Wichniarek odchodzi z Lecha.(fot. Cyran/Lech24.com)

Wczoraj kontrakt z Lechem rozwiązał Artur Wichniarek. W poprzednim tygodniu spekulowało się na temat rzekomego wprowadzania złej atmosfery w zespole, czego efektem miało być zesłanie piłkarza do Młodej Ekstraklasy. Dziś oficjalna strona klubu poinformowała o rozwiązaniu umowy z 33-letnim napastnikiem za porozumieniem stron.

Kuba Wilk jest jedynym typowym lewym pomocnikiem w Lechu. (fot. Gosia/Lech24.com)

Nietrudno zauważyć, że wielką siłą w futbolu jest gra skrzydłami. Szybkie akcje, piękne dośrodkowania, ale też świetna współpraca z obrońcami powoduje, iż boczne sektory boiska są jednym z ważniejszych elementów taktycznych zespołów. O ile prawa flanka w Lechu działa bardzo dobrze, to na próżno szukać klasowego lewoskrzydłowego. Miejmy nadzieję, że zimą ta luka zostanie zapełniona.

Siergiej Kriwiec najczęściej w tym sezonie występował na lewej stronie boiska, ale czy to jest nominalna pozycja Białorusina? To zawodnik obunożny, choć chyba częściej gra prawą nogą. Śmiem twierdzić, że nie jest to typowy skrzydłowy. Brakuje mu tego błysku, tej zadziorności, dynamiki. Jak dla mnie Kriwiec to bardziej materiał na solidnego rozgrywającego, bądź środkowego pomocnika.

Jakub Wilk to z całą pewnością zawodnik, którego nominalną pozycją jest lewa pomoc. Jednakże „Wilczek” nie zachwyca swoją formą. Wydawać się może, że jest to zawodnik wiecznie młody, ponieważ gra na takim samym poziomie ok kilku lat. Gdy wchodził do pierwszej drużyny Lecha, mówiło się o nim jako o jedynym z tych, którzy w przyszłości będą stanowić o sile „Kolejorza”.

Nie oszukujmy się, Kuba Wilk nie jest wielkim piłkarzem i raczej nim nie będzie. Nie potrafi zapewnić Lechowi świetnych rajdów, dobrych dośrodkowań czy efektownych zwodów. Ostatni mecz z Cracovią był dopiero pierwszym od sierpnia, w którym absolwent poznańskiej „13″ zdobył gola w tym sezonie. To stanowczo za mało.

Bywało też, że na lewej flance grali napastnicy, gdy trener Zieliński zdecydował się na wprowadzenie na boisko drugiego atakującego. Tak było choćby w meczu z Widzewem, kiedy skrzydłowym był z konieczności Artjoms Rudnevs. Wtedy jednak zdobył gola, a ponadto swoją grą udowadniał, że zdecydowanie bardziej woli być najbardziej wysuniętym piłkarzem w zespole.

Z lewej strony grali też Artur Wichniarek i Joël Tshibamba, ale ich występy z wiadomych względów nie są warte odnotowania. Szukanie zawodnikowi na siłę miejsca na boisku nie spowoduje, że będzie on grał lepiej.

Lewoskrzydłowym był też nieraz Sławomir Peszko. Jako piłkarz Wisły Płock częściej występował na tej pozycji, teraz grywa tam z konieczności. Przyznać trzeba, że jest to dość solidna alternatywa, oczywiście jedynie w wypadku dobrej dyspozycji „Peszkina”.

Z bólem muszę przyznać, że nie mamy klasowego lewoskrzydłowego. Czas chyba sięgnąć do portfela i kupić porządnego zawodnika, który będzie dynamiczny, szybki, a jednocześnie będzie potrafił dobrze dośrodkować, czy nawet strzelić na bramkę. Gra skrzydłami bowiem może przynieść większe profity niż długie rozgrywanie piłki środkiem boiska przez niezawsze dobrze dysponowanego Semira Štilicia.

