Nadesłane przez kibiców

Ostatnio pojawił się artykuł o Bakero pisany dość emocjonalnie co spowodowane było tym, co drużyna prezentuje na boisku. Dziś na spokojnie plusy i minusy, choć aspektów tej drugiej grupy jak się zapewne domyślacie będzie znaczeni więcej.

Plusy:

Patrząc zupełnie obiektywnie, można wyodrębnić tak naprawdę jeden plus dla Bakero, i to na niekorzyść Kolejorza. Jaki? Niesamowita umiejętność bajerowania rodziny Rutkowskich, co pozwala mu na dalsze zatrzymanie posady w Poznaniu.

Minusy:

1. Spędził już w Polsce 2.5 roku, i nie potrafi wydusić z siebie żadnego zwrotu w naszym ojczystym języku.

Co gorsza, językiem angielskim również się nie posługuje. Wyobraźcie sobie teraz, jak przebiega komunikacja na linii zawodnik – trener w trakcie meczu. To jawne lekceważenie pracodawcy – nawet największe sławy trenerskie podejmując pracę w Anglii, Hiszpanii czy Niemczech mają miesiąc na opanowanie podstawowych zwrotów. Zapytajcie zawodników Bundesligi, którzy już po miesiącu rozumieją zalążek tego, co mówi do nich trener bądź koledzy z drużyny.

2. Zarozumiałość i brak jakiejkolwiek trzeźwej i obiektywnej umiejętności oceny swojej pracy i postawy zespołu bo w końcu tylko on zna się na piłce, wszyscy inni mu tylko przeszkadzają.

Rutkowscy zdążyli się na to nabrać, bo jak łatwo zauważyć z klubu zostały wyrzucone wszystkie osoby, które miały odmienne zdanie na temat rozwoju drużyny. Tego, co prezentuje Bakero na konferencjach pomeczowych z reguły nie da się słuchać. „Taktyka była doskonała, zespół dobrze ją realizował, zabrakło skuteczności”. Efekt? Np przegrana z Bełchatowem, gdzie Lech był niezaprzeczalnym faworytem tego spotkania. Nigdy nie usłyszeliśmy i zapewne nie usłyszymy wypowiedzi w stylu „zagraliśmy po prostu źle, przepraszamy kibiców, wiemy co trzeba poprawić i będziemy nad tym w najbliższym czasie pracować”. To nie Bakero, on jest doskonały.

3. Złe przygotowanie zespołu.

Brakuje siły, kondycji i szybkości. Siła – ile razy piłkarze z Poznania dają się spychać na murawie? Arboleda kiedyś nie do obalenia, dziś spychany przy pierwszej lepszej okazji przez wszystkich, już nie tylko przez tych czołowych zawodników. Niemcy mówią o Lewandowskim, że gdy nabrał siły i wzmocnił się fizycznie, stał się jeszcze lepszym piłkarzem. Ci, którzy w Bundeslidze nie pracują nad siłą – po prostu nie grają. Kiedyś Marcin Gortat przytoczył pewną historię, która w jakiś sposób odnosi się do tego o czym właśnie mówię. Koszykarz świeżo zatrudniony w NBA poszedł na siłownię w dniu meczu. Na pół godziny przed „oficjalnym” rozpoczęciem treningu zastał tam już całą drużynę a sam Dwight Howard przywitał go słowami „Nowy! Jak chcesz u nas grać, to musisz być tu już pół godziny przed nami?” No więc gdzie w Lechu jakakolwiek wzmożona praca nad siłą? No cóż, co poradzimy – Bakero to ocenia, i Bakero tego pilnuje. W Poznaniu błędne koło wygląda następująco – po meczu dwa dni wolnego, po sparingu spacer, po spacerze odpoczynek i chłopcy odzyskują świeżość. A co z przerwą na reprezentację? Bakero do Hiszpanii, drużyna 4 dni wolnego bo przecież nie ma czego poprawiać i doskonalić, a to skutkuje chociażby zachowaniem piłki podczas meczu, która odskakuje na 4-5 metrów lub zostaje wystrzelona w trybuny.

4. Taktyka.

Są tylko dwie metody. Albo trener obiera sobie daną taktykę i dobiera do nich wykonawców, albo wie jakich posiada zawodników i do nich ją dopasowuje. Pierwsza opcja odpada, bo wymagałaby „wielkich zakupów” na co zarząd nie ma pieniędzy. Bask postanowił jednak tę metodę jednak wdrożyć.  „Mamy grać jak Barca!” z tym, że Barca trenuje systematycznie od lat i ma innych wykonawców. Wdrażanie tej metody w sumie i tak się nie udaje. Jeśli Blaugrana wymienia w sektorze 10 podań, to ma to na celu ściągnięcie przeciwników, i szybkie przerzucenie piłki na drugą stronę po czym gracze wchodzą na wolne pozycje i jest komu grać.  W Lechu? Podania głównie na własnej połowie, reszta stoi i czeka. Jeśli jakiś zawodnik chce wyjść z inicjatywą i wykonać indywidualną akcję Bakero krzyczy (oczywiście po hiszpańsku) – SPOKÓJ!
Reasumując, parę pierwszych meczy przyciemniło obraz – Lech wygrywał szczęśliwie i wysoko. Kiedy Rudniew strzelał, padała bramka. Okno transferowe było otwarte, więc Štiliciowi chciało się grać. Bakero triumfował – „Lech to mała Barca”. Później przyszła seria porażek, i Lech pokazał realną wartość tego zespołu, wyodrębniła się realna słabość Bakero.  Dziś czytam, że zarząd prowadzi rozmowy z Probierzem, ale Bakero rozegra jeszcze swój „mecz ostatniej szansy” z Ruchem. Dość staczania się Kolejorza, coś jeszcze na pewno da się uratować.

Za artykuł dziękujemy janusz 46