwnikiem był Norbert Tyrajski. W niebiesko-białych barwach rozegrał 48 spotkań, a jego kariera zakończyła się niespodziewanie szybko.

Maj i czerwiec 2004 roku. Lech najpierw zdobywa Puchar Polski, po dwumeczu z Legią, później wygrywa z Wisłą Kraków w Superpucharze. Waldemar Piątek jest głównym bohaterem tych spotkań, a po zwycięskich rzutach karnych z Białą Gwiazdą kibice znoszą go na rękach z boiska. W pamięci zostały też obrazy świętowania ze zdobytymi pucharami na Starym Rynku. Uśmiechnięty i szczęśliwy Piątek między resztą zespołu.

Co więcej, latem otrzymuje on powołanie do reprezentacji Polski, na mecz z USA, i chociaż wtedy nie zagrał, w sercu poznańskich kibiców zrodziła się radość, że wreszcie mamy goalkeepera z prawdziwego zdarzenia.  Nie wszystkie historie są szczęśliwe, a życie lubi płatać figle i tak niestety było i tutaj. Rok później, u zdolnego zawodnika wykryto wirusowe zapalenie wątroby typu C, co oznacza w najlepszym przypadku krótką przerwę w grze.

Na początku wszyscy mieli nadzieję, że po drogiej kuracji stan zdrowia Piątka poprawi się i będzie mógł wrócić na boisko. On sam głęboko w to wierzył, choć były to dla niego ciężkie chwile:

- Gdy zachorowałem było ciężko, ciągnęło mnie na boisko, łzy leciały z oczu. Oswoiłem się już z tą myślą, choć przestawić się było ciężko, bo całe życie spędziłem przecież na boisku. Różne sytuacje bywają w życiu i trzeba je przyjąć z pokorą – mówił kilka lat temu Piątek. Choć niejeden w takiej sytuacji by się załamał, on jednak tak samo, jak na boisku pozostał wojownikiem:

- Jeśli się nie wyleczę, to trudno. Jeśli wrócę do zdrowia, to mam nadzieję, że kibiców Lecha, trenerów i prezesów będę mógł cieszyć swoją grą – mówił dalej.

W Poznaniu o nim nie zapomniano. Zorganizowano specjalny mecz ,,Dziesiątka dla Piątka” z którego całkowity dochód został przeznaczony na leczenie bramkarza. Niejednokrotnie dowody wsparcia otrzymywał i z trybun i ze strony władz klubu. Zawodnik czuł to wsparcie, a w takich chwilach takie gesty są najważniejsze.

-Chciałbym podziękować najwierniejszym kibicom Kolejorza, którzy dali mi siły do walki i cały czas podtrzymują mnie na duchu. Moim marzeniem jest powrót na boisko i walka o Mistrza Polski w barwach Lecha Poznań – często przyznawał.

I choć dziś, z perspektywy czasu trudno o realizację tego marzenia historia Waldemara Piątka pokazała, że w wielkiej Rodzinie Lecha Poznań, nikt nie zostaje sam, a te słowa to nie tylko pusty slogan.

Hieronim Bartczak był jednym z elementów ABC.

Dla Lecha był taką osobą, jaką jeszcze do niedawna był Piotrek Reiss. Piłkarzem został właściwie z przypadku, ale ciężką pracą doszedł na same szczyty. Całe swoje życie spędził grając w niebiesko-białej koszulce, wszędzie tam, gdzie Kolejorz miał szansę się pokazać. Zapraszamy do zapoznania się z biografią Hieronima Barczaka.

Zarówno dziś, jak i w tamtych czasach, jeśli zawodnik zaczyna treningi w wieku 14 lat, trudno się spodziewać, że będzie w stanie osiągnąć coś wielkiego. Mimo wszystko udało mu się, a zaczęło się właściwie… przez przypadek. Podczas zimowych przygotowań trampkarzy Polonii Poznań, za namową brata wypełnił lukę z powodu braku zawodników. Już wtedy widziano w nim talent, bo niejednokrotnie podpatrywano,  jak kopał piłkę ze znajomymi na podwórku.

Kolejne szczeble piłkarskiej kariery przechodził bardzo szybko. W  końcu trafił do Przemysława Poznań i chociaż nie wymagano od niego więcej niż 45 minut gry w meczu, to zadomowił się w składzie na dobre i pokazał, że stać go na więcej. Jednak nie uchroniło to jego drużyny przed spadkiem, a on sam musiał powrócić do swojego pierwszego klubu.

Trochę wcześniej, bo przy okazji spotkania Lecha z Przemysławem, Barczak pokazał się z dobrej strony i nie minęło pół roku, a już był z Kolejorzem. Początki były bardzo trudne, bo czasy wyglądały wtedy trochę inaczej i młodzi piłkarze nie odgrywali wtedy jeszcze kluczowych ról w nowych klubach.

