Lech Poznań - Olympique Marsylia (1990/91)

Działacze poznańskiego Lecha, w sierpniu 1989 roku, zdecydowali się na pewny eksperyment. Pierwszego trenera, Andrzeja Strugarka w roli menedżera wspomagał dobrze znany w Poznaniu, Jerzy Kopa.

Taki układ będący pewnym novum w polskim futbolu, przyniósł klubowi kolejny sukces w postaci Mistrzostwa Polski. Trener Strugarek dołączył tym samym do wąskiego grona zdobywców mistrzostwa, w roli zawodnika i szkoleniowca.

Przed przystąpieniem do kolejnej edycji Pucharu Europy Mistrzów Krajowych, Lecha wzmocnili Kazimierz Moskal i Michał Gębura. Wiele obiecywano sobie także po Trzeciaku i Juskowiaku, którzy w przyszłości mieli być graczami wysokiej klasy. Jedynym poważniejszym osłabieniem było odejście Jarosława Araszkiewicza, do słonecznej Turcji.

W pierwszej rundzie rywalem Lecha był najsłynniejszy grecki klub w historii, Panathinaikos Ateny. W ekipie „Koniczynek” występowali wówczas Polacy, Józef Wandzik i Krzysztof Warzycha. W Poznaniu Kolejorz zagrał kapitalnie i po dwóch bramkach Jakołcewicza oraz jednym trafieniu Rzepki pokonał rywali 3:0.

Przed rewanżem wszyscy ostrzegali przed niezwykłym, fanatycznym dopingiem kibiców Panathinaikosu. Tak rzeczywiście było, stadion olimpijski w Atenach wypełnił się 50 tysiącami ludzi.

Początkowo Lechici wyglądali na bardzo spiętych, a w 45 minucie Saravakos wyprowadził gospodarzy na prowadzenie. Lech na szczęście się nie poddał i za sprawą Pachelskiego i Moskala wygrał 2:1 na tym gorącym terenie.

Awans do 2 rundy PEMK po wyeliminowaniu słynnego Panathinaikosu robił wrażenie. Na pewno jednak nie zrobił na kolejnym rywalu Lecha – Olympique Marsylia. Drużyna gwiazd w której składzie grali: Eric Cantona, Eric Di Meco, Bruno Germain, Carloz Mozer, Chris Waddle, Dragan Stojković i Jean-Pierre Papin prowadzona była przez wielkiego, Franza Beckenbauera. Klubem rządził kontrowersyjny Bernard Tapie o którym będzie mowa nieco później…

Pierwszy mecz rozegrano 25 października 1990 roku o godzinie 20:45 na Bułgarskiej. Jak się później okazało był to jeden z najlepszych występów Lecha w historii w dodatku zakończony happy-endem!

Lepiej spotkanie rozpoczęli Francuzi, którzy po nieudanej pułapce ofsajdowej Lecha, w 7 minucie zdobyli bramkę. Strzelcem był Laurent Fournier. Przez kwadrans od straty gola wydawało się, że kolejne bramki dla Marsylii są kwestią czasu. Był to bowiem okres zdecydowanej przewagi gości.

Na szczęście Kolejorz po jakimś czasie opanował sytuację na boisku. Sygnał do ataku, świetnymi rajdami dał Mirosław Trzeciak. Na 1:1 wyrównał Łukasik w 31 minucie po podaniu Skrzypczaka. Ale była to dopiero zapowiedź pewniejszych ataków Lecha!

Po kolejnych jedenastu minutach przewagi, gola strzelił niezawodny Pachelski! Do przewy więc w pełni zasłużone 2:1! Na trybunach mimo chłodnego wieczoru było bardzo gorąco.

Po wznowieniu gry Moskal trafił w słupek, kilka razy szarżował Pachelski aż gola strzelił Juskowiak! Okazało się później, że było to jedyne trafienie Jusko dla Dumy Wielkopolski w europejskich pucharach. Srebrny medalista IO’92 z Barcelony zrobił karierę na zachodzie jakiej nie powstydziłoby się wielu dobrych piłkarzy (Sporting Lizbona, Olympiakos Pireus, Borussia Monchengladbach, Vfl Wolfsburg).

