Jacek Kalkstein w swojej piłkarskiej karierze wiele zawdzięcza Mariuszowi Rumakowi, który był jego pierwszym bramkarzem w Kolejorzu (fot. lechpoznan.pl)

To jeden z przedstawicieli młodego pokolenia piłkarzy poznańskiego Lecha. Obecnie trenuje w zespole Młodej Ekstraklasy, gdzie szkoli swój piłkarski warsztat. Występuje na pozycji bramkarza i mimo 18 lat uważany jest za jednego z bardziej perspektywicznych zawodników na tej pozycji w zespole Kolejorza. Zapraszamy do lektury wywiadu z Jackiem Kalksteinem. Życzymy przyjemnej lektury.

Lech24.com: Jak wyglądały Twoje piłkarskie początki?

Jacek Kalkstein: Przygodę z piłką zacząłem w wieku 11 lat. Grałem wtedy w juniorach zespołu Victorii Września, z której pochodzę. Tam rozpocząłem treningi, ale wiele okazji do gry nie miałem, ze względu na to, że byłem najmłodszym zawodnikiem.

Kiedy trafiłeś do Lecha?

W wieku 12 lat pojechałem na zgrupowanie kadry okręgu konińskiego, gdzie zauważył mnie trener jednego z juniorskich zespołów Lecha – Mariusz Rumak. Zaproponował mi on przejście do jego drużyny. Po pewnym czasie wraz z rodzicami podjąłem decyzje o spróbowaniu swoich sił w Lechu i dalszym szkoleniu się w tym właśnie klubie. Trafiłem więc do Lecha w wieku 13 lat i trenowałem pod okiem trenera Mariusza Rumaka. Następnie pod koniec 2006 roku zacząłem treningi z zespołem rezerw. Ten okres wspominałbym bardzo dobrze.

Wspominasz w swojej wypowiedzi o Mariuszu Rumaku – trenerze z Lecha. Który z tych, których spotkałeś na piłkarskich boiskach dał Tobie najwięcej, po okiem jakiego trenera osiągnąłeś, Twoim zdaniem, największy progres?

Myślę, że od każdego z trenerów, z którymi miałem okazje pracować otrzymałem wiele wskazówek, które były mi bardzo przydatne, niezbędne do tego by powiększać swoje umiejętności. Jednak wydaje mi się, że najwięcej zawdzięczam mojemu pierwszemu trenerowi w Lechu Mariuszowi Rumakowi, a także obecnemu trenerowi bramkarzy Młodej Ekstraklasy Zbigniewowi Pleśnierowiczowi. To pod jego okiem trenuje na co dzień.

W poprzednim sezonie trapiły Cię kontuzje. Jest już lepiej?

Na pewnym etapie swojej kariery doznałem licznych urazów, uniemożliwiających mi grę. Pauzowałem, wtedy właśnie, przez 9 miesięcy po wypadku samochodowym. Wróciłem po tym czasie do treningów. Od jesieni 2007 trenuje w zespole Młodej Ekstraklasy.  Po wypadku dużo częściej doznaje urazów, niż wcześniej. Pod koniec rundy wiosennej 2009 roku zerwałem więzozrost piszczelowo-strzałkowy, co nie pozwoliło mi myśleć o występie w Mistrzostwach Polski Juniorów Starszych. Póki co w tej rundzie nic poważnego się nie wydarzyło i oby było tak dalej.

Jaki jest Twój piłkarski autorytet? Na kim starasz się wzorować?

Myślę, że moim idolem, na którym się wzoruje jest Iker Cassilas. Imponuje mi swoim refleksem i skutecznością, pomimo nie najlepszych warunków fizycznych.

Jakie jest Twoje największe osiągnięcia do tej pory?

Mam na swoim koncie kilkanaście występów w kadrze do lat 18 i 19. Zdobyłem także srebrny medal w nieoficjalnych Mistrzostwach Polski NIKE CUP. Liczę jednak na to, że najlepsze jeszcze przede mną.

Czy chciałbyś związać swoją karierę z Lechem na dłużej?

Z pewnością każdy chciałby grać dla takiego klubu jak Lech. Ja myślę tak samo i bardzo chciałbym jak najdłużej występować w barwach Lecha. Moim celem jest po prostu dążyć do tego żeby z dnia na dzień stawać się lepszym, dając z siebie wszystko na treningach i w meczach.

Można w Internecie znaleźć informację o Twoim wypożyczeniu do Czarnych Wróblewo. Czy prawdą jest, że teraz występujesz w tym klubie? Oficjalnej informacji ze strony klubu na ten temat jednak nie ma?

W rundzie jesiennej występowałem w drużynie Czarnych na zasadzie wypożyczenia. Trenuje cały czas w Młodej Ekstraklasie, a ogrywam się w meczach IV ligi. Na ta chwile trudno powiedzieć, czy na wiosnę będę występował w IV lidze, czy w Młodej Ekstraklasie.

Be Sociable, Share!

•