Czekanie się opłaciło. Młodemu Hieronimowi dał szansę Janusz Pekowski i mimo porażki w debiucie, trenerski nos go nie zawiódł. Już na wiosnę trudno było wyobrazić sobie Lecha bez Barczaka w defensywie. Jako jeden z nielicznych, pomimo ciągłych rotacji kadrowych, miał pewne miejsce w zespole.

Fala sukcesów zaczęła się w sezonie 1977/78, wtedy to Barczak wraz z takimi gwiazdami jak Okoński, Mowlik, czy Justek, stanął na podium Mistrzostw Polski. Potem niestety pojawiły się problemy, ale filigranowy obrońca, nigdy nie zawiódł kibiców.

Minęło kilka lat i Barczakowi już niewiele mogło przeszkodzić w świętowaniu sukcesów. Najpierw wywalczony w 1982 roku Puchar Polski, następnie w 1983 r. mistrzostwo Polski, a w 1984 r. jedno i drugie. Jeśli Lech grał jakiś mecz, to trudno było go sobie wyobrazić bez Barczaka. Jego dorobek to spotkania w Pucharze Polski, Pucharze Ligi, Superpucharze Polski, Pucharze Intertoto, Pucharze UEFA, Pucharze Zdobywców Pucharów, a nawet Pucharze Mistrzów!

Nie miał problemów, żeby przekonać do swojej osoby ówczesnego trenera reprezentacji Ryszarda Kuleszy. Niestety, krótko potem nastąpiła zmiana selekcjonera, a w kadrze na Mundial w Hiszpanii, Antoni Piechniczek nie widział dla niego miejsca.

Pomimo tych wszystkich sukcesów, nigdy nie dbał o to, by być gwiazdą drużyny. Zawsze po cichu szedł do przodu. Cieszył się zainteresowaniem wielu klubów, zarówno polskich, jak i zagranicznych, ale Kolejorzowi był wierny przez 14 sezonów, co daje 436 spotkań! Jest jedną z tych postaci, które włożyły całe serce w sukcesy Lecha. To kolejna z legend Lecha, której boiskowe poczynania zostawiają tak piękny i trwały ślad w historii naszego ukochanego klubu. Barczak zakończył swoją karierę w półamatorskim FF Soedertoelje w 1988 roku.

Zygfryd Słoma to przez szczególnie mlodych kibiców, postać zapomniana.

Ten zawodnik to bez wątpienia niesamowita postać w historii Kolejorza. Lechowi poświęcił 60 lat swojego życia. Był nie tylko niesamowitym piłkarzem, ale i człowiekiem.Ta postać to uosobienie tego, co w Lechu najlepsze. O kim mowa? Dzisiaj przedstawimy sylwetkę Zygfryda Słomy.

Urodził się 28 października 1927 roku, oczywiście w Poznaniu. Swoją przygodę z Lechem, zaczął w marcu 1945 roku, dostając się do drużyny juniorskiej. Nie minęły dwa lata, a Bociek, bo tak Zygfryda Słomę nazywali koledzy, rywalizował już na boiskach I ligi. Grał prawie we wszystkich meczach Lecha, czego efektem są 222 spotkania i 17 bramek w tej klasie rozgrywkowej.

Rozegrał także 16 spotkań w barażach (strzelając dwie bramki), oraz 16 spotkań w Pucharze Polski. W sumie daje to 282 mecze i 19 bramek w barwach Lecha. Był to jedyny klub Słomy w karierze.

Grał na różnych pozycjach, ale najdłużej zadomowił się w obronie i to właśnie on rządził defensywą niebiesko-białych w tamtym czasie. Należał do tych szczęśliwców, których kontuzje raczej omijały, bo opuścił ledwie 15 spotkań  w swojej karierze.

Jeśli chodzi o karierę reprezentacyjną, to Bociek jest kolejnym z Lechitów, którzy w reprezentacji nie mieli okazji się pokazać. Rozegrał dwa spotkania z Albanią i Rumunią w 1950 roku.  W tamtych czasach grała też tak zwana reprezentacja CRZZ, którą można nazwać odpowiednikiem dzisiejszej reprezentacji Polski. W niej Zygfryd Słoma rozegrał około 40 spotkań, a także sporo w tamtejszych reprezentacjach miast.

Nie przez przypadek Zygfryd Słoma należy do jednej z największych legend Lecha. Zapracował na to ciężką pracą. Wszystko co robił, wykonywał bardzo sumiennie, angażował się całym sobą. Słynął z nienagannej sylwetki, bardzo dobrego przygotowania fizycznego, a także wielkiej elegancji, jaką prezentował na placu gry. Był nie tylko szanowany, przez całą swoją drużynę, ale także przez wszystkich rywali. Jeśli chodzi o pseudonim, którym obdarzyli go koledzy, to wynikał on z charakterystycznego stylu poruszania się Słomy.