Dwubramkowe prowadzenie Lecha i euforia na trybunach! Marsylia jednak jak przystało na klasową drużynę, pod koniec groźnie zaatakowała aż dopięła swego za sprawą napastnika, Chrisa Waddle.

Do końca nic już się nie zmieniło i sensacja stała się faktem. Lech – Marsylia 3:2! Wielkie zwycięstwo Kolejorza, po niezapomnianym meczu!

Wiele dobrego o Lechu na pomeczowej konferencji, powiedział Franz Beckenbauer: Oczywiście, że nie jestem zadowolony z wyniku. Lech to jednak bardzo dobry zespół, a jego siłą jest właśnie zespołowość.

Lechici pełni nadziei polecieli na rewanż na Le Stade Velodrome w Marsylii. To co się stało 7 listopada 1990 roku trwale zapisało się w historii Kolejorza i pewnie nigdy nie zostanie do końca wyjaśnione. Piłkarze Kolejorza słaniali się na nogach, byli cieniem samych siebie.

Skrzypczak cały mecz przespał w szatni, nienormalną dyspozycję wykazywali też inni: Kofnyt, Juskowiak czy Łukasik. Okazało się, że część drużyny skorzystała z podwieczorku w hotelu. Co ciekawe, ci którzy postanowili tego nie robić na nic nie narzekało. Przypadek?

Po jednostronnym meczu wygrali gospodarze 6:1. Trenera Lecha nie zaproszono później na konferencję prasową, tak aby nie mógł podzielić się swoimi wątpliwościami co do czystości zagrywek działaczy Olympique.

Po latach znamienne słowa podczas przedsezonowego zgrupowania Lecha we Francji wypowiedział jeden z tamtejszych kucharzy: Pamiętam wasz mecz w Marsylii, pamiętam też jak im dołożyliście u siebie, a jak niemrawo graliście w rewanżu. To stary numer Olympique i jego bossa – Tapiego.

W sezonie 1990/91 zespół z Marsylii doszedł do finału PEMK. Ów finał miał bardzo dramatyczny przebieg i zakończył się serią rzutów karnych. W serii jedenastek Crvena Zvezda Belgrad pokonała ekipę Becenbauera 5:3, zdobywając tym samym puchar. A Lechowi pozostał niedosyt i wielki żal…

Lech Poznań – Olympique Marsylia 3:2 (2:1)
bramki: Fournier 8′; Łukasik 31′; Pachelski 42′; Juskowiak 58′; Waddle 64′

Lech: Sidorczuk – Rzepka, Jakołcewicz, Łukasik – Kofnyt, Moskal, Gębura, Skrzypczak – Trzeciak, Pachelski, Juskowiak, trener – Andrzej Strugarek, menedżer – Jerzy Kopa

Marsylia: Olmeta – Germain, Mozer, Di Meco, Mura – Fournier, Tigana, Waddle, Casoni – Papin, Cantona, trener – Franz Beckenbauer

widzów: 20 000

Lech Poznań - FC Barcelona (1988/1989)

23 czerwca 1988 roku, po kilku latach posuchy, Lech Poznań mógł dołożyć do klubowej gabloty kolejne trofeum. W finale Pucharu Polski, po konkursie rzutów karnych, pokonał bowiem warszawską Legię.

Paradoksem tego spotkania był fakt, że po meczu pożegnano się z dotychczasowym szkoleniowcem, Grzegorzem Szerszenowiczem. W Poznaniu postawiono na uznanego w środowisku piłkarskim, Henryka Apostela. Miał on być gwarantem udanego startu w PEZP.

Przed sezonem 1988/89 z klubu odeszło kilku zasłużonych oraz ciągle podstawowych piłkarzy m.in. Marek Czerniawski, Leszek Partyński, Krzysztof Pawlak czy Mariusz Niewiadomski. Szczególnych wzmocnień nie było, ale Lecha zasiliło kilku młodych piłkarzy. W przyszłości stali się oni gwiazdami nie tylko na krajowych boiskach (Kryger, Bereszyński, Trzeciak i Juskowiak).

