Historia Piotra Mowlika, bramkarza Lecha w latach 1977-1983.

Był jednym z najlepszych w swoim fachu. Zanim trafił do Poznania, reprezentował barwy Legii Warszawa. Tamten okres wspomina miło, ale to czas spędzony w Wielkopolsce był w jego karierze najbardziej owocny. Dziś przedstawiamy biografię Piotra Mowlika.

Urodził się 21 kwietnia 1951 roku w Otrzepowicach. Początki miał trudne, bo nie dosyć, że treningi rozpoczął w wieku 13 lat, a więc stosunkowo późno, to jeszcze w słabo zorganizowanym klubie. Z biegiem czasu wyszedł jednak na prostą i tak z miejscowego LSZ, trafił do zespołu ROW Rybnik, gdzie tak naprawdę wszystko zaczęło się na serio.  Zaliczył także epizod w Unii Raciborz, a następnie w jego karierze nastąpił przełom.

Za taki moment można uznać, przejście do Legii Warszawa, w ramach odbycia służby wojskowej, co zresztą w tamtych czasach było standardem. Mowlik wyróżniał się na tle innych warszawskich piłkarzy, zagrał m.in. świetny mecz w Pucharze UEFA i jak sam przyznaje na pobycie w stolicy wiele zyskał.

Dobre występy w lidze zaowocowały powołaniem do gry z orzełkiem na piersi, zresztą z pozytywnym skutkiem, a co za tym idzie bramkarza zaczęto uznawać za najlepszego w kraju. Zagrał w 21 spotkaniach, ale bez wątpienia największe osiągnięcie to srebrny medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku.

I wtedy nastąpiła kolejna ciężka próba, którą nie każdy może przejść. Najpierw spełnienie snów, czyli wspomniany medal, a potem ciężka kontuzja jak grom z jasnego nieba. O tyle ile zerwanie więzadeł krzyżowych obecnie można wyleczyć w kilka miesięcy, to w tamtych czasach było to prawie równoznaczne z zakończeniem kariery. Dla każdego zawodnika to niesamowita próba charakteru i z pewnością Piotr Mowlik zdał ją celująco. Postanowił, że się nie podda i z uporem i determinacją, walczył o powrót do sprawności.

Udało się, chociaż jak to bywa, po takim długim czasie rehabilitacji w Legii nie był już potrzebny. I wtedy to, obserwowany już wcześniej przez poznańskich włodarzy trafia do Lecha, a jak wiadomo oba zespoły, a właściwie ich kibice delikatnie mówiąc nie przepadają za sobą. Mowlik otrzymał ogromny kredyt zaufania, a jego sprowadzenie, mimo, że niosło za sobą tyle ryzyka w pełni zaprocentowało, bowiem w Poznaniu spisywał się znakomicie.

W niebiesko-białej koszulce zagrał w 171 spotkaniach, przyczyniając się czynnie do sukcesów odniesionych w tamtych latach. Pomimo początkowych niepowodzeń, w 1982 roku, po zwycięstwie nad Pogonią Szczecin, Kolejorz mógł świętować zdobycie pierwszego Pucharu Polski, a także rok później Mistrzostwa Polski. Kolejna jedynka tyczy się Pucharu UEFA, bowiem tam też debiutował z poznańskim zespołem.

W kolejnym sezonie Mowlika w Poznaniu już nie było, bowiem przeniósł się do USA, by reprezentować barwy Pittsburgh Spirit, a następnie Tacoma Stars. W obu drużynach był zawodnikiem wyróżniającym się, a do jego sukcesów można dopisać półfinał, czy wicemistrzostwo tego kraju.

Piłkarską karierę zakończył w 1987 roku, ale to nie koniec jego przygody z piłką. Spełniał się jeszcze, jako trener w Olimpii Poznań, Chemiku Bydgoszcz, Warcie Poznań i Lechii w Kostrzynie Wielkopolskim.

Obaj jego synowie, zarówno Łukasz jak i Mariusz kontynuowali tradycję rodzinną, a los połączył ich również z Kolejorzem. Ten drugi przed laty, jako zawodnik, a Łukasz jak doskonale wiemy, obecnie, jako kierownik zespołu.

Piotr Mowlik to przykład zawodnika z charakterem, a takich kibice pamiętają najbardziej. Gdy pojawiały się problemy, uparcie i konsekwentnie szedł do przodu, realizując swoje cele. Należy do tej grupy piłkarzy, która swoją grą przyczyniła się znacznie do sukcesów Lecha Poznań, a to zostaje nie tylko i w pamięci, ale i historii klubu, na długo.