To już jutro!

Ciężko jest być kibicem Kolejorza w roku 2010. Sportowo przyszło nam przeżywać prawdziwą huśtawkę nastrojów, od całkowitego załamania po remisie z Wisłą, kiedy to sam popełniłem kapitulancki z perspektywy czasu komentarz o kolejnym zmarnowanym sezonie, po totalną euforię w meczach z Ruchem i Zagłębiem.

Na Bułgarskiej rośnie nam w oczach piękny i nowoczesny stadion, lecz radość z niego mącą nam zakulisowe spory związane z wyborem operatora obiektu, poszukiwaniem źródła sfinansowania robót wykończeniowych oraz wychodzącymi na światło dzienne niedoróbkami. Kadrowo udało się nam zatrzymać w klubie Sławka Peszkę, dobrze sprzedać Lewandowskiego, sprowadzić obiecującego Kiełba i doświadczonego Wichniarka, a jednak obiecywano nam o wiele więcej, więc nie sposób pozbyć się uczucia niedosytu, by nie powiedzieć rozczarowania.

Jaki więc jest Lech A.D. 2010 w przeddzień meczu z Interem Baku? Do tej pory mogliśmy śmiało mówić, że w każdy kolejny sezon wchodziliśmy mocniejsi, z większymi ambicjami i większą wiarą w ich realizację. Czy dzisiaj jest podobnie?

O kadrze Kolejorza napisano już tak wiele, że aż nie chce mi się po raz kolejny wracać do tego samego tematu. Brak klasowych wzmocnień jest faktem, brak klasowych zmienników na dwóch newralgicznych pozycjach — środkowego obrońcy i napastnika — również. Pod tym względem wyraźnie przegraliśmy rywalizację z czołowymi klubami naszej ekstraklasy. Z drugiej strony poza Lewandowskim i Tanevskim z pierwszego zespołu nie odszedł żaden liczący się zawodnik, w ostatniej chwili ktoś w zarządzie poszedł po rozum do głowy i przedłużył kontrakt z Henriquezem, i zgranie zespołu na pewno działać będzie na naszą korzyść. Nawet najmocniejszy na papierze skład musi się przecież dotrzeć; jeśli mi nie wierzycie, zapytajcie kibiców z Zabrza albo Wodzisławia Śląskiego. Jako że nasi juniorzy starsi drugi rok z rzędu odnoszą sukcesy na szczeblu centralnym, a trener Zieliński nie boi się po nich sięgać, rozwiązaniem naszych problemów kadrowych może być utalentowana młodzież.

Równie niejednoznacznie ocenić można nasz sztab szkoleniowy. Trudno negatywnie oceniać człowieka, który zdobył mistrzostwo Polski, a w osobie Pawła Primela doczekaliśmy się najwyraźniej kolejnego po Woźniaku świetnego fachowca od szkolenia bramkarzy. Z drugiej strony odejście trenerów Rumaka i Cyraka może budzić niepokój co do losów szkolenia juniorskiego w klubie. Do tego dochodzi scouting, który po rozstaniu z Andrzejem Czyżniewskim wyraźnie stracił na rozmachu, i stanie się jasne, że zatraciliśmy gdzieś dynamikę, jaką Lech charakteryzował się jeszcze parę lat temu.

Ostatnim problemem, który znienacka przebił się do świadomości przeciętnego kibica, jest kwestia stadionu. O wiceprezydencie Frankiewiczu można było mieć różne zdanie, ale klub miał w nim wielkiego sojusznika we władzach miasta. Odkąd go zabrakło, zaczęło się zamieszanie związane z finansowaniem budowy stadionu, jej dodatkowymi kosztami, próbami przerzucenia ich na klub, aż zdenerwowani działacze Lecha po raz pierwszy za mojej pamięci zaczęli otwarcie napomykać o ewentualności wyprowadzki z Bułgarskiej czy nawet postawieniu przez Kolejorza własnego stadionu. Wokół tej budowy narosło wiele niedomówień i najbliższe miesiące na pewno nie tylko na termometrach będą gorące.

Co z tego wszystkiego wynika? Ano, powiedziałbym, że majowy sukces był dla nas wszystkich pewnym zaskoczeniem. Ani kibice, ani miasto, ani klub nie były nań do końca przygotowane, czego efektem były zawirowania kadrowe, nieudana póki co sesja transferowa, czy standardowe w Polsce próby podpięcia się pod ten sukces przez różne nie do końca życzliwe klubowi środowiska. Na całe szczęście już we wtorek to wszystko schodzi na drugi plan i znów liczyć się będzie tylko piłka nożna. Niech zwolennicy i wrogowie Pogo, wuefisty, Wybiórczej, dziadów z lasu, Grobelnego oraz wszystkich pozostałych dyżurnych tarcz strzeleckich zasiądą przed telewizorami z zimną Warką w dłoniach, kibicując naszej drużynie, tak by z dalekiego Baku przywiozła jak najlepszy wynik. Czekaliśmy na ten dzień długie siedemnaście lat, nie zepsujmy go sobie debilnymi kłótniami.

Andrzej Czyżniewski w rozmowie z Lech24.com. (fot. fakt)

W Lechu pracował przez trzy lata i choć dzisiaj nie jest związany kontraktem z tym klubem cały czas mamy możliwość obserwowania na boisku jego dokonań. Były szef działu skautingu w Lechu, Andrzej Czyżniewski, zgodził się na rozmowę z Lech24.com w której mówi u polskim rynku transferowym oraz różnicach w pracy pomiędzy Arką Gdynia, a Lechem Poznań.