Jesienią 1988 roku, w pierwszej rundzie PEZP Lechowi przyszło grać z dość egzotycznym Flamurtari Vlora. Przeciwnik, który na pierwszy rzut oka mógłby wydawać się dużo słabszy, świetnie zagrał na swoim stadionie. Spotkanie z klubem z zachodu, jakim dla miejscowych była Polska, potraktowano bowiem bardzo prestiżowo. Ostatecznie Lech na wyjeździe zwyciężył 3-2, u siebie natomiast potwierdził klasę i spokojnie pokonał rywala 1:0. Poznaniacy awansowali tym samym do drugiej rundy. Kolejny raz w historii, piłkarzom Lecha przyszło mierzyć się z futbolowym potentatem.

Tym razem byli to najlepsi z najlepszych, Duma Katalonii – słynna FC Barcelona. Przed opisem dwumeczu warto jeszcze przytoczyć słowa trenera Blaugrany, Johana Cruyffa:

Pragnąłem jakiegoś silniejszego rywala, gdyż Polacy nie gwarantują stworzenia emocjonującego widowiska. To bardzo przeciętna drużyna, którą z łatwością ogramy w obu spotkaniach. Czas pokazał jak bardzo ten znakomity piłkarz i trener się mylił.

Murowanym faworytem dwumeczu byli oczywiście Katalończycy. Z resztą jakiekolwiek porównywanie Lecha i Barcelony nie miałoby większego sensu. Nie sposób zliczyć wszystkich genialnych piłkarzy jacy przewinęli się przez ten wielki klub w całej jego ponadstuletniej historii.

Pierwszy mecz został rozegrany w Barcelonie. Lokalni kibice chyba jednak zlekceważyli Lecha, bowiem mogący wówczas pomieścić 115 tysięcy ludzi Camp Nou, wypełnił się w ok. 1/4.

W 25 minucie na prowadzenie wyszła Barca, po pewnym wyegzekwowaniu rzutu karnego przez Roberto. Kiedy Hiszpanie na trybunach oczekiwali kolejnych goli dla ich drużyny, ku zaskoczeniu wszystkich, bramkę zdobył Lech! Długi rajd z piłką celnym strzałem zakończył Bogusław Pachelski.

Na trybunach konsternacja, wzajemne żale wśród piłkarzy gospodarzy oraz wielka radość w ekipie Kolejorza. Remis z wielką Barceloną na jej stadionie sprawił, że wielu sympatyków futbolu w europie po raz pierwszy usłyszało o istnieniu poznańskiego Lecha.

Pasjonująco zapowiadał się więc rewanż na stadionie przy ul. Bułgarskiej. Mecz w Poznaniu cieszył się gigantycznym zainteresowaniem, chyba największym w historii. Podobnie jak w przypadku przylotu kilka lat wcześniej Liverpoolu kibice pojawili się na lotnisku.

Największą gwiazdą FC Barcelony był jej trener, Johan Cruyff. Nie oznacza to jednak, że wśród piłkarzy nie było znakomitości. Gary Lineker, Jose Maria Bakero, Andoni Zubizarreta, Aloisio Pires mają swoje zasłużone miejsce w historii tego klubu.

9 listopada na poznańskim stadionie zasiadł ówczesny komplet 35 tysięcy kibiców. Do awansu Lechowi wystarczał bezbramkowy remis, ale mimo to poznaniacy zaatakowali pierwsi w myśl zasady „najlepszą obroną jest atak”.

Po 30 minutach gry sędzia dyktuje rzut karny dla Lecha! W polu karnym padł jak ścięty Kruszczyński i to on wyprowadził Kolejorza na prowadzenie. Lech – Barcelona 1:0! Na trybunach szał radości i coraz większe nadzieje na awans.

Do przerwy Duma Katalonii przeprowadziła kilka groźniejszych akcji i jedną z nich w 38 minucie celnym strzałem zakończył Roberto. Po przerwie przewagę mieli goście. Walka toczyła się głównie w środku pola, ale nadal elektryzowła publiczność.

Podobnie było w dogrywce. Oba zespoły, być może zupełnie podświadomie, oczekiwały rozstrzygnięcia w rzutach karnych. Lechitom trudno było się dziwić, że do tego dążyli, Barcelonie – jak najbardziej! Świadczyło to o tym, że strach na dobre zajrzał w oczy Katalończykom.