Bociek był wyjątkowym człowiekiem, nie tylko na boisku, ale także, co ważne, poza nim. To dzięki niesamowitej pracowitości i ambicji, ze zwykłego zwrotniczego na kolei stał się naczelnikiem Biura Prawnego DOKP. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego i ukończył go w 1952 roku. Była to niecodzienna sytuacja, bo niewielu piłkarzy w naszych czasach chce się kształcić, a co dopiero wtedy.

Po zakończeniu piłkarskiej kariery Zygfryd Słoma nie opuścił Lecha. Pierwszą drużynę poprowadził w 75 spotkaniach, po czym do 1987 roku zajmował się szkoleniem młodzieży.Jako działacz Lecha, Zygfryd Słoma miał udział w nadaniu Lechowi dzisiejszej nazwy, bo w 1957 roku był jednym z tych, którzy ją zaakceptowali.

Zygfryd Słoma zmarł 24 stycznia 2007 roku, a jego ciało spoczywa na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu. Z pewnością należy do tych osób, którzy swoją postawą na boisku i po za nim, zostawiają po sobie nie zacieralny ślad. Mało jest piłkarzy, którzy poświęcili 60 lat swojego życia tylko jednemu klubowi, z takim zaangażowaniem i uczuciem. To wszystko sprawia, że Zygfryd Słoma kojarzony jest z tym co najpiękniejsze i najlepsze w Lechu.

Mirosław Okoński do dziś, dla wielu, jest najlepszym piłkarzem Lecha w jego historii. (fot. lechpoznan.pl)

Wiele można o nim powiedzieć, zarówno tego dobrego, jak i złego, jednak nikt nie zaprzeczy, że Mirosław Okoński to bez wątpienia postać nietuzinkowa. Takiego zawodnika w Lechu już zapewne nie będzie – nie kwestionowany talent i wybitny pod względem techniki. Mimo upływu lat, o Okoniu nikt nie zapomniał i zapewne przez następne lata również się tak nie stanie. Nadal dla wielu jest piłkarskim autorytetem i niejeden młody piłkarz marzy, by pójść tą samą ścieżką co on.  Zapraszamy do zapoznania się z biografią Mirosława Okońskiego.

Urodził się 8 grudnia 1958 roku, i jak wielu twierdzi, gdyby nastąpiło to w innym czasie, bez wątpienia miałby szansę być najlepszym piłkarzem świata. Właściwie już jako dziecko był skazany na sukces. Swój talent szlifował w Gwardii Koszalin i to właśnie tam, jako młodzieniec zdobywał najwięcej bramek na różnych turniejach.

Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Mając dziewiętnaście lat trafił do Lecha i już w swoim pierwszym sezonie był siłą napędową poznańskiej drużyny, a opuścił tylko jeden ligowy mecz. W efekcie strzelił siedem bramek i mógł cieszyć się z brązowego medalu Mistrzostw Polski.

W kolejnym sezonie miał nieco słabszą formę, ale spotyka to praktycznie każdego młodego zawodnika. Wtedy też pojawiła się oferta z Francji. Pamiętajmy jednak, że były to inne czasy i przepisy były również bardziej wyostrzone, a piłkarze mogli wyjeżdżać dopiero po osiągnięciu określonego wieku.

Jakby tego było mało, Okoń musiał odbyć jeszcze służbę wojskową, ale już jako piłkarz Legii. Tam też od razu stał się czołowym zawodnikiem drużyny i świętował w Warszawie dwa razy Mistrzostwo Polski. Zapewne w dzisiejszych czasach, kibice nie byliby w stanie wybaczyć piłkarzowi swojego klubu gry w warszawskiej drużynie. Jednak i tu potwierdza się, jak wiele Okoński znaczył dla Poznania, bo po przeprosinach w przerwie meczu i wyjaśnieniu sytuacji kibicom, uraza zniknęła.

Powrót do stolicy Wielkopolski to kolejny fantastyczny okres w karierze Mirosława Okońskiego. To właśnie sukcesy z tamtego okresu nie pozwalają o nim tak po prostu zapomnieć. Dwa Mistrzostwa Polski, dwa zdobyte Puchary Polski, a także korona króla strzelców, to sukcesy, które Okoń starannie wypracował dla Lecha.

W wieku 28 lat (dopiero) wyjechał za granicę, co dzisiaj wydaje się absurdalne. Jednak, jak już wspomniałam, czasy były inne. Poprzeczka zawieszona była wysoko, bo przejście do czołowego niemieckiego klubu HSV Hamburg, było ogromnym wyzwaniem.

Jednak popularny Mundek nie miał żadnych problemów. Nadal szedł, jak przysłowiowa burza.  62 mecze i 15 strzelonych bramek oraz drugie miejsce w kraju i krajowy puchar. Mało tego, Okoń został w Niemczech najlepszym zawodnikiem z  zagranicy, a niewiele zabrakło, żeby został też najlepszym zawodnikiem ligi. Wyprzedził go tylko Uwe Rahn.

