KKS Lech Poznań

Czy ten transfer oznacza zmianę polityki transferowej Lecha? (fot. buffu/Lech24.com)

Niedobrze się stało, że Lech zdecydował się na zatrudnienie Artura Wichniarka. Nie chodzi mi o samego zawodnika, o którego przydatności dopiero się przekonamy, ale o złamanie zasady, którą klub miał się kierować na rynku transferowym. Trudno bowiem 33-letniego napastnika uznać za piłkarza sprowadzonego z myślą o przyszłości.

Zatrudnienie zawodnika, który miał w poprzednim sezonie wielkie problemy z trafieniem do bramki, i który na wysokim poziomie przy dobrych wiatrach grać będzie jeszcze może przez rok, to biała flaga wywieszona przez klub. Chrapek, Mikołajczak i Bereszyński nie są przecież napastnikami na Ligę Mistrzów, więc należało się spodziewać sprowadzenia kogoś wartościowego na miejsce Roberta Lewandowskiego. Na dzień dzisiejszy trzeba przyjąć, że negocjacje na tym froncie zakończyły się klapą i konieczne było awaryjne zatrudnienie zawodnika w wieku przedemerytalnym. Jakże inaczej w tym świetle wyglądają niegdysiejsze wypowiedzi naszych działaczy z czasów, gdy do Lecha przymierzany był Tomasz Frankowski.

Sam Wichniarek również może budzić pewne obawy co do swojej przydatności w Lechu. W przeszłości były wobec niego wysuwane poważne zastrzeżenia, jakoby nie umiał podporządkować się dobru drużyny i oczekiwał dla siebie gwiazdorskiej pozycji w zespole. Starsi kibice pamiętają na pewno, w jakiej atmosferze rozstawał się z reprezentacjami Janasa i Beenhakkera, jego konflikty podczas pierwszego pobytu w Hercie Berlin, a może i nawet atmosferę, jaka towarzyszyła meczowi Widzewa Łódź w Poznaniu tuż przed jego wyjazdem do Niemiec. Co by o nim nie mówić, jest to piłkarz kontrowersyjny, a wszystko wskazuje na to, że gra Lecha w tym sezonie opierać się będzie przede wszystkim na piłce zespołowej, nie zaś na indywidualnych popisach. Czy Wichniarek zdoła znaleźć dla siebie miejsce w takiej drużynie? Nie zamierzam go skreślać na wejściu, więc na razie powiem, oby!