Seria jedenastek z 9 listopada 1988 roku to prawdziwy, jedyny w swoim rodzaju horror. Jako pierwsi zaczęli goście, a niezawodny do tej pory Roberto strzelił tak, że Jankowski bez problemu obronił!

Następnie celnie uderzali Kruszczyński, Beguitistain, Jakołcewicz, Valverde i Rzepka. Na 3:3 wyrównał Eusebio, po czym Araszkiewicz strzelił niecelnie obok prawego słupka. W piątej serii spudłował Alexanco. Sędzia nakazał jednak powtórkę, gdyż na środek boiska w porę nie zdążył wrócić Araszkiewicz. Alexanco… i znowu pudło!

Przed olbrzymią szansą wyeliminowania Barcelony stanął Pachelski. Emocje sięgały zenitu! Piłka trafiła jednak w bramkarza i wszystko zaczęło się od początku. No i znowu celne strzały kolejno: Bakero, Głombiowski, Aloisio. Gdy do piłki podchodził Damian Łukasik dochodziła godzina 19:41.

Silny strzał w poprzeczkę i koniec marzeń! Rozpacz na murawie i rozpacz na trybunach! Szczęście było tak blisko… Po dłuższej chwili zszokowana publiczność podziękowała gromkimi oklaskami wszystkim aktorom tego porywającego meczu, meczu jakiego w Poznaniu nie było dawno, a może nawet nigdy!

Na pomeczowej konferencji prasowej, Johan Cruyff o Lechu wypowiadał się zupełnie inaczej niż świeżo po wylosowaniu Kolejorza: Smutne, że po tak dramatycznym i dobrym meczu ktoś musiał przegrać. Lech zaprezentował się dzisiaj znakomicie jako zespół. Jestem ogromnie zadowolony z tego awansu, bo został osiągnięty nad bardzo groźnym przeciwnikiem.

Barcelona po awansie pewnie eliminowała kolejnych przeciwników, a w finale Pucharu Europy Zdobywców Pucharów pokonała Sampdorię Genua 2:0. I tak znów rywal Kolejorza zdobył puchar!

Lech Poznań – FC Barcelona 1:1 (1:1) k.4:5
bramki: Kruszczyński 31′; Roberto 38′

Lech: Jankowski – Rzepka, Jakołcewicz, Łukasik, Słowakiewicz – Kofnyt (94′Bereszyński), Romke (73′Głombiowski), Araszkiewicz, Rybak – Kruszczyński, Pachelski, trener – Henryk Apostel

Barcelona: Zubizarreta – Serna, Aloisio, Lopez Rekarte – Eusebio, Milla, Bakero, Roberto, Beguiristain – Carrasco (77′Valverde), Lineker (108′Alexanco), trener – Johan Cruyff

widzów: 35 000

Lech Poznań - FC Liverpool (1984/1985)

Nie jest sztuką zdobyć Mistrzostwo Polski, sztuką jest je obronić i zarazem utrzymać się na piłkarskim szczycie. Tego właśnie dokonał Lech w sezonie 1983/84. Co więcej, zdobył podwójną koronę, zwyciężając także w rozgrywkach Pucharu Polski.

W Poznaniu zbudowano naprawdę silną drużynę, a kibicom nie wystarczały już sukcesy na krajowym podwórku. Latem 1984 roku przedłużono kontrakt z trenerem Wojciechem Łazarkiem. Ambitny szkoleniowiec postawił sobie wysoki cel – awans do przynajmniej 3 rundy PEMK (ćwierćfinał). Nie wiedział on jednak z kim przyjdzie walczyć jego podopiecznym już na samym początku rozgrywek…

Los w 1 rundzie przydzielił Lechowi absolutnego faworyta i jednocześnie obrońcę PEMK – FC Liverpool. Według wielu, ówczesny zespół The Reds był najlepszą drużyną świata. Ekipą dowodził uznany fachowiec, Joe Fagan. W zespole aż roiło się od gwiazd. Bruce Grobbelaar, Phil Neal, Alan Kennedy, Kenneth Dalglish, Sammy Lee, Ronnie Whelan, Michael Robinson czy Steve Nicol byli chlubą miasta Beatlesów. Za zdobywanie bramek odpowiadał rewelacyjny snajper, Szkot John Wark.