Kolejnym przystankiem w jego karierze było greckie AEK Ateny. I tutaj Okoń nie zawiódł, bo z drużyną wracającą po długiej przerwie do gry w ekstraklasie wywalczył oczywiście mistrzostwo kraju. Do triumfu Greków doprowadził właśnie Okoński, i tu także słów podziwu pod jego adresem nie brakowało, bo utytułowano go najlepszym piłkarzem ligi.

Cztery bramki w osiemnastu spotkaniach to dorobek w kolejnym greckim klubie, czyli Corinthosie. To był już początek końca kariery Okońskiego.

Po raz trzeci wrócił do Lecha, rozgrywając kilka spotkań. Potem grywał jeszcze w Olimpii Poznań, w niemieckim Aspro Elmhorn, oraz Astrze Krotoszyn i Lipnie Stęszew. Powrócił też tam, gdzie wszystko się zaczęło, czyli do Gwardii Koszalin.

Oczywistym powinien być fakt, żeby tak utalentowany piłkarz stanowił o sile reprezentacji kraju. Jednak w przypadku Mirosława Okońskiego, kariera w koszulce z orłem na piersi nie jest udana.  Mundial 1978 ominął go z powodu kontuzji, a na kolejny nie dostał powołania. Jak sam twierdzi, niewykorzystanie go w kadrze to wina i strata trenerów.

Przykład Mirosława Okońskiego bardzo przypomina bohatera noweli Roberta Louisa Stevensona, gdzie Doktor Jekyll, kryje w sobie drugą, zupełnie inną osobowość, czyli pana Hyde`a. Podobnie jest z Okońskim, o tyle jednak, że nasz bohater nie morduje niewinnych staruszków, to kryje w sobie dwa odmienne charaktery.

Na boisku Mundek to walczący, zaangażowany zawodnik z niesamowitą lewą nogą,  potrafiący obrócić wokół siebie pięciu obrońców, nie widzący świata poza piłką. Gdziekolwiek by się nie pojawił od razu stawał się gwiazdą drużyny i rozkochiwał w sobie kibiców.

Poza boiskiem Okoń tak, jak każdy wielki piłkarz uwielbiał rozrywkowe życie. Mówi się, że gdy Okoński się bawił, bawiło się całe miasto.  Potrafił „balować” całą noc przed meczem, by potem upokorzyć przeciwną drużynę strzelając im kilka bramek.

Zawsze szedł pod prąd. Był niepokorny, ale i jego spotkała kara za nieodpowiedzialność. Wiele w życiu stracił. Jednak, jak to w życiu bywa, pieniądze i zabawa kiedyś się kończą. Mirosław Okoński nie jest już królem świata, stracił majątek i wielu przyjaciół, jest normalnym człowiekiem.  Jednak, gdy wchodził kilkanaście lat temu na boisko, wszystko inne przestawało się liczyć. To właśnie sprawia, że kibice zawsze będą go uwielbiać!

Roman Jakóbczak (fot. 90minut.pl)

Idol poznańskich kibiców, świetny wykonawca stałych fragmentów gry, co zapadło w pamięci wszystkim sympatykom Lecha. Popularny „Jakób”, jak przyjęło się mówić na tego niskiego pomocnika, był graczem Kolejorza, a następnie jego trenerem. Jako piłkarz wystąpił aż 112 razy z herbem Lecha na piersi w ciągu pięciu lat. Zanim jednak trafił do Poznania, wychował się w Zjednoczeni Września, a następnie przeszedł do Czarni Żagań. Jego kariera powoli nabierała tempa i po roku gry dostał zgodę na transfer do Śląska Wrocław. Trzy lata gry na Dolnym Śląsku sprawiły, że Roman przeniósł się na północny-zachód Polski do Pogoni Szczecin. 36 spotkań i 11 goli, to efekt jego ciężkiej pracy w tym klubie przez 2,5 roku. W Poznaniu pojawił się dopiero na wiosnę 1972 roku i od razu grał regularnie w pierwszym składzie. Jego szczególnym osiągnięciem było z pewnością strzelenie wszystkich czterech bramek w meczu przeciwko Wiśle Kraków. Zanim zakończył swoją karierę, spróbował jeszcze zagranicznego chleba. Z Lecha przeszedł do francuskiego Châteauroux, a po roku gry znalazł się AS Red Star. Tam również zagościł tylko na jeden sezon, a jego kolejnym zespołem w karierze był FC Rouen. Założył koszulkę tego klubu 21 razy, a do siatki rywali trafił czterokrotnie. Standardowo pograł rok i przeszedł do kolejnego zespołu z Francji – Perpignan. Karierę zakończył w 1980 roku w poznańskim Lechu, ale już ani razu nie zagrał z herbem Kolejorza na piersi w meczu ligowym.

W reprezentacji Polski Roman Jakóbczak wystąpił tylko 5 razy w latach 1974-1976. W tym czasie strzelił dwa gole oraz został powołany na Mistrzostwa Świata 1974 w dawnym RFN (zachodnie Niemcy). Na niemieckim Mundialu nie zagrał ani jednego meczu, ale otrzymał brązowy medal za zajęcie 3. miejsca z reprezentacją Polski.