Artur Wichniarek wrócił to treningów z pierwszą drużyną. (fot. Cyran/Lech24.com)

Artur Wichniarek zgodnie z zapowiedziami szkoleniowca Lecha, Jacka Zielińskiego, powrócił do treningów z pierwszą drużyną. Dość wyraźnie zaprzeczono w ten sposób doniesieniom, że ten piłkarz został przesunięty dyscyplinarnie do drużyny Młodej Ekstraklasy. Do zajęć wrócili także Manuelem Arboledą i Sewerynem Gancarczykiem, którzy również nie pojechali do Krakowa. Oni pauzowali z powodów żółtych kartek.

Lech wyjechał do Krakowa. (fot. gosiek/Lech24.com)

Zaledwie siedemnastu piłkarzy zabrał do Krakowa szkoleniowiec Lecha Poznań, Jacek Zieliński. W kadrze na jutrzejszy mecz znaleźli się Tomasz Bandrowski, a także Jacek Kiełb. Na mecz z Cracovią pojechał również Mateusz Możdżeń, który ostatnio nie pojawiał się w osiemnastce. Z zespołem nie pojechali Artur Wichniarek, Manuel Arboleda, a także Seweryn Gancarczyk. Pierwszy został przesunięty do Młodej Ekstraklasy, a pozostała dwójka pauzuje za czerwone kartki.

Wichniarek przesunięty do Młodej Ekstraklasy.(fot. Cyran/Lech24.com)

Wichniarek w najbliższym czasie nie zagra w meczach pierwszej drużyny. Piłkarz został przesunięty do zespołu Młodej Ekstraklasy – informuje „Przegląd Sportowy”, którego o decyzji wewnątrz klubu poinformował manager zawodnika Andrzej Grajewski. Wichniarek wystąpił do tej pory w 15 meczach Lecha, w których zdobył zaledwie jedną bramkę.

Informacji nie potwierdził do tej pory klub.

Artur Wichniarek poleci na Wyspy. (fot. Cyran/Lech24.com)

Artur Wichniarek na początku października wypadł ze składu z powodu ataku wyrostka robaczkowego. Jego przerwa w meczach miała potrwać miesiąc, jednak będzie do dyspozycji trenera już w czwartek. - Artur znalazł się w kadrze – zapowiedział Jacek Zieliński na konferencji prasowej przed meczem Ligi Europy.

Kuba to podopieczny Fundacji Mam Marzenie.

W przerwie meczu Lecha z Zagłębiem na murawie stadionu przy Bułgarskiej spełniono marzenie Kuby, podopiecznego Fundacji Mam Marzenie. Już wczoraj informowaliśmy, że 11-latek marzy o laptopie. Dzisiaj podczas spotkania, które Kuba oglądał z trybun Stadionu Miejskiego, otrzymał on wymarzony sprzęt z rąk piłkarzy Lecha Poznań – Tomasza Bandrowskiego, Artura Wichniarka i Krzysztofa Chrapka. Marzenie ufundował marszałek województwa Wielkopolskiego.

Chłopiec nie wiedział nic o spełnieniu jego marzenia, więc było to dla niego niespodzianką, tym bardziej, że jest kibicem Lecha. Dla Kuby możliwość obejrzenia meczu przy Bułgarskiej była dużym wydarzeniem, a co dopiero otrzymanie wymarzonego laptopa od piłkarzy tego zespołu. I szkoda tylko, że prezent popsuli piłkarze pierwszego zespołu, którzy mecz przegrali.

fot: Krzysztof Jerzak/Lech24.com

]]> http://www.lech24.com/kuba-otrzymal-laptopa-od-pilkarzy-lecha/feed/ 5 http://www.lech24.com/wichniarek-wraca-do-treningow/ http://www.lech24.com/wichniarek-wraca-do-treningow/#comments Thu, 14 Oct 2010 14:23:15 +0000 kurupt http://www.lech24.com/?p=12251

Artur Wichniarek wraca do treningów. (fot. Cyran/Lech24.com)

Napastnik Lecha, Artur Wichniarek wraca do treningów po operacji wyrostka robaczkowego. Przypomnijmy, że „Wichniar” dostał ataku wyrostka podczas pobytu w Berlinie, gdzie również przeszedł zabieg. Teraz już jest wszystko w porządku ze zdrowiem zawodnika i jak przyznaje trener Jacek Zieliński: – Nie jest wykluczone, że Artur będzie już brany pod uwagę przy ustalaniu składu na następny mecz ligowy z Górnikiem Zabrze.