Przylot Liverpoolu do Poznania był wydarzeniem nie mniejszym niż sam mecz. Takich tłumów Ławica jeszcze nie widziała. Na poznańskim lotnisku, przywitać piłkarskie gwiazdy przyszło ok. 10 tysięcy ludzi. Były kwiaty i specjalne delegacje. Brytyjczycy zgodnie podkreślali, że czegoś takiego jeszcze nie doświadczyli. Angielscy goście zamieszkali w hotelu Poznań, piłkarze Lecha do meczu przygotowywali się zaś w podpoznańskim Błażejewku.

19 września 1984 roku na stadionie przy ul. Bułgarskiej zasiadło 35 tysięcy kibiców. Nie odstraszyły ich nawet wysokie ceny biletów. Lechici wyszli na murawę jakby przytłoczeni sławą Liverpoolu, szczególnie w pierwszej połowie. Grali asekuracyjnie, szybko pozbywając się piłki.

Jedyną groźniejszą sytuację miał Jarosław Araszkiewicz w 16 minucie. Piłkarze The Reds także nie kwapili się zbytnio do ataków, skrzętnie realizowali taktykę nakreśloną przez Joe fagana. Po 45 minutach było więc 0:0.

W przerwie trener Łazarek widocznie wstrząsnął drużyną, bo w drugiej połowie widzieliśmy odmienionego Kolejorza. Lechici zaczęli grać bardzo odważnie, co niestety poskutkowało utratą bramki. Po dokładnym podaniu Kenny Dalglisha, gola strzelił niezawodny John Wark.

Na szczęście nie załamało to piłkarzy Lecha. Nie mając już nic do stracenia postarali pokusić się o wyrównanie. Świetną okazję miał Araszkiewicz, a po strzałach Kofnyta i Adamca dwukrotnie gości ratowała poprzeczka. W 83 minucie sędzia Kjell Johansson nie zauważył ewidentnego faulu na Okońskim w polu karnym. W końcówce próbowali jeszcze Niewiadomski i Adamiec.

Mecz zakończył się wynikiem 0:1. Choć Kolejorz przegrał i znacznie obniżył swoje szanse na awans do następnej rundy to korzystnie zaprezentował się na tle bardzo dobrego Liverpoolu, szczególnie w drugiej połowie. Po meczu Joe Fagan stwierdził: Było to trudne spotkanie. Lech jest bardzo silną drużyną, a my nie byliśmy w pełni zorientowani w jego możliwościach.

Z kolei trener Łazarek nie ukrywał rozczarowania: Pierwszą połowę przespaliśmy, a szczególnie młodzi gracze przestraszyli się sławy rywala. Szkoda, że któraś z tych sytuacji pod koniec nie wpadła.

Bez względu na okoliczności mecz z 19 września 1984 roku był jednym z najlepszych w całej historii Lecha Poznań. Podczas rewanżu Kolejorz starał się grać odważnie, ale nie miał nic do powiedzenia w starciu z dobrze dysponowanym Liverpoolem. Na Anfield Road gospodarze wygrali 4:0, a hat-trickiem w tym spotkaniu popisał się Wark.

FC Liverpool doszedł w tamtym sezonie do finału Pucharu Europy Mistrzów Krajowych w którym zmierzył się z Juventusem Turyn. Sam mecz rozegrany na Heysel w Brukseli w którym po golu Michaela Platiniego zwyciężyło Juve nie był najważniejszy. Przed spotkaniem rozgrywały się wręcz dantejskie sceny.

Fani Liverpoolu zaatakowali siedzących obok kibiców z Turynu. Na stadionie wybuchła panika, co doprowadziło do załamania się jednej z trybun. Życie straciło wówczas 38 osób! Tragedia ta stała się symbolem stadionowego chuligaństwa, a Liverpool na wiele lat wykluczono z europejskich pucharów.

