4 nietrafione transfery na 21 - aż tak źle? (fot.lechpoznan.pl)

Jedną z najpopularniejszych opinii, jakie usłyszeć można w rozmowach z kibicami Lecha czy wyczytać z dyskusji na forach internetowych, jest stwierdzenie, że komitet transferowy Kolejorza, a dokładniej dyrektor klubu ds. sportowych, Marek Pogorzelczyk, odpowiedzialny jest za liczne nieudane transfery i brak wartościowych wzmocnień pierwszego zespołu. Żeby daleko nie szukać, pod moim poprzednim tekstem waldas stwierdził, „Był Smuda, była jego pensja i RAZ Lech kupił fuksiarsko paru bardzo dobrych zawodników”. Takie stwierdzenia najlepiej pokazują, jak krótką pamięć miewają poznańscy kibice. Aby nie być gołosłownym, przyjrzyjmy się zakupom, jakich Lech dokonał od momentu rewolucji własnościowej w klubie.

Na początek muszę wszakże uczynić ważne zastrzeżenie, do którego zresztą wrócę później w tym tekście — interesują mnie tylko transfery definitywne, nie wypożyczenia, dlatego też nie wezmę pod uwagę Dymkowskiego czy Dobrewa. Pomijam także casus Fenana Salcinovicia, który piłkarzem Lecha jest tylko na papierze.

W sezonie 2006/2007 do zespołu powstającego z połączenia kadr Amiki i starego Lecha dokupiono trzech piłkarzy. Dimitrije Injac do dzisiaj odgrywa ważną rolę w taktyce preferowanej przez Lecha jako bardzo skuteczny człowiek od czarnej roboty, Zlatko Tanevski jest pierwszym rezerwowym w formacji obrony, a Henry Quinteros zgodnie z przewidywaniami okazał się świetnym rozgrywającym, którego parę bramek na długo zapadło nam w pamięć. Owszem, po bardzo udanym pierwszym sezonie Henryk odrobinę się zbiesił i ostatecznie opuścił Kolejorza, ale za to dyrektora Pogorzelczyka winić nie sposób — tak jak mitem jest kobieta idealna, będąca damą w towarzystwie, kucharką w domu i dziwką w łóżku, podobnie mitem jest piłkarz idealny, błyskotliwy technik o sile niedźwiedzia, szybkości antylopy i inteligencji Alberta Einsteina.

Sezon kolejny przyniósł nam cztery wzmocnienia. Sławomir Peszko początkowo nie mógł odnaleźć się w ekstraklasie, lecz gdy w końcu się przełamał, jego talent eksplodował i obecnie jest kto wie czy nie najlepszym polskim prawoskrzydłowym. Ivan Djurdjević, zatrudniany w ciemno po ciężkiej kontuzji, okazał się profesjonalistą pełną gębą, a do tego bardzo dobrym piłkarzem i przesympatycznym człowiekiem, przez co stał się jednym z najbardziej szanowanych graczy obecnego Lecha. Hernan Rengifo stanowił wielkie wzmocnienie naszej formacji ofensywnej; peruwiański „Żółwik” idealnie nadawał się do roli tarana, odgrywającego piłki w polu karnym, co zaowocowało nie tylko wieloma bramkami dla Lecha, ale i sporą karierą w reprezentacji Peru. Jedyną wpadką transferową tamtego roku okazało się zatrudnienie Emiliana Dolhy, ale tutaj winy komitetu transferowego bym się nie doszukiwał; kto mógł przypuszczać, że najlepszy bramkarz ligi poprzedniego sezonu w Lechu całkowicie się spali psychicznie?