Bandrowski w najbliższym czasie powinien być gotowy do gry. (fot. Cyran/Lech24.com)

Przerwa na reprezentację jest dla Lecha czasem nie tylko ciężkiej pracy nad powrotem do wysokiej formy, ale także dla kilku piłkarzy do powrotu do dyspozycji, która pozwoli piłkarzom wrócić na ligowe boiska. - To przerwa tym piłkarzom jest potrzebna, żeby doleczyć wszystkie urazy - tłumaczy dr Andrzej Pyda.

Podczas meczu w Lidze Europejskiej kontuzji nabawił się Grzegorz Wojtkowiak. Przerwa w rozgrywkach dla niego jest czasem ciężkiej pracy wspólnie z fizjoterapeutą. - Ta sprawa idzie powoli do przodu. Inne kontuzje są drobne, a ten uraz to dla piłkarza przerwa czterech tygodni - przyznaje dr Pyda.

Inna sytuacja jest z Arturem Wichniarkiem, który korzystając z przerwy w rozgrywkach miał spotkać się ze swoim lekarzem w Niemczech, jednak niespodziewanie wypadł z treningów z powodu problemów zdrowotnych. - Wichniarek leczy się w Berlinie i dopiero, jak przyjedzie tutaj to będziemy mogli ocenić, kiedy będzie gotowy do treningów - podkreśla lekarz poznańskiego zespołu.

Do zajęć wraca już Tomasz Bandrowski, który miesiąc temu nabawił się kontuzji podczas spotkania reprezentacji Polski i Ukrainy. - On wraca już do treningów, a jego dolegliwości powoli mijają – uważa dr Pyda. – W tym przypadku możemy być optymistami – dodaje.

Cały czas czekamy także na powrót do zajęć Krzysztofa Chrapka. W ostatnim czasie miał problemy ze ścięgnem Achillesa, jednak teraz wszystko wraca na dobrą drogę. - Obecnie jest w treningu indywidualnym i pracujemy nad jego powrotem na boisko - zaznacza lekarz.

Dość nieoczekiwanie z powodów zdrowotnych wypadł Wichniarek.(fot. Cyran/Lech24.com)

Korzystając z przerwy na reprezentację Artur Wichniarek udał się do Berlina na konsultację z lekarzem Herthy Berlin, który zajmował się problemami piłkarza z kręgosłupem. Jednak w nocy z poniedziałku na wtorek piłkarz dostał ataku wyrostka robaczkowego i musiał przejść niezbędną operację – poinformował Eurosport. Oznacza to, że piłkarz będzie wyłączony z treningów Lecha w najbliższym czasie.

- Artur wyjechał w poniedziałek do Berlina do lekarza klubowego z Herthy. To on wcześniej zajmował się jego problemami z kręgosłupem. Piłkarz miał wrócić w czwartek do Poznania. W nocy poczuł się jednak źle. Z tego co wiem, trafił do szpitala. Nie mamy z nim kontaktu, ale prawdopodobnie jest już po operacji wyrostka robaczkowego – przyznał Marek Pogorzelczyk.

Napastnik Kolejorza powinien być już do dyspozycji sztabu szkoleniowego na spotkanie z Manchesterem City, ale wątpliwy jest jego udział w najbliższym spotkaniu mistrza Polski, które odbędzie się 16 października w Poznaniu, a przeciwnikiem Lecha będzie Zagłębie Lubin.