Lech Poznań – FC Liverpool 0:1 (0:0)
bramka: Wark 62′

Lech: Pleśnierowicz – Pawlak, Adamiec, Łukasik, Barczak – Stroiński (70′Łazarek), Jakołcewicz (54′Bąk), Kofnyt – Okoński, Niewiadomski, Araszkiewicz, trener – Wojciech Łazarek

Liverpool: Grobbelaar – Neal, Lawrenson, Hansen, Kennedy – Whelan, Lee, Dalglish, Wark – Nicol, Walsh, trener – Joe Fagan

widzów: 35 000

Lech Poznań - Athletic Bilbao (1983/84)

Jesienią 1983 roku, Lech Poznań do rozgrywek przystępował jako świeżo upieczony mistrz Polski. Zdobycie tego pierwszego, historycznego tytułu dało poznaniakom prawo do walki o najbardziej wymarzone trofeum w europie (dzisiejsza Liga Mistrzów). W Pucharze Europy Mistrzów Krajowych startowała wówczas tylko jedna, najlepsza drużyna z poszczególnych krajów.

Los nie był dla Lecha łaskawy i w pierwszej rundzie nakazał grać z Athletic Bilbao, mistrzem Hiszpanii. Baskowie nie mieli co prawda w składzie takich gwiazd jak FC Aberdeen, drużyna z którą Kolejorz mierzył się rok wcześniej, ale samo pokonanie w lidze Barcelony i Realu Madryt budziło należny szacunek. Czołowymi graczami Bilbao byli: „żywa legenda” tego klubu Daniel Ruiz-Bazan Justa, Santiago Urquiaga, Manuel Sarabia Lopez czy bramkarz Andoni Zubizarreta. Zespół prowadzil zaś Javier Clemente.

Lech do potyczki z renomowanym rywalem przystępował niestety poważnie osłabiony. Przed sezonem z drużyną rozstali sie Piotr Mowlik, Janusz Kupcewicz i Leszek Partyński – czołowi piłkarze ówczesnego Kolejorza. Szeregi poznaniaków zasilili za to młody bramkarz Ryszard Jankowski oraz Czesław Jakołcewicz, Ryszard Szewczyk i Grzegorz Kapica. Cały czas w Lechu grał do tego niezastąpiony Mirosław Okoński.

Pierwszy mecz rozegrano w Poznaniu, a zdecydowanym faworytem byli goście. 14 września 1983 roku stadion przy ul. Bułgarskiej zapełnił się do ostatniego miejsca. Mało tego – mecz oglądał nadkomplet 40 tysięcy widzów! Spotkanie od ataków rozpoczęli Hiszpanie, ale ku zaskoczeniu wielu nie zrobiły one wrażenia na piłkarzach Lecha. Kolejorz grał składnie z wielkim zaangażowaniem i nie było dla niego straconych piłek.

W 34 minucie Mariusz Niewiadomski precyzyjnym strzałem wyprowadził mistrza Polski na prowadzenie. 1:0 dla Lecha, szał radości na trybunach i jeszcze większa mobilizacja w poznańskich szeregach. Tuż przed przerwą po kapitalnej, indywidualnej akcji wynik podwyższył Mirosław Okoński czym doprowadził kibiców do ekstazy!

Obiektywni dziennikarze przecierali oczy ze zdumienia. Mistrz Hiszpanii był bezradny w starciu ze świetnie grającymi podopiecznymi Wojciecha Łazarka! Po przerwie Lech spokojnie mogł zdobyć jeszcze kilka bramek: 3 dogodne okazje zmarnował Niewiadomski, swojej nie wykorzystał Adamiec, a w 88 minucie przestrzelił Okoński.

Kolejorz zwyciężył po naprawde świetnej grze co podkreślał po meczu trener Łazarek. Akcentował boiskową mądrość swoich piłkarzy, ale zauważył również nieskuteczność. Przekonywał do tego przed bardzo trudnym rewanżem. Dwa tygodnie później 28 września 1983 roku sprawdziły się przewidywania trenera. Na Estadio San Mames wielką przewagę mieli gospodarze i pokonali Lecha 4:0, z nawiązką odrabiając straty.

Mimo to po blisko dwudziestu latach, czytelnicy wielkopolskiego oddziału Gazety Wyborczej uznali pierwszy pojedynek Lecha z Athletic Bilbao za najlepszy w całej historii poznańskiego klubu.