Urodzony 26 lutego 1946 roku we Wrześni, polski pomocnik zadebiutował w Lechu 26 marca 1972. Wówczas Kolejorz grał w II lidze, a spotkanie z Arką Gdynia zakończyło się wygraną poznaniaków 2:0. Ostatni raz pojawił się w koszulce Lecha 10 września 1980 roku, kiedy to polegliśmy w Pucharze Polski z Pogonią Szczecin 0:2. Roman po powrocie z Francji nie zanotował żadnego spotkania w lidze, natomiast pojawił się w kilku pucharowych meczach. Trenerem został w 1992 roku. W swoim debiutanckim sezonie trenował poznańską lokomotywę, która wystąpiła wtedy w 12 meczach, wygrywając z tego połowę, cztery razy remisując i dwukrotnie schodząc z boiska pokonaną. Nie możemy jednak zapomnieć, że to właśnie wtedy Lech ostatni raz zdobył mistrzostwo Polski, a był to jego piąty tytuł w 71-letniej historii klubu. Następca Apostela prowadził Kolejorza od 6 kwietnia 1993 do 19 października tego samego roku. Oficjalnie rozegrał 30 spotkań w lidze. Później już nie widziano go w Poznaniu w roli piłkarza czy trenera.

1955-1965  Zjednoczeni Września
1965-1966  Czarni Żagań
1966-1969  Śląsk Wrocław
1969-1971  Pogoń Szczecin
1971-1976  Lech Poznań
1976-1977  Châteauroux
1977-1978  Red Star Paris
1978-1979  FC Rouen
1979-1890  Perpignan
1980 Lech Poznań

Dariusz Skrzypczak (fot.lechpoznan.pl)

W czasie swojej długiej kariery występował tylko w trzech klubach Rawii Rawicz, Lechu Poznań oraz w szwajcarskim FC Aarau, rozgrywając 500 spotkań na poziomie pierwszoligowym!

Urodził się 13 listopada 1967 roku w Rawiczu. W wieku 11 lat rozpoczął treningi w miejscowej Rawii pod okiem Mariana Kempy. Młody, uzdolniony piłkarz, bardzo szybko zaczął robić postępy, dzięki czemu szybko znalazł się w kręgu zainteresowania wielkich klubów. Działaczy Kolejorza o utalentowanym zawodniku poinformował trener młodzieży z Poznania Jerzy Skolasiński. Dzięki jego informacjom na południe Wielkopolski wyruszyli Roman Łoś oraz Wojciech Wąsikiewicz, aby przedstawić propozycję gry w Lechu. Dla Skrzypka oferta gry w tak słynnym klubie była spełnieniem marzeń. Jako 14-latek trafił do grupy młodzieżowych prowadzonych przez Romana Łosia.

Reprezentując barwy Lecha występował w juniorskich reprezentacjach Polski. W 1984 roku zdobył brązowy medal Mistrzostw Europy rozgrywanych w ZSRR z kadrą U-16. Po tym sukcesie, w tym samym roku, zadebiutował w seniorskiej drużynie Lecha w meczu z Górnikiem Zabrze, który zakończył się zwycięstwem 1:0. Z sezonu na sezon stawał się coraz ważniejszą postacią w drużynie i przy okazji stał się jednym z najlepszych rozgrywających w lidze. Mimo wielu ofert przez głowę myśl mu nie przeszła, aby zastąpić niebiesko-białe barwy Lecha innymi. Jego przygoda w Kolejorzu zakończyła się w 1994 roku.

Przez 13 lat spędzonych przy Bułgarskiej zdobył trzy tytuły mistrzowskie (1990, 1992,1993), Puchar Polski w 1988 oraz dwa Superpuchary w 1990 oraz 1993 roku. Rozegrał 245 spotkań ligowych, 14 w europejskich pucharach i taka samo ilość w Pucharze Polski. W reprezentacji Polski debiutował 14 sierpnia 1991 roku, w przegranym meczu z Francją aż 1-5. Nie zagościł w niej na długo, ponieważ rozegrał tylko 7 meczy.

Po wyjeździe do Szwajcarii, grał w FC Aarau, które reprezentował przez 9 lat. Rozegrał ponad 300 spotkań, w tym 269 w pierwszej lidze. Obecnie trenuje grupy młodzieżowe tejże drużyny i dąży do zdobycia licencji Pro, która pozwoli mu prowadzić samodzielnie pierwszą drużynę w każdym kraju Europy.
(za: wikipedia.pl, lechpoznan.pl)

Andrzej Justowiak (fot.lechpoznan.pl)

95-krotnie zakładał koszulkę Lecha, strzelając w czasie gry w tych barwach 43 bramki. 5 lat był zawodnikiem stanowiącym o sile poznańskiej drużyny. Już jako siedemnastolatek zadebiutował w lidze, występując przeciwko Szombierkom Bytom 26 marca 1988 roku. Dwa lata później wraz z Lechem zdobył mistrzostwo Polski. W 1992 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Barcelonie wywalczył srebrny medal jednocześnie zostając królem strzelców tych rozgrywek. Andrzej Juskowiak, bo o nim mowa to zawodnik wyjątkowy, który w historii Kolejorza zajmuje miejsce ważne.