Jest mi bardzo miło, że pamiętacie o mnie. Traktuję tę wiadomość jako docenienie mojego wkładu pracy w budowę Wielkiego Lecha.

Lech24.com: Tegoroczne transfery Lecha nie zachwyciły. Właściwie tylko Burić i Gancarczyk wywalczyli sobie miejsce w zespole. Prócz nich ściągnięto jeszcze sześciu innych zawodników. Nie uważa Pan, że polityka transferowa Lecha nie rozwijała się tak, jak robił to klub w sferze czysto sportowej?

Andrzej Czyżniewski: Niestety, obecnie proces „budowy” Lecha uległ chyba spowolnieniu, zapewne z różnych istotnych powodów. Wyznaję pewne zasady obowiązujące w profesjonalnym futbolu, obecnie pracuję w innym klubie i ocena jakości transferów przeprowadzonych przez KKS Lech nie leży w zakresie moich kompetencji. W okresie mojej  pracy w Lechu decyzje personalne, czyli ruchy transferowe były planowane ze znacznym wyprzedzeniem czasowym. Tak wyśmiewany przez trenera Smudę Komitet Transferowy odgrywał istotną rolę w wypracowywaniu, oraz realizacji strategii transferowej Lecha. Proszę mi wierzyć, gdyby nie członkowie Komitetu, w Lechu na pewno nie graliby tacy zawodnicy jak Lewandowski, Djurdjević, Arboleda, Bandrowski, Rengifo, Stilić, Peszko. Jestem przekonany, iż  obecnie każdy transfer przeprowadzony do Lecha jest wynikiem wnikliwej analizy pod kątem potrzeb zespołu, w oparciu o proces obserwacji wytypowanych zawodników na poszczególne pozycje. Każdy transfer obarczony jest ryzykiem niepowodzenia, ponieważ zależy od wielu czynników. Największe europejskie kluby mają tzw. transfery nietrafione. Istotą problemu jest stosunek procentowy transferów udanych do nieudanych, oczywiście wynik musi być korzystny dla transferów trafionych.

Czy uważa Pan, że wzmocnienie zespołu Tomkiem Jodłowcem za cenę, o której mówi się w prasie jest warte zainteresowania i poziomu prezentowanego przez tego zawodnika?

Bardzo często kwoty transferowe podawane w mediach są wynikiem sprytnych zabiegów menagerów, którzy starają się w ten sposób podbić cenę. Uważam, iż większość polskich piłkarzy jest przereklamowana, a kwoty transferowe są znacznie zawyżone w stosunku do prezentowanego poziomu. Jestem przekonany, że w Polsce jest niewielu zawodników, którzy podpisaliby kontrakty za granicą w wysokości 100 – 120 tys. euro. Przeciętność i średniactwo jest w polskiej piłce zbyt wysoko opłacane. Przyzwolono na dyktat menagerów, którzy oferują usługi przeciętnych graczy za olbrzymie pieniądze. Wielu agentów działających na rynku, po prostu wciska zawodników trenerom, z  którymi mają swoje powiązania. W zamian kluby płacą prowizje dla menagerów, czasami w wysokości przekraczającej 50% wysokości kontraktu zawodnika! Całkowite szaleństwo następuje w przypadku tzw. free agent, czyli zawodników którym skończyły się kontrakty lub kończą się za 6 miesięcy. Po odejściu trenera, klubowi niestety pozostają kontrakty, które trzeba realizować, czyli klub musi płacić rachunki. Niestety rozwiązanie kontraktu z powodu znacznego obniżenia poziomu sportowego jest praktycznie niemożliwe. Przepisy są tak skonstruowane, że zawsze zabezpieczają interes zawodnika kosztem klubu. Menager reprezentuje zawodnika, dba o jego interesy, więc dlaczego klub ma płacić prowizję? To zawodnik powinien rozliczyć się ze swoim pełnomocnikiem. W wielu przypadkach nieuczciwi menagerowie pobierają prowizję z dwóch stron, od klubu i od zawodnika! Ten istotny problem będzie w  przyszłości uregulowany, ponieważ PZPN został zobowiązany przez władze FIFA i UEFA do wprowadzenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wielu zawodników trafiło do zespołu Młodej Ekstraklasy w wyniku poszukiwań skautów klubowych, w zakresie skautingu młodzieżowego. Bezwzględnie należy penetrować niższe klasy, chociaż z przykrością muszę stwierdzić, iż poziom w tych ligach obniżył się dramatycznie. Dotyczy to również rozgrywek I ligi.

Warto było szukać zawodników w niższych ligach, skoro w zespole ME również można znaleźć ciekawych piłkarzy?

Istotnym elementem strategii działania klubu jest pozyskiwanie szczególnie utalentowanej młodzieży i wdrożenie jej w klubowy system szkolenia, aby w konsekwencji kilku trafiło do I zespołu. Występy w Ekstraklasie Możdżenia, Szałka, Kamińskiego potwierdzają prawidłowość tego procesu. Do rozwoju talentu potrzeba wiele sprzyjających warunków.

Czym różni się praca w Arce od pracy w Lechu? Ma Pan takie same możliwości?