Po wyeliminowaniu Kolejorza, Baskowie przegrali w następnej rundzie ze zwycięzcą tamtej edycji PEMK, Liverpoolem. Wielu kibiców Lecha nie mogło sobie darować, że umknęła im konfrontacja z tą słynną angielską drużyną. A jednak czas na Liverpool w Poznaniu w końcu nadszedł…

Lech Poznań – Athletic Bilbao 2:0 (2:0)
bramki: Niewiadomski 34′; Okoński 44′

Lech: Pleśnierowicz – Pawlak, Szewczyk, Adamiec, Barczak – Jakołcewicz, Miłoszewicz (82′Małek), Oblewski, Niewiadomski (76′Kapica) – Okoński, Bąk, trener – Wojciech Łazarek

Bilbao: Zubizarreta – Urkiaga, Goikoetxea, Liceranzu, Nunez – Gallego, Urtubi, Sola (72′De La Fuente), Endika (58′Noriega) – Sarabia, Argote, trener – Javier Clemente

widzów: 40 000

Lech Poznań - FC Aberdeen (1982/83)

W najbliższym czasie na łamach serwisu Lech24.com, kibicom Lecha przypomnimy kilka, naszym zdaniem najciekawszych spotkań Dumy Wielkopolski w europejskich pucharach. Dziś pierwsza część – Lech Poznań vs. FC Aberdeen (03.11.82r.). Gorąco zapraszamy do lektury!

Sezon 1982/83 był drugim podejściem Lecha Poznań do europejskich rozgrywek. Mogło tak się stać za sprawą zdobycia Pucharu Polski, pierwszego w dziejach klubu. 19 maja 1982 roku w meczu finałowym, po golu Mirosława Okońskiego, poznaniacy pokonali Pogoń Szczecin 1:0. Zwycięstwo to dało Lechowi prawo startu w nieistniejącym już dziś Pucharze Europy Zdobywców Pucharów.

Na początku tej przygody Kolejorzowi przyszło zagrać z islandzkim IBV Vestmannaeyjar. W pierwszym spotkaniu, na wyjeździe zwyciężył Lech 1:0, po golu Leszka Partyńskiego. W rewanżu poznaniacy potwierdzili swoją wyższość aplikując rywalowi 3 bramki. Dwie z nich strzelił Mirosław Okoński, jedna była zaś autorstwa Mariusza Niewiadomskiego.

Po pewnym awansie do 1/8 finału, w klubie zastanawiano się z jaką drużyną podopieczni Wojciecha Łazarka stoczą bój w następnej rundzie. Los przydzielił Lechowi silny wówczas, szkocki FC Aberdeen. Drużynę prowadził Alex Ferguson, późniejszy twórca potęgi Manchesteru United. „Mózgiem drużyny” był najlepszy szkocki piłkarz wszech-czasów – Gordon Strachan, a tacy piłkarze jak Jim Leighton, Alex Mcleish i Willie Miller budzili szacunek każdej drużyny.

Pierwszy mecz rozegrano w Szkocji. Dwie udane akcje Strachana, golami zakończyli McGhee oraz Weir. Poznaniacy przegrali 0:2, a wynik mógłby być jeszcze wyższy gdyby nie świetnie dysponowany wtedy bramkarz, Zbigniew Pleśnierowicz. W Poznaniu wszyscy zdawali sobie więc sprawę, że o awans do ćwierćfinału będzie niezwykle ciężko. Z drugiej jednak strony sama gra na Bułgarskiej z takim zespołem była wydarzeniem.

Drużyna miała podjąć walkę i godnie zaprezentować się na tle silniejszego rywala. W tym celu przed sezonem dokonano ciekawych transferów Pleśnierowicza i Partyńskiego oraz prawdziwego hitu, Janusza Kupcewicza, brązowego medalisty Mistrzostw Świata’82.

Ekipa Aberdeen do Poznania przyleciała w przeddzień meczu, czarterowym samolotem Boeing 737. Mecz rozpoczął się 3 listopada 1982 roku o dość nietypowej godzinie 14:00, gdyż na stadionie nie było jeszcze jupiterów. Poznańscy kibice docenili wielką klasę rywala i pojawili się w liczbie ok. 30 tysięcy.

Od początku piłkarze Kolejorza walczyli z ogromną determinacją, lecz ich ataki bez problemu rozbijali stoperzy gości. Lechici musieli odrobić w tym meczu dwie bramki, ale mądrze ustawieni przez Fergusona piłkarze Aberdeen dobrze się bronili. Choć Kolejorz miał niewielką, optyczną przewagę bramkę zdobyli Szkoci. Decydujący jak się okazało cios zadał Lechowi Douglas Bell w 59 minucie, strzelając głową bramkę po rzucie rożnym.