Juskowiak jest wychowankiem Kani Gostyń skąd po roku gry został transferowany do Lecha Poznań. To właśnie w tym klubie został on zauważony i doceniony. Przed Igrzyskami Olimpijskimi został zawodnikiem Sportingu Lizbona. Rok jego kariery przypada także na grę w Olympiakosie Pireus, w którym strzelił 12 bramek w 25 grach. Te niezwykle dobre wyniki osiągane przez Juskowiaka zaowocowały transferem do Bundesligi, gdzie przez 2 lata był zawodnikiem Borussii Monchengladbach. W tym czasie zdobył również 12 goli. Przez młodszych kibiców pamiętany jako zawodnik VfL Wolfsburg, gdzie występował w latach 1998-2002. Pod koniec swojej kariery został napastnikiem trzecioligowego FC Erzgebirge Aue. Tam zakończył ją w roku 2007. 19 letnia kariera seniorska Andrzeja Juskowiaka jest przykładem na dość interesującą karierę polskiego zawodnika. Na tle statystyk łatwo zauważyć, że bardzo dobrze prezentują się osiągnięcia Juskowiaka zdobyte w barwach Lecha Poznań. Obecnie amatorsko reprezentuje zespół Lech Poznań Oldbojs, a także komentuje mecze w TVP.

1987 – Kania Gostyń

1987-1992 –Lech Poznań

1992-1995 – Sporting Lizbona

1995-1996 – Olympiakos Pireus

1996-1998 – Borussia Monchengladbach

1998-2002 – VfL Wolfsburg

2002-2003 – Energie Cottbus

2003 – New York/New Jersey Metrostars

2004-2007 – FC Erzgebirge Aue

Jarosław Araszkiewicz

Kiedy Jarosław Araszkiewicz występował w lokalnym zespole - Sokole Duszniki, grając na pozycji stopera trafił 3 bramki juniorskiemu zespołowi Lecha. Ten natychmiast zainteresował się Arasiem. Nie minęło wiele czasu, ale ten młody chłopak stał się zawodnikiem poznańskiej drużyny. W zespole z ulicy Bułgarskiej rozwijał się szybko – potrzebował niespełna roku, aby stać się członkiem seniorskiego zespołu. 11 maja 1983 roku jako 18 letni zawodnik zadebiutował w meczu przeciwko Ruchowi Chorzów. Tak właśnie rozpoczęła się długa, pełna pięknych chwil, historia Jarosława Araszkiewicza z Lechem Poznań.

Urodził się 1 lutego 1965 roku w Szamotułach. Początkowo amatorsko grał w tenis, jednak szybko przekonał się, że to właśnie piłka jest jego życiem. Jako 18 letni zawodnik został mistrzem Polski. Warto również wspomnieć o tym, że jest też najstarszym zawodnikiem jaki występował w barwach Lecha. Z nim zdobył 5 mistrzostw, Superpuchar oraz dwukrotnie Puchar Polski. W Kolejorzu wystąpił w 225 spotkaniach (176 w ekstraklasie, 17 Puchar Polski, 11 w europejskich pucharach, 4 Puchar Lata, 3 Superpuchar, 2 Puchar Ligi oraz 12 w II lidze). Zdobył dla Kolejarza 50 bramek.
W latach 1985-1987 występował w Legii Warszawa (41 spotkań), odbywając w ten sposób służbę wojskową. Czterokrotnie podczas swojej przygody z piłką wyjeżdżał na zachód, występując w 5 zespołach (Bakirköyspor Kulübü, MSV 02 Duisburg, VfL Herzlake, Maccabi Netanya, Hakoah-Maccabi Ramat-Gan). Na krajowym podwórku prócz wyżej wspomnianych Sokoła Duszniki, Lecha Poznań i Legii Warszawa występował w czterech zespołach (Pogoń Szczecin, Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, Aluminium Konin, KP Konin), jednak zawsze wracał do Poznania. W reprezentacji zagrał w 12 spotkaniach, a ostatni raz w 1992 roku.
Przed sześcioma laty – 3 czerwca 2003 roku podczas meczu z Wisłą Kraków pożegnał się z poznańską publicznością. Była to chwila na pewno wzruszająca, ponieważ mijało wtedy 20 lat od momentu, w którym  po raz pierwszy wystąpił w barwach Lecha. Było to dokładnie 20 lat i 23 dni – gry na wysokim poziomie, który na pewno zostanie w pamięci wielu kibiców . Niestety ciężko dziś o takich zawodników, a Araś niewątpliwe jest przykładem wierności do klubu.
Po zakończeniu kariery został trenerem rezerw Lecha Poznań, a następnie przez 3 lata realizował się jako trener Warty. Jego drogi z poznańskim klubem rozeszły się – z Sandecją Nowy Sącz wywalczył awans do II ligi, a obecnie jest trenerem Pelikana Łowicz. Jednak nie zrezygnował jeszcze z gry w Lechu, wciąż razem ze swoimi kolegami gra w Oldbojach Lecha Poznań na równie wysokim poziomie, co przed laty.