Dimitrije Injać (na zdjęciu), Sławomir Peszko i Artur Wichniarek będą mogli zagrać przeciwko "The Citizens". (fot. Adam Ciereszko/PAP)

Wbrew informacjom, które podawali realizatorzy transmisji meczu Lech Poznań – Red Bull Salzburg ukarani żółtymi kartkami Dimitrije Injać, Sławomir Peszko oraz Artur Wichniarek będą mogli wystąpić w meczu przeciwko Manchesterowi City. Było to, co prawda, ich trzecie upomnienie w obecnych rozgrywkach pucharowych, ale wg regulaminu UEFY kartki liczone są od nowa po rozpoczęciu fazy grupowej Ligi Europy. Tak więc, „Peszkin” ma na koncie dwa „żółtka”, a „Dima” jedno. Zawodnicy będą pauzować dopiero po trzecim, piątym i siódmym upomnieniu w tej fazie.

Piłkarze na Dniu Marzeń.

Jutro w godzinach 10-16 odbędzie się Dzień Marzeń. W akcję włączą się także piłkarze Lecha Poznań. Około godziny 12 na miejscu akcji w Centrum Stomatologii Uniwersytetu Medycznego, przy ul. Bukowskiej 70 pojawią się Artur Wichniarek oraz Jakub Wilk. Będzie to świetna okazja do zrobienia sobie pamiątkowego zdjęcia oraz zebrania autografów od tych dwóch piłkarzy Lecha.

Artur Wichniarek do tej pory zdobył tylko jedną bramkę dla Lecha. (fot. Cyran/Lech24.com)

Druga część felietonu traktować będzie o zakupach, które poczynił Lech w minionym okienku transferowym. Niestety, działacze „Kolejorza” nie popisali się. Były do dyspozycji duże pieniądze. Była szansa na jeszcze większą kasę za grę w Lidze Mistrzów. Prezesi nie chcieli jednak zainwestować w klasowych piłkarzy, by potem zarobić dużo więcej, bo mowa tu o ok. 7 mln euro za grę w najbardziej prestiżowych rozgrywkach klubowych na świecie.

Zaczęło się wszystko od wypowiedzi prezesa Rutkowskiego, który zapewnił kibiców, że klub nie interesuje się pozyskaniem ani Artura Wichniarka, ani Macieja Żurawskiego. Sęk jednak w tym, że… „Wichniar” niedługo potem zawitał na Bułgarską. Rodowity poznaniak odszedł z Herthy Berlin po wygaśnięciu kontraktu. Media sugerowały, że „Król Artur” pozostanie w stolicy Niemiec, ale będzie grał w Unionie Berlin.

Stało się jednak inaczej. Jedyną, jak do tej pory, bramkę dla Lecha w tym sezonie Wichniarek zdobył w wyjazdowym spotkaniu z Interem Baku. Napastnik grał już wcześniej w „Kolejorzu” w latach 1992-95, a także w 1997 roku. Wystąpił wtedy w 65 meczach i zdobył 4 gole, by zimą 1997 przenieść się do Widzewa Łódź, gdzie grał do końca rundy jesiennej w 1999 roku. Dzięki 28 golom zdobytym w 57 spotkaniach „Wichniar” został zauważony przez działaczy Arminii Bielefeld i tam też się przeniósł.

To właśnie w tym klubie zyskał przydomek „Król Artur”, a to dzięki golom, które wyciągnęły Arminię z 2. Bundesligi. Do lata 2003 Wichniarek strzelił 50 goli w 101 meczach, po czym przeszedł do Herthy Berlin. To był błąd, ponieważ w stołecznej drużynie piłkarz zupełnie stracił blask i po trzech sezonach wrócił do Bielefeld. Tam odbudował formę zdobywając kolejne 32 gole w ciągu czterech sezonów.

Wichniarkowi jednak znów zachciało się wielkiego futbolu, więc ponownie zawitał do Berlina. Zagrał, co prawda, w 19 spotkaniach, ale nie strzelił ani jednego gola. Wtedy zdecydował się na powrót do Polski, do Lecha. Klasa sportowa tego zawodnika jest z pewnością duża, ale warto zauważyć, że „Wichniar” ma już swoje lata i bliżej mu już do emerytury, niż do bram piłkarskiej Europy. Pogląd ten może się zmienić, ale Artur musi zacząć strzelać gole!