Nie sposób porównywać warunków, w jakich pracowałem w Lechu, do tych obecnych, w Arce. Podjąłem się tej pracy, znając uwarunkowania – narzekanie nie jest w moim stylu. Poziomy organizacyjne tych dwóch zaprzyjaźnionych klubów różnią się tak samo, jak różnią się wysokością budżetów. W Lechu nabyłem sporo doświadczenia zawodowego, które chciałbym  wykorzystać w Arce. W Lechu zbudowaliśmy sprawnie funkcjonujący organizm -  dział skautingu. Moim marzeniem było stworzenie takiej struktury organizacyjnej, która będzie działać bez zakłóceń, nawet kiedy poszczególne tryby ulegają wymianie. Budując ten dział opieraliśmy się na doświadczeniach niemieckich klubów. Osobiście uważam, iż stworzyliśmy naprawdę sprawnie funkcjonujący dział o którym większość ligowych klubów może tylko pomarzyć. W Arce nie posiadamy działu skautingu, ani skautów, ale w przyszłości zamierzamy powołać taki do życia. W Lechu moja praca skoncentrowana była tylko i wyłącznie na poszukiwaniu zawodników.

Zamierza Pan wprowadzić w sieć skautingu Arki elementy, które dobrze działały w Lechu, czy na podstawie doświadczenia i błędów jakie popełniono w Poznaniu, zbudować coś znacznie odmiennego?

Teraz mam znacznie więcej obowiązków, zwiększyła się też ilość obowiązków oraz zakres odpowiedzialności. Na zewnątrz funkcja dyrektora sportowego to dobry samochód, markowy garnitur, podróże po kraju i świecie. Rzeczywistość jest całkowicie inna. To ciężka, odpowiedzialna praca, wymagająca ogromnego zaangażowania. Jedno nie ulega jednak zmianie – tak samo ogromne oczekiwania kibiców na satysfakcjonujący poziom gry i sukcesy. Podsumowując, w Arce pracuje o wiele mniej osób niż w Lechu, dlatego wszyscy musimy pracować znacznie więcej i wydajniej.

Czy po podjęciu pracy w Arce, rozważa Pan ściągnięcie do tego zespołu zawodników obserwowanych podczas pracy w Lechu?

Zawsze ceniłem i cenię sobie lojalność wobec pracodawcy. Nie kontaktuję się z moimi byłymi współpracownikami w celu pozyskania informacji. Zawodnicy, których obserwowałem pod kątem przydatności w Lechu, mają określony poziom oczekiwań finansowych, któremu Arka nie jest w stanie podołać, a krajowy rynek piłkarski jest bardzo ubogi. Kilka nazwisk w moich obserwacjach się powtarza, ale jestem przekonany, iż ci zawodnicy nie znajdują się już w orbicie zainteresowań Lecha.

Wesołych Świąt i Niech zwycięża Lech!

Zobacz jak zdobyć 600zł. Kliknij!!!

Reklama na portalu Lech24.com

Decyzję zarządu o sprzedaży Rafała Murawskiego do rosyjskiego Rubina Kazań brutalnie ocenił wczoraj w swoim tekście charlee. Niestety, powszechne zaślepienie, z jakim kibice Lecha patrzą na działania władz Lecha, mogą nieco zdekonstruować obecny stan rzeczy, który nie we wszystkich aspektach może być zadowalający…

Na przełomie maja i czerwca zarząd Lecha zdecydował się postawić wszystko na jedną kartę. Wybór, jaki powzięto, na pewno będzie miał kluczowe znaczenie dla Lecha Poznań i jego pozycji w przyszłym sezonie. Czy było to dobre posunięcie, przekonamy się za rok, ale już po kilku pierwszych kolejkach będziemy mogli pokusić się o pierwsze podsumowania.

Podziękowano za trzyletnią współpracę Franciszkowi Smudzie. Decyzja ta oceniana jest na tyle sposobów, ilu jest kibiców poznańskiej drużyny. Z drużyna pożegnał się także Krzysztof Kotorowski – zawodnik, który w rywalizacji o miejsce na bramce pokonał Emiliana Dolhę i nie okazał się wcale gorszym bramkarzem niż Ivan Turina. Przede wszystkim zdecydowano się zrezygnować z usług Andrzeja Czyżniewskiego. To właśnie on – szef działu skautingu – był odpowiedzialny za transfery choćby Injaća czy Djurdevića, ale również Lewandowskiego, Arboledy czy Sztilića. Ci Panowie, którzy, co by nie mówić, mieli duży wpływ na osiągnięcia Lecha, z ostatnich kilku lat, już tego wpływu mieć nie będą.

W mediach aż kipi od nowinek transferowych, w których głównym tematem spekulacji jest Lech. Mowa tu zarówno o sprzedaży graczy, ale również zakupach. O tym, jak bardzo wiarygodne są to doniesienia, informowaliśmy już na swoich łamach, kusząc się na nieco ironiczny komentarz w tej sprawie.

W ostatnią niedzielę wbrew wszelkim transferowym plotkom potwierdzono transfer Rafała Murawskiego – decyzja zaskakująca i nie chodzi tu tylko o to, że mówiło się o sprzedaży Rengifo, któremu kończy się kontrakt, czy Semira, którego forma w porównaniu z jesienią spadła. Decyzja zaskakująca, ponieważ Rafał Murawski to od trzech lat kluczowy zawodnik w Lechu – gracz mający duży wpływ na grę drużyny. To kapitan zespołu, ale również doświadczony zawodnik, reprezentant kraju.