W zeszłym sezonie transferów do Lecha było więcej, a więc i prawdopodobieństwo wpadki nieco się zwiększyło. Na pewno nie można o takowej mówić w przypadku dwóch najlepszych obecnie graczy ofensywnych Kolejorza, Semira Štilicia i Roberta Lewandowskiego; co tu dużo pisać, gdy ci panowie są w formie, panika ogarnia trenerów od Moskwy po Rotterdam. Podobnie nie ma sensu rozpisywać się nad boiskowymi zaletami Manuela Arboledy; niektórych może razić jego porywczość i zbyt łatwe okazywanie emocji na boisku, wrogowie Smudy mają mu za złe bycie ulubieńcem Franza, ale gdybyśmy mieli w Lechu jego brata-bliźniaka, trener Zieliński mógłby na bramce wystawić choćby i mnie, a i tak nie musielibyśmy martwić się o wynik.

Po stronie plusów zdecydowanie zapisać należy też definitywny transfer Tomasza Bandrowskiego, który na wypożyczeniu wiosną 2008 udowodnił, że zasługuje na nasze zaufanie. Z drugiej strony, niewątpliwie rozczarował Ivan Turina, który na pewno nie był bramkarzem kompletnym i zwłaszcza na linii bronił niepewnie; tutaj usprawiedliwieniem dla komitetu transferowego musi być fakt, że Turinę pierwotnie przecież skreślono, a zatrudnienie go przeprowadziliśmy w trybie awaryjnym, bo nie udało się nam znaleźć nikogo lepszego. Wpadką było też sprowadzenie Gordana Golika, który okazał się cieniem zawodnika, na jakiego kreowały go media i chorwaccy fachowcy. Ale już Jasmin Burić pokazuje, że ma zadatki na klasowego bramkarza; nie skreślałbym też Harisa Handzicia, zawodnika o olbrzymim potencjale, który, miejmy nadzieję, w Sarajewie przypomni sobie, że potrafi grać w piłkę.

Powyższych zawodników dostał od zarządu trener Smuda; transfery z bieżącego sezonu trudno jest oceniać, bo, zwłaszcza w przypadku piłkarzy zagranicznych, czas aklimatyzacji w nowym kraju i w nowym klubie jest kwestią indywidualną. Strzałem w dziesiątkę na pewno był Seweryn Gancarczyk, który rozwiązał nam problemy z obsadą lewej obrony. Gwiazdą na miarę Štilicia może okazać się Siergiej Kriwiec — w barwach BATE rozgrywał udane mecze w Lidze Mistrzów, jest też reprezentantem Białorusi, a to pozwala z optymizmem patrzeć w przyszłość. Jan Zapotoka do Lecha przyszedł z urazem, więc nie można oceniać go na podstawie jego gry jesienią; w zimowych sparingach prezentował się dobrze, więc nie można wykluczyć, że w lidze będzie podobnie. Skreślanie Grzegorza Kasprzika po ośmiu ligowych występach byłoby ciężką przesadą, podobnie jak Krzysztofa Chrapka czy Tomasza Mikołajczaka, którzy musieli poradzić sobie z przeskokiem do ekstraklasy. Tych piłkarzy uczciwie ocenić będzie można najwcześniej w czerwcu.

Podsumujmy więc — przez siedem rund nasz komitet transferowy sprowadził dwudziestu jeden zawodników (piętnastu, tego sezonu nie licząc) i zaliczył jedną autentyczną wpadkę (Golik), dwie, których nie sposób było przewidzieć (Dolha, Handzić), oraz jedną, z którą działacze musieli się liczyć od samego początku (Turina). Nie sposób też nie zauważyć, że najwięcej spośród nich dotyczyło obsady bramki, a więc pozycji, z którą olbrzymie problemy mają wszystkie polskie zespoły poza Legią, dysponującą najlepszym w kraju fachowcem od szkolenia bramkarzy, i na którą bardzo trudno jest znaleźć naprawdę dobrego zawodnika. Skuteczność rzędu 75% to moim zdaniem naprawdę doskonały wynik, tak więc dyrektor Pogorzelczyk i spółka w żadnym wypadku nie mają się czego wstydzić.

Be Sociable, Share!

•