Joël Tshibamba to dla mnie piłkarz-zagadka. Niby coś tam umie, niby grał w Holandii, ale jednak w Lechu prezentuje się -  delikatnie mówiąc – słabo. Kongijczyk był piłkarzem NEC Nijmegen i FC Oss. W kraju wiatraków jednak narobił sobie wrogów, więc zdecydował się na grę w lidze polskiej, by stopniowo odbudowywać swoją pozycję. Rundę wiosenną poprzedniego sezonu spędził w gdyńskiej Arce, gdzie w 12 meczach strzelił 5 goli. Dał się zapamiętać jako ten, który pogrążył Wisłę Kraków na jej terenie.

Zarząd Lecha uznał więc, że warto tego piłkarza mieć w Poznaniu. Wydano 250 tys. euro i Tshibamba jest w Lechu. Jak gra, każdy widzi. Czasem mam wrażenie, jakby Joël chciał samemu wygrać mecz. Na siłę szuka pojedynków 1 na 1, czy strzałów w sytuacjach, gdy inne rozwiązanie jest dużo korzystniejsze. Szalę goryczy przelała niewykorzystana sytuacja w meczu o Superpuchar z Jagiellonią, gdy Tshibamba nie potrafił ucelować do pustej bramki. Minęło jeszcze mało czasu, ale dla mnie to zdecydowanie transferowy niewypał.

Zupełnie inny jest, pozyskany z Korony Kielce, Jacek Kiełb. Zapłacono za niego tyle, co za Tshibambę i początkowo rzeczywiście wydawało się, że „Ryba” też nie będzie w Poznaniu potrzebny. Przełomowym momentem okazało się zawieszenie Sławomira Peszki na 3 mecze Ligi Europy, dzięki czemu piłkarz z Siedlec dostał szansę gry w pierwszym składzie. Szansę tę z pewnością dobrze wykorzystał. W dwumeczu z Dnipro walczył o każdą piłkę, swoją dynamiką prowokował Ukraińców do fauli. Był jednym z najjaśniejszych punktów w Lechu w tej rywalizacji.

Dzisiaj jeszcze nie umiem stwierdzić, czy był to dobry transfer. Jacek musi ciągle udowadniać, że Peszko wcale nie jest lepszy od niego. Tego powinien wymagać sam od siebie. Zaufał mu też Franciszek Sumda powołując na ostatnie zgrupowanie kadry, na którym jednak doznał kontuzji.

Na deser zostawiłem sobie najlepszy transfer tego lata w Lechu. Artjoms Rudnevs został naszym zawodnikiem juz prawie pod koniec tego okienka. Długo trwały targi między „Kolejorzem” a  Zalaegerszegi. Węgrzy chcieli 1,1 mln euro, ale w zamian Łotysz mógłby grac w „Kolejorzu” w eliminacjach do Ligi Europy. Działacze Lecha woleli jednak poczekać i zapłacić mniej. W końcu targi stanęły na kwocie 650 tys. euro.

Jak na razie Rudnevs prezentuje się całkiem przyzwoicie. Musi jednak zdecydowanie poprawić skuteczność przy strzałach nogą, bo jak na razie z 3 goli 2 zdobył głową, a jedną skutecznie egzekwując rzut karny. W lidze węgierskiej był jednak wicekrólem strzelców, a ma dopiero 22 lata, więc i w Polsce może namieszać. Zwłaszcza, że już zaczyna pokazywać, że może być znaczącym ogniwem w ataku Lecha.

Przyszli: Artur Wichniarek (wolny transfer), Joël Tshibamba (Arka Gdynia), Jacek Kiełb (Korona Kielce), Artjoms Rudnevs (FC Zalaegerszegi)

Widać więc, że w Poznaniu postawiono niestety na oszczędności. Wydano jedynie 1 150 000 euro, przy uzyskanych wcześniej 4,5 mln. Sparta Praga mając budżet mniejszy od Lecha wydała 1,5 mln euro tylko na Marka Matejovski’ego. To powinno mówić samo za siebie. Prezesie, bez inwestycji nie ma zarobku!

Występ Wichniarka stoi pod znakiem zapytania. (fot