Wiele wypowiedzi w ostatnim czasie poświęcono tematowi wyprzedaży zespołu. Zaślepieni miłością i wiarą w drużynę wierzymy, że do takiej nie dojdzie. Jeden zawodnik kluczowy – powtarzano jakby na gwałt w wywiadach. Sprzedaliśmy zawodnika, aby móc się wzmocnić – to kolejne parafrazy wypowiedzi, których mogliśmy być świadkami w medialnej grze rozgrywającej się wokół Lecha Poznań. Co innego jednak mówiono kilka miesięcy temu. Wspominano o dochodach wiązanych z Lechem Poznań i o ich znaczeniu dla przyszłych transferów. Wzmocnień drużyny, tak potrzebnych zimą nie ujrzeliśmy, natomiast drużyna ME została wzmocniona o „melodie przyszłości” jak już powszechnie mówi się o świętej trójcy z Bałkan, na którą nie zdecydował się postawić Smuda.

Działania zarządu dotyczące ME mogą zastanawiać. Kiedyś drużyny młodzieżowe Lecha słynęły z zawodników takich jak Bartosz Salomon, który obecnie występuje we włoskiej Brescii.  Polityka ME jest dziś inna. Co rok następuje wymiana większości zawodników ME. Drużyny juniorskie działają na zasadach tzw. dotacji rodzicielskich. Nie polega to dosłownie na pracy z utalentowanymi zawodnikami, tylko z dzieciakami, których rodzice pozwalają klubowi na funkcjonowanie takiej drużyny. Dobrze wiemy, że taka sytuacja nie pozwoliłaby nam dziś oglądać Messiego, Ronaldinho i innych gwiazdy południowoamerykańskiej piłki, którzy wychowywali się w trudnych warunkach. Czy poświęcenie miliona a może i dwóch na rozwój zespołów juniorskich w zamian za rezygnację z Burića, Handzića i Golika to dużo? Czy inwestycja w polską młodzież jest trudnym zabiegiem? Nie wydaje mi się.

Zachwycamy się potencjałem Golika, Handzića i ściągamy ich za tysiące euro do drużyny ME, zamiast skupić się na zainwestowaniu tych pieniędzy w młodych, obiecujących i perspektywicznych chłopaków, których możemy sprzedawać do Rubinu i innych klubów, jednocześnie nie pozwalając na osłabienia pierwszej drużyny.

Andrzej Czyżniewski (fot.fakt)

Jak poinformowaliśmy wczoraj, Andrzej Czyżniewski z dniem 30 czerwca przestanie pełnić funkcję szefa Działu Skautingu. Nie znany jest jego następca, natomiast spekulacji dotyczących przyszłości Czyżniewskiego jest coraz więcej.

Jak nie trudno się domyślić wiele klubów zainteresowanych jest stworzeniem siatki skautingu na wzór Lecha Poznań, a najlepszą osobą, która może w tym pomóc jest oczywiście twórca tej struktury. – Jest kilka zapytań o możliwość zatrudnienia mnie w roli szefa skautingu. To mnie cieszy, bo oznacza, że nie jestem w polskiej piłce postacią anonimową. – powiedział redakcji Lech24.com Andrzej Czyżniewski.

Wiemy również, że trener otrzymał od dyrektora sportowego Lechii Gdańsk propozycję pracy na tym samym stanowisku, na którym pracuje w Lechu.

Możliwe jest również zatrudnienie Czyżniewskiego, przez któryś z klubów,  na funkcję pierwszego trenera. – Może zdecyduję się zostać samodzielnym trenerem, posiadam kierunkowe wykształcenie i odpowiednie kwalifikacje. Przez wiele lat pracowałem jako asystent z takimi trenerami jak, Stefan Majewski, Krzysztof Chrobak, Edward Lorenc czy Maciej Skorża. Zdobyłem III miejsce w I lidze, Puchar Cypru oraz II miejsce w lidze Cypryjskiej. – kontynuował trener.

Pewne wydaje się pozostanie i dalsze zaangażowania Andrzeja Czyżniewskiego w futbol.- Moje plany związane są z piłką nożną. Kocham to, co robię. – zakończył.

Andrzej Czyżniewski (fot.fakt)

Jak dowiedział się portal Lech24.com Andrzej Czyżniewski nie będzie już szefem Działu Skautingu w Lechu Poznań. - Mój kontrakt wygasa 30 czerwca i nie zostanie przedłużony. Zostałem przez właściciela klubu Jacka Rutkowskiego poinformowany o tej decyzji z wyprzedzeniem czasowym. Podziękowano mi za wkład pracy, zaangażowanie, oraz niezaprzeczalne efekty w budowie, organizacji działu skautingu. Odchodzę z klubu z poczuciem dumy, ze mogłem uczestniczyć w tak fascynującym przedsięwzięciu, jakim jest budowa Wielkiego Lecha. Proces budowy trwa, lecz jestem przekonany, iż już niedługo Lech będzie bezkonkurencyjny w Polsce. Twierdzę tak, dlatego, ponieważ realizowany jest precyzyjnie projekt biznesowy, jakim jest przedsięwzięcie Wielki Lech! Pracowałem dla Amiki, potem Lecha przez długich osiem lat, teraz wracam do Gdańska, muszę w domu porobić porządki, ponieważ pod moją nieobecność rodzinna dyscyplina niestety uległa częściowej degradacji. – powiedział w rozmowie z redakcją Lech24 odkrywca talentu Stilicia.