Kariera:

1979/1980 – Sokół Duszniki

1980-1985 – Lech Poznań

1985-1987 – Legia Warszawa

1987-1990 – Lech Poznań

1990-1992 – Bakirköyspor Kulübü

1992 – Lech Poznań

1993  – MSV 02 Duisburg (w)

1993 – Lech Poznań (j)

1994 – Vfl Herzlake (w)

1994 – Pogoń Szczecin (j)

1995 – Maccabi Netanya (w)

1995/1996 – Hakoah-Maccabi Ramat-Gan

1996/1997 – Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski

1997-1998 – Lech Poznań

1999 – Aluminium konin (w)

1999 – KP Konin (j)

2000-2001 – Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski

2002-2003 – Lech Poznań

za: Wikipedia/Hej Lech/90 minut.

Zbigniew Gut

Przyszedł do Kolejorza zaroz po mistrzostwach świata w 1974 roku, gdzie nasi byli na trzecim miejscu. Obrońca lub pomocnik, a w ogóle to taki co szybko loto w te i wew te. W Poznaniu był pięć, lat ale nigdy nie zagrał całego sezonu. Albo wytknył giyrę w gloźnie, albo go sknochlowali. Wiara w stolicy Pyrlandii liczyła na więcej.

Zbigniew Gut pseudonim Winnetou urodził się 17 kwietnia 1949 roku w Wymiarkach. Młodziutkiego trampkarza wypatrzył Zbigniew Bania trener Otmętu Krakowice. Wyróżniał się szybkością i wielką pracowitością, a przede wszystkim sprawnością fizyczną. Mówiono, że to piłkarz, który nigdy się nie męczy. Zbigniew Gut występował w Lechu jako prawy obrońca choć mógł grac również w pomocy. Przyszedł do Lecha zaraz po udanych Mistrzostwach Świata w 1974 roku w których zagrał tylko raz, zastępując zawieszonego przez trenera Kazimierza Górskiego Adama Musiała. Nie był to najlepszy okres w jego wykonaniu, przytrafiały mu się kontuzje, które eliminowały go z gry. W Poznaniu przebywał pięć sezonów (1974-1979), zagrał 80 spotkań nie strzelając żadnego gola. Największym sukcesem było zajęcie z Lechem trzeciego miejsca w lidze.

Wystąpił 11 razy w Reprezentacji Polski, debiutując w meczu z NRD w 1972 roku. Zagrał na Igrzyskach Olimpijskich na których zdobył złoto, potem przyszedł sukces na Mistrzostwach Świata, na których zdobył brąz. Będąc piłkarzem Kolejorza ani razu nie zagrał w orzełkiem na piersi. Zasłużony Mistrz Sportu odznaczony m.in. złotym (dwukrotnie) Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Kariera piłkarska:
1962-1966 Iskra Wymiarki
1966-1968 Promień Żary
1968-1974 Odra Opole
1974-1979 Lech Poznań
1980-1981 FC Paris
1981-1982 Stade Français
1982-1984 Red Star 93
1985-1987 Saint-Jean de Maurienne

(Źródło Wikipedia oraz Kolekcja Klubów Lech Poznań)

Teodor Anioła

Każdy szacujący się kibic Lecha powinien wiedzieć, kto to jest Teodor Anioła. Powinien również zdawać sobie sprawę z faktu, że ów Pan w 196 meczach ligowych zdobył dla Kolejorza aż 138 bramek, co przyniosło mu przydomek „Diabeł” oraz trzy tytuły króla strzelców polskiej ekstraklasy. Ówczesne media głosiły, iż Lech to Anioła, a Anioła to Lech.
Urodził się 4 listopada 1925 w Poznaniu i mieszkał na Dębcu. W 1939, kiedy miał 14 lat, wybuchła wojna, co spowodowało spowolnienie rozwoju talentu. Gry w piłkę nożną uczył się sam. Na profesjonalne treningi trafił dopiero w 1945 roku, jako dwudziestoletni młodzieniec. W tym momencie warto się zastanowić jakby wyglądała jego futbolowa przygoda, gdyby nie hitlerowskie Niemcy. Jego pierwszym klubem był Kolejowy KS, który tworzył się z ekipy „Dębiec”, występującej w nieformalnych mistrzostwach Poznania i stał się spadkobiercą Kolejowego Przysposobienia Wojskowego Poznań, czyli współczesnego Lecha.

