O tym, jak duże znacznie ma doświadczenie.

Mecz ze Śląskiem był spotkaniem, który pokazało nam dwa oblicza Lecha. To pierwsze – zespołu zagubionego, grającego nerwowo i przede wszystkim bez większego pomysłu na grę. I to drugie – gdy już piłkarze Zielińskiego prowadzili 2:1. Pokazali wtedy mądrą, przemyślaną grę. Doświadczenie zdobyte w pucharach i podczas ostatnich kolejek poprzedniego sezonu pokazało, jak wielką przewagę ma Lech nad innymi ligowym zespołami.

Przewagę, jeśli chodzi właśnie o tą mądrość. Gdy do końca spotkania pozostało aż 6 minut doliczonego czasu gry, piłkarze ze stolicy Wielkopolski przesunęli się do przodu i nabijali futbolówkę na rywala tak, by wykonywać kolejne stałe fragmenty gry. W ten sposób przetrwali do końcowego gwizdka i udowodnili po raz kolejny, że najlepszą obroną jest atak.

Zastanawiać można się jednak nad przygotowaniem kondycyjnym tego zespołu, bowiem widać było w sobotnie popołudnie, że zawodnicy Tarasiewicza przewyższa nas o klasę jeśli chodzi o dynamikę.

I nawet nie chodzi tutaj o oczekiwanie szybkości od takiej piłkarzy, jak Stilić czy Kriwiec, o których wiadomo, że ten atrybut nie jest ich atutem. Gorzej, gdy patrzymy na Peszko, który nie może wyprzedzić zawodnika zespołu przeciwnika, którego bez większego problemu minąłby, gdyby mecz został rozegrany cztery miesiące temu.

Odnoszę wrażenie, że dzisiaj Lech to zespół z górnej części tabeli, który wyróżnia się na tle innych drużyn wcześniej wspomnianym doświadczeniem. I to właśnie ono pozwala zdobyć zespołowi Zielińskiego przewagę, który na szczęście potrafią oni wykorzystać. Bo Lech nie musi grać pięknie i efektownie, dopóki będzie wygrywał. Wtedy do sztabu szkoleniowego nie będziemy mieć pretensji. Gorzej, gdy zwycięstw nie będzie.