Szef Działu Skautingu wypowiedział się na temat, tego jak rozliczany jest za swoją pracę w Kolejorzu:  Rozliczanie pracy działu, którym miałem przyjemność zarządzać następuje cyklicznie. Na posiedzeniach komitetu transferowego składane są ścisłe raporty z działalności. Oczywiście naszą działalność weryfikuje również postawa zawodników na boisku, tzw. procentowy stosunek transferów trafionych, a to najlepiej potrafią kibice. Mam skromny udział w tym, że na boiskach Ekstraklasy występują Murawski, Pitry, Bandrowski, Djurdjevic, Rengifo, Peszko, Lewandowski czy Stilić to takie małe cegiełki w budowie Wielkiego Lecha.

Osobiście chciałbym bardzo podziękować wszystkim swoim współpracownikom, za ich trud, prace w soboty i niedziele, często kosztem czasu rodzinnego. Sam nie podołałbym zadaniu, jakie zostało mi powierzone, stworzenie profesjonalnego Działu Skautingu. Dziękuję. – dodał na zakończenie rozmowy Andrzej Czyżniewski.

Panie Andrzeju dziękujemy!

Andrzej Czyżniewski - część druga wywiadu sepcjalnego.

Portal Lech24.com prezentuje długo oczekiwaną drugą część wywiadu z szefem skautingu w Lechu Poznań Andrzejem Czyżniewskim. Pierwszą część wywiadu można znaleźć, klikając tutaj. Co sądzi o bałkańskich wzmocniach, jakie rynki są przez skautów obserwowane i wzmocniami na jakich pozycjach Lech jest zainteresowany. Zapraszamy do lektury.

Lech24.com: Czy w tej chwili przydzielono Pana grupie jakieś konkretne zadania? Wyszukanie zawodników na konkretne pozycje itp.?

Andrzej Czyżniewski: Oczywiście tzw „priorytety poszukiwań” zostały przekazane wszystkim naszym skautom już podczas zimowego spotkania szkoleniowego , omówiliśmy również efekty naszych wspólnych działań. Dyskutowaliśmy w jaki sposób zwiększyć skuteczność, efektywność naszej pracy. Proszę pamiętać, że pracujemy w zespole, ja jestem szefem lecz to praca zespołowa przynosi efekty.

Czy po tych kilku miesiącach podtrzymuje swoje zdanie na temat Golika, Handzicia i Buricia?

Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ z powodu mojej nieobecności w pracy (choroba, okres rekonwalescencji) nie uczestniczyłem w procesie obserwacji tych zawodników. Mogę tylko wyrazić nadzieję, że  test przydatności zdadzą w trakcie letnich przygotowań do nowego sezonu.

Co uważa za swoje największe niepowodzenie jako szefa scoutingu Lecha?

Stanowimy zespół sukcesy są naszym wspólnym udziałem, jednakże za niepowodzenia, błędne decyzje ponoszę osobistą odpowiedzialność. Największe niepowodzenie to ,że nie udało nam się ściągnąć Szestaka – Żylina (zdobywca dwóch bramek w meczu z Polską), uprzedziła nas konkurencja, że w okresie po pozyskaniu bramkarza Dolchy, odłożyłem w czasie obserwacje młodego bramkarza Artmedia Kamerana, dzisiaj jego cena rynkowa ponad 2 miliony Euro a wtedy był jeszcze nieznanym zawodnikiem. Aleksić-Vojevodina w tym przypadku zaufałem zbytnio opinii skauta rezydenta, który twierdził, że jest jeszcze za wcześnie dla tego zawodnika na transfer. Efekt był taki, że Aleksie z reprezentacją Serbii uczestniczył w Finałach Mistrzostw Europy U-17 a teraz jego cena, jaką żąda klub to 3-5 milionów Euro. Krajowi zawodnicy to też pewne rozczarowania, Midzierski, Florian, Sobczak byłem przekonany, że szybko rozwiną swój talent niestety pomyliłem się. W mojej pracy duże znaczenie ma też po prostu szczęście, intuicja, szybkość działania, umiejętność podejmowania decyzji, umiejętność zarządzania ryzykiem.

Jakie są procedury, aby błędów było jak najmniej? Czy pomagają w tym specjalne programy?

Kilku stopniowy proces obserwacji tego samego zawodnika  tzn obserwacji dokonuje kilku innych scoutów trenerów a w końcowej fazie po rekomendacji zawodnika przez dział , trener Smuda. Niestety jeszcze nikt nie wymyślił takiego komputerowego programu, który bezbłędnie wytypował by zawodników do transferów. Musimy opierać się na posiadanych umiejętnościach, doświadczeniu zawodowemu, intuicji, proszę uwierzyć to nie jest łatwe nie każdy to potrafi. Decydująca jest umiejętność patrzenia przez pryzmat jutra, czyli jak doby będzie ten zawodnik w przyszłości.

Mówiło się o sieci scoutingu na wschodzie czy możemy się spodziewać transferów z tamtego kierunku?