Debiutując, w połowie 1945 roku meczu z Polonią Jarocin, strzelił hat-tricka, dzięki czemu jego drużyna wygrała aż 11:1. Pierwsze dwa lata po zakończeniu wojny, były czasem organizacji piłki nożnej w Polsce. Przez ten okres nie odbywały się spotkania ligowe, a mistrzów Polski wyłaniano poprzez inne rozgrywki. W tamtych czasach to Warta Poznań wiodła prym w Wielkopolsce, występując w fazie ogólnopolskiej, a Lech był potentatem na szczeblu regionalnym. Po dwóch latach PZPN zdecydował się na eliminacje do startującej w 1948 roku ligi. W nich, po raz pierwszy, ogromne umiejętności pokazał Teodor Anioła zdobywając 23 bramki w 15 występach, przez co poznaniacy ostatecznie awansowali do pierwszej ligi.

W premierowym sezonie na najwyższym szczeblu piłkarskim Anioła został najlepszym strzelcem drużyny z dorobkiem 12 bramek, a Kolejorz zajmując 6 lokatę spokojnie utrzymał się w ekstraklasie. W ciągu następnych trzech lat jego forma strzelecka osiągnęła apogeum. W wieku 24 lat zdobył swój pierwszy tytuł króla strzelców polskiej ligi. Rok później sytuacja powtórzyła się. W obu sezonach Lech zdobył brązowe medale, z dużą pomocą Teodora oraz słynnego tercetu A-B-C czyli Anioła, Białas i Czapczyk. W 1951 roku zdobył ostatnią w jego karierze koronę króla strzelców. Następne lata nie przynosiły już takich sukcesów dla piłkarza i jego drużyny. Kolejorz stał się drużyną środka tabeli a „Diabłu” przybyła silna konkurencja w lidze w postaci Gerarda Cieślika oraz Ernesta Pohla. Anioła jednak przez cały czas był najlepszym strzelcem drużyny. Zawsze był bardzo ważnym ogniwem, siłą napędową Lecha, a najdobitniej pokazała to sytuacja, która miała miejsce w latach 1953-1955. Wtedy to oprócz meczu z AKS Chorzów przez 596 dni żaden gracz z pola, oprócz oczywiście popularnego „Diabła”, nie potrafił umieścić piłki w bramce przeciwnika!
Anioła nie miał szczęścia w reprezentacji Polski, dlatego nie grał wiele w koszulce z orzełkiem na piersi. Wystąpił w siedmiu meczach, strzelił jedynie dwa gole w spotkaniu z NRD. Zaliczył również siedem występów w kadrze B.
Zdaniem jednego z najwybitniejszych historyków Lecha Poznań, Jana Rędziocha, Teodor Anioła byłby wyróżniającym się piłkarzem nawet w dzisiejszym, zupełnie innym futbolu – „ Z perspektywy czasu widać wyraźnie, że należał do tych piłkarzy, który urodzili się zdecydowanie za wcześnie – pisze Rędzioch na łamach czasopisma „Hej Lech„. – Grając dziś zyskałby z pewnością status gwiazdy i niemałe profity z tego płynące”.
Teodor Anioła był jednym z najpopularniejszych piłkarzy Lecha a kibice go uwielbiali. Uznali go za gracza 75-lecia (1994) oraz sportowca 40-lecia Wielkopolski (plebiscyt „Gazety Poznańskiej”, 1985), w którym wyprzedził m.in. Wojciecha Fibaka
Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener (m.in. w Lechu) i jako urzędnik kolejowy. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski

Kariera Anioły w liczbach:
1945 Lech Poznań brak rozgrywek ligowych
1946 Lech Poznań brak rozgrywek ligowych
1947 Lech Poznań 15 meczów, 23 gole (eliminacje do I ligi)
1948 Lech Poznań 26 meczów, 12 goli 6. miejsce
1949 Lech Poznań 18 meczów, 20 goli 3. miejsce
1950 Lech Poznań 22 mecze, 20 goli 3. miejsce
1951 Lech Poznań 21 meczów, 20 goli 8. miejsce
1952 Lech Poznań 9 meczów, 6 goli 5. miejsce
1953 Lech Poznań 20 meczów, 13 goli 7. miejsce
1954 Lech Poznań 17 meczów, 11 goli 5. miejsce
1955 Lech Poznań 20 meczów, 10 goli 9. miejsce
1956 Lech Poznań 21 meczów, 13 goli 8. miejsce
1957 Lech Poznań 21 meczów, 13 goli 12. miejsce (spadek)
1958 Lech Poznań 21 meczów, 14 goli 3. miejsce (II liga)
1959 Lech Poznań 2 mecze, 0 goli 2. miejsce (II liga)
1960 Lech Poznań 22 mecze, 12 goli 1. miejsce (II liga, awans)
1961 Lech Poznań 1 mecz, 0 goli 10. Miejsce
(wikipedia.pl lechpoznan.pl)