Tuż przed końcem spotkania Strachan zdobył jeszcze jednego gola, ale ten został słusznie nieuznany po wcześniejszym faulu na Pleśnierowiczu. Po meczu Alex Ferguson podziękował wszystkim za miłe słowa wypowiedziane na temat jego zespołu. Z kolei nieco załamany trener Lecha, Wojciech Łazarek zakończył swoje wystąpienie na konferencji prasowej życzeniami, aby goście zaszli w pucharze jak najdalej… może i na sam szczyt!

Szkoleniowiec Kolejorza okazał się być dobrym prorokiem, gdyż FC Aberdeen wygrało tamtą edycję PEZP, pokonując w finale słynny Real Madryt 2:1. Zawsze po latach można było powiedzieć: „przegraliśmy przecież z najlepszymi”!

Lech Poznań – FC Aberdeen 0:1 (0:0)
bramka: Bell 59′

Lech: Pleśnierowicz – Pawlak, Szewczyk (64′Krzyżanowski), Adamiec, Małek – Oblewski (80′Stroiński), Kupcewicz, Barczak – Bąk, Niewiadomski, Okoński, trener – Wojciech Łazarek

Aberdeen: Leighton – Kennedy, McLeish, Miller, Rougvie – Strachan, Simpson (87′Watson), McMaster (57′Cooper), Bell – McGhee, Weir, trener – Alex Ferguson

widzów: 30 000

Logo UEFA

Przedstawiamy wyniki Lecha Poznań w europejskich pucharach po 1979 roku.  Kolejorz w tym czasie próbował swych sił w Lidze Mistrzów, Pucharze UEFA oraz Pucharze Zdobywców Pucharów. Od 1994 roku kiedy to poznaniacy stoczyli bój o Champions League z Spartakiem Moskwa, Kolejorzowi dane było występować tylko w Pucharze UEFA.

Legenda:
G – Grupa

R1 – Runda 1

R2 – Runda 2

Q1 – Kwalifikacje 1 runda

Q2 – Kwalifikacje 2 runda

Rok	Puchar	Runda	Dom		Wyjazd		Mecz	Rewanż	Karne
2009		R3	Lech Poznań		Udinese		2-2	1-2
2009		G	Feyenoord		Lech Poznań		0-1
2009		G	Lech Poznań		Deportivo La Coruna		1-1
2009		G	CSKA Moscow		Lech Poznań		2-1
2009		G	Lech Poznań		AS Nancy		2-2
2009		R1	Austria Wiedeń		Lech Poznań		2-1	2-4
2009		Q2	Lech Poznań		Grasshoppers		6-0	0-0
2009		Q1	Khazar Lenkoran		Lech Poznań		0-1	1-4
2005		Q2	Terek Grozny		Lech Poznań		1-0	1-0
2000		R1	Lech Poznań		IFK Göteborg		1-2	0-0
2000		Q	Metalurgs Liepaja		Lech Poznań		3-2	1-3
1994		R2	Lech Poznań		Spartak Moscow		1-5	1-2
1994		R1	Lech Poznań		Beitar Jerusalem		3-0	4-2
1993		R2	IFK Göteborg		Lech Poznań		1-0	3-0
1993		R1	Lech Poznań		Skonto Riga		2-0	0-0
1991		R2	Lech Poznań		Olympique Marseille		3-2	1-6
1991		R1	Lech Poznań		Panathinaikos		3-0	2-1
1989		R2	FC Barcelona		Lech Poznań		1-1	1-1	5-4
1989		R1	KS Flamurtari Vlorë		Lech Poznań		2-3	0-1
1986		R1	Borussia Mönchengladbach		Lech Poznań		1-1	2-0
1985		R1	Lech Poznań		Liverpool		0-1	0-4
1984		R1	Lech Poznań		Athletic Bilbao		2-0	0-4
1983		R2	Aberdeen		Lech Poznań		2-0	1-0
1983		R1	IBV Vestmannaeyjar		Lech Poznań		0-1	0-3
1979		R1	MSV Duisburg		Lech Poznań		5-0	5-2