Obecnie na rynku wschodnim działa naszych dwóch scoutów rezydentów, jeden z nich jest na okresie próbnym. Monitorujemy np. rozgrywki ligowe na Białorusi, które zaczynają się dopiero w kwietniu. Bate Borysow, oraz Dynamo Mińsk działają bardzo dynamicznie na wewnętrznym rynku transferowym. Bate pokazało, że przy pomocy tylko i wyłącznie graczy krajowych można zakwalifikować się do elitarnych rozgrywek Ligi Mistrzów. Białoruś, Ukraina to naprawdę bardzo interesujący rynek. Szczególne znaczenie w adaptacji zawodników w Polsce ma to samo pochodzenie, wzorce kulturowe, warunki klimatyczne, mentalność. Co często przeszkadza graczom z południowej Ameryki lub Afryki w szybkiej adaptacji w Polsce. Uważam, że w niedalekiej przyszłości pozyskamy zawodnika z tamtego regionu.

Czy planowany jest rozwój scoutingu o Afrykę, Azję czy Amerykę?

W najbliższej przyszłości nie przewidujemy rozwoju naszego Działu w tym kierunku, co nie oznacza, że nie interesują nas tamte rynki.

Czy w Polsce w niższych ligach nie ma zawodników pokroju Lewandowskiego, którzy by byli gotowi od razu wskoczyć do podstawowego składu?

Chciałbym zwrócić uwagę na istotny fakt, że samo znalezienie utalentowanego gracza jest niewystarczające, aby jego talent się rozwinął, wpływ na rozwój talentu ma wiele innych czynników także zewnętrznych, które często determinują jego rozwój. Przykład Lewandowskiego jest potwierdzeniem słuszności, oraz skuteczności systemu. Pierwszy raz Lewandowski był obserwowany w meczach III ligi, kiedy został Królem strzelców występował obok Wiśniewskiego, który prezentował się znacznie korzystniej. Potem był wielokrotnie obserwowany w meczach II ligi np. Warta-Znicz, Znicz-Ceramika Paradyż, mecze Pucharu Polski, np. z Groclinem… nasze zainteresowanie wzbudził też Majewski, zdecydowaliśmy, że będziemy się mu przyglądać, ponieważ w Amice mieliśmy na tej pozycji takich zawodników jak Simr, Murawski, Burkhardt i trudno by Mu było przebić się do podstawowej jedenastki. Sytuację wykorzystał Groclin i po meczu pucharowym natychmiast podpisał z nim kontrakt, natomiast nie zauważyli Lewandowskiego! Bez odpowiedzi pozostanie pytanie czy gdybyśmy ściągnęli wcześniej Lewandowskiego rozwinąłby się w taki sposób, czy osiągnąłby taki poziom, który prezentuje teraz. Czekaliśmy w przypadku Lewandowskiego trochę za długo, ponieważ już się robiło o nim za głośno. Niestety zimą Znicz nam zdecydowanie odmówił. Przeskok z IV, czy III ligi to Ekstraklasy jest możliwy, ale to się zdarza raz na jakiś czas jak Błaszczykowski, czy Przemek Pitry, obserwowaliśmy Go jak grał w Pszczynie, potem przeszedł do Zagłębia Sosnowiec, robił stałe postępy aż w końcu pozyskaliśmy go do Amiki. Czy rozwinąłby się tak gdyby natychmiast trafił do Ekstraklasy nie wiem, ponieważ rozwój talentu zależy od wielu czynników.

Andrzej Czyżniewski specjalnie dla Lech24.com.

Uchodzi w Polsce za najlepszego specjalistę od Skautingu i pracuje dla poznańskiego Lecha. Andrzej Czyżniewski szef skoutingu Kolejorza specjalnie dla Lech24.com opowiada o pracy dla Lecha, młodych piłkarzach, obserwacjach potencjalnych wzmocnień oraz transferach.

Lech24.com: Wielokrotnie pracownicy Lecha Poznań zachwalali sposób, w jaki obserwują nowych zawodników? Czym się różni system pracy w Poznaniu od tego w innych polskich klubach?

Andrzej Czyżniewski – szef działu scoutingu w Lechu Poznań: Różnimy się tym od innych klubów, że właściciel Lecha Poznań Jacek Rutkowski, Prezes Andrzej Kadziński, oraz Dyrektor sportowy Marek Pogorzelczyk doceniają i potrafią zrozumieć kluczową rolę skautingu w rozwoju Klubu piłkarskiego. Stworzyliśmy Dział, zespól ludzi system obserwacji i procedury. Powołaliśmy tzw. Scoutów regionalnych krajowych oraz Scoutów rezydentów w innych państwach. Cyklicznie organizujemy w Ośrodku przygotowań Młodej Ekstraklasy we Wronkach szkolenia dla scoutów, inwestujemy w ich rozwój umiejętności obserwacji zawodnika. Przez tematykę szkoleń wyposażamy ich w niezbędną wiedzę, instrumenty ułatwiające wyłowienie talentu. Procedury obserwacji podzielone są na etapy, każda obserwacja, każdy zawodnik jest rejestrowany w naszej komputerowej bazie danych. Dostęp do Bazy ma każdy nasz skaut. Każdy skaut po kolejnej kolejce ligowej składa raport obserwacji meczy i zawodników. Praca scoutów jest planowana, otrzymują wytyczne, jakich zawodników, jakiego typu poszukujemy, na jaką pozycję. Najważniejszy jest zasięg oddziaływania w kraju mamy 6 skautów, jeżeli przez weekend każdy z nich obserwuje 2-4 meczy, czyli średni możemy przyjąć 2 mecze, co daje w sumie 12 meczy razy 22 zawodników daje sumę 264 zawodników, sam również uczestniczę w obserwacjach, więc czasami w tygodniu obserwacjami bywa objętych około 300 zawodników. Taki sposób działania zwiększa nasze szanse na znalezienie kolejnego talentu. Monitorujemy każdą reprezentacje Polski w poszczególnych kategoriach wiekowych, tworzymy listy rankingowe na każdej pozycji zawodników szczególnie utalentowanych. Prowadzimy na bieżąco analizy materiałów filmowych, które napływają do nas od naszych scoutów rezydentów, a następnie są archiwizowane, monitorujemy rozgrywki w kilku krajach, Serbia (Bałkany), Słowacja, Czechy, Białoruś, Ukraina, Bułgaria. Wykonujemy wspólnie naprawdę ogrom pracy. Mamy najlepszy Dział skautingu w Polsce i biorę za te słowa pełną odpowiedzialność.

Jak oceniłby Pan obecny stan systemu scoutingu na tle średnich klubów zachodnioeuropejskich?

Oczywiście, że do najlepszych brakuje nam jeszcze bardzo wiele, nieustannie udoskonalmy procedury, dokonujemy analizy, oceny etapowej efektów pracy każdego skauta. Uważam, że niektóre kluby mogą się od nas wiele nauczyć. Latem zeszłego roku uczestniczyłem w Konferencji poświęconej skautingowi zorganizowanej przez Ekstraklasę. Prelegentami między innymi byli szefowie skautów Udinese, Twente. Proszę uwierzyć, że pod względem organizacji działu niczym im nie ustępujemy, jedyne istotne różnice to wysokość budżetów, oraz skala oddziaływania. W Holandii związek piłki nożnej zatrudnia scoutów, którzy polecają najbardziej uzdolnionych zawodników do regionalnych akademii piłkarskich. Akademie te również zatrudniają swoich scoutów, którzy pracują tylko na ich potrzeby. Stworzono ogólno krajowy system skautingu, który jest współfinansowany przez Związek, przy tak gęstej siatce prawdopodobieństwo pominięcia utalentowanego piłkarza jest zminimalizowane.

W jaki sposób Lech dobiera scoutów do swojego zespołu i kim oni są?

Większości naszych skautów w przeszłości była związana jako zawodnicy lub trenerzy ze strukturami szkoleniowymi obecnego Lecha. Wszyscy posiadają uprawnienia trenerskie, niektórzy wykonują czynnie ten zawód łącząc obowiązki skauta. Każdy z kandydatów na skauta po zakwalifikowaniu przechodzi półroczny okres próbny w trakcie jego trwania dokonujemy kompleksowej analizy jego fachowości, a konsekwencji przydatności do pracy na tym stanowisku. To nie jest łatwa praca trzeba posiadać pewne niewymierne umiejętności obserwacji zawodnika, dostrzeżenia czegoś, czym ten zawodnik się wyróżnia, dlaczego jest lepszy od innych, dlaczego właśnie ten zawodnik a nie inny, co takiego szczególnego posiada, dlaczego na niego właśnie zwrócił swą uwagę. Mamy też wielu anonimowych współpracowników Działu, internetowych pasjonatów tzw e-scoutów wyszukujących informacji o nieprzeciętnie utalentowanych zawodnikach w innych krajach. Z pośród nich wybierzemy tych, którzy będą z nami współpracować na zasadzie wolontariatu. To naprawdę szeroki sposób pozyskiwania informacji.

Bogatsze kluby od Lecha Poznań mają bardziej rozbudowane siatki, w jakim to stopniu przeszkadza Panu i Pana współpracownikom w pracy?

To absolutnie nam nie przeszkadza, mamy świadomość, że funkcjonujemy w warunkach coraz większej konkurencji, która będzie narastać. Nie tak dawno na meczach np. U-16 czy na Finałach Turniejów Michałowicza, Deny, Kuchara, byłem jedynym obserwatorem teraz jest całkowicie inaczej. Pojawiają się skauci nie tylko polskich klubów, ale także zagranicznych. Musimy sobie z tym radzić i dlatego mottem naszej pracy jest….Musimy być o krok przed konkurencją!!! Coraz częściej nasza oferta w porównaniu z ofertą klubu zagranicznego jest znacznie mniej atrakcyjna pod względem finansowym. Kontrakt na poziomie 3 000 euro dla wielu rodziców jest wybawieniem z finansowych problemów, dlatego tak wielu młodych utalentowanych piłkarzy wyjeżdża z Polski. Ma to jednak uboczne bardzo złe skutki. Zachodnie kluby nastawiane są tylko na najlepszych, kto nie sprosta wymaganiom wypada, czyli wraca do Polski gdzie musi na nowo zaczynać edukację, przystąpić do matury, często towarzyszą ich powrotom osobiste dramaty. Swoją negatywną rolę odgrywają w tym procesie pseudo menedżerowie, którzy są zainteresowani wyłącznie zainkasowaniem prowizji z tytułu transferu, pozostawiając często zawodnika swojemu losowi, jeżeli zawodnik się sprawdzi to znów na koncie menedżera będzie widniał wpływ, jeżeli nie na jego miejsce będą inni. Proszę zwrócić uwagę jak wielu młodych polskich bramkarzy wyjechało z kraju, to oznacza, że oni już nie trafią do polskiej ligi w ich miejsce zajmą często słabsi a to ma istotny wpływ na poziom ligi, dlatego polskie kluby ściągają bramkarzy z zagranicy powoli w niedalekiej przyszłości w Polsce zaczną być odczuwalne istotne braki na tej pozycji.

Co by Pan powiedział młodym zawodnikom.  Na co mają zwracać uwagę? Czego unikać? Jakie decyzje podejmować aby pięli się po szczeblach sportowej kariery?

Przede wszystkim, że tylko praca nad sobą przynosi efekty a nie to czy posiadam menagera czy nie. Sam talent nie poparty pracą, uporem, determinacją wystarczy czasami na piłkę młodzieżową lecz w profesjonalnym futbolu to za mało.  Aby z byt lekkomyślnie nie wierzyli każdemu kto roztacza przed nimi łatwą, świetlaną wizję kariery, lukratywnych zarobków tylko i wyłącznie po podpisaniu umowy menegerskiej.  Obecnie w Polsce także można zbudować swoja karierę i dopiero potem wyjechać do zagranicznego klubu. Przykładem niech będzie Fabiański . Naprawdę są już kluby, które stawiają na szkolenie młodzieży do takich należy KKS Lech.

Scouting to inwestowanie w przyszłość czy też zaspakajanie bieżących potrzeb klubu na konkretne pozycje?

System, jaki stworzyliśmy uwzględnia obydwa obszary działania, czyli pozyskiwania zawodników. W procesie realizacji bieżących potrzeb na konkretne pozycje czynnie uczestniczy trener Smuda, który wskazuje aktualne priorytety poszukiwań, określa profil zawodnika, jaki jest potrzebny drużynie, czyli działania poszukiwawcze pod kątem I zespołu. Najpierw penetrujemy polski rynek, kiedy dojdziemy do wniosku, że na ta pozycje nie mamy krajowego kandydata, koncentrujemy się na poszukiwaniach zagranicą. Jeżeli mamy dwóch kandydatów o transferze decyduje poziom sportowy, oraz predyspozycje rozwoju potencjału umiejętności. W końcowym etapie obserwacji uczestniczy trener, który wydaje również swoją opinie czy zawodnik spełnia jego oczekiwania, czy nie. Często bieżące zapotrzebowanie tzn. priorytety stanowią przedmiot obrad Komitetu Transferowego, to tam zapadają kluczowe decyzje w kreowaniu polityki transferowej Klubu. W strukturze Działu skautingu działa pion młodzieżowy, za który odpowiedzialny jest trener koordynator grup młodzieżowych KKS Lech Marek Śledź. W tym zakresie naszą działalność koncentrujemy pod priorytetem przyszłości (np. Olszak). Ocena zawodników dokonywana jest przez specjalny sztab trenerów, w którego skład wchodzą trenerzy Młodej Ekstraklasy. Zawodnicy w Ośrodku Przygotowań ME we Wronkach są poddani kompleksowym testom, (sprawnościowym, fizjologicznym, medycznym, psychologicznym), których wyniki są jedną ze składowych oceny przydatności młodego zawodnika, oraz zakwalifikowania Go do odpowiedniej grupy wiekowej do dalszego szkolenia w strukturach KKS Lech. Aby zminimalizować granice popełnienia błędu zawodnicy poddawani są też testom psychologicznym pozwalającym określić jego tzw. Profil Mentalny, czyli predyspozycje psychiczne, wiemy, jaki jest jego orientacja na własna karierę, czy mamy do czynienia z boiskowym przywódcą, czy z boiskowym kurczakiem, czy zawodnik poradzi sobie ze stresem itd.

W czerwcu kończy się kontrakt trenerowi Franciszkowi Smudzie. Wiemy również, że transfery przygotowuje się znacznie wcześniej. Jak będzie wyglądać Wasza praca, gdy by pojawił się nowy trener i miał zupełnie odmienną filozofię budowania drużyny czy inne potrzeby, jeżeli chodzi o transfery?

Mnie również 30 czerwca kończy się kontrakt z KKS Lech. Pracując nad projektem system scoutingu taka sytuacja załatał uwzględniona. System musi działać bez względu Czy trenerem będzie Smuda a szefem działu ktoś inny. Pracownicy działu wypracowują w jakimś sensie przyszłość Lecha a to nie może być zależne tylko i wyłącznie od jednej osoby. Pojedyncze ogniwo kiedy zawodzi lub nie spełnia oczekiwań może ulec wymianie bez wpływu na funkcjonowanie całej „maszynerii”

Pojawiły się pierwsze informacje o wzmocnieniach Kolejorza na przyszły sezon. (m.in. zainteresowanie kilkoma zawodnikami z GKS Bełchatów) W jakim stopniu zaawansowane są prace, jeżeli chodzi o transfery na przyszły sezon. Spodziewać się możemy przyjścia dobrych zawodników czy przyszłościowych?

Działamy w tych dwóch obszarach, obserwujemy zawodników pod katem transferów  doraźnych oraz  z uwzględnieniem perspektyw rozwojowych drużyny.

Druga część wywiadu dostępna pod linkiem poniżej:

http://www.lech24.com/andrzej-czyzniewski-dzial-skautingu-w-lechu-specjalnie-dla-lech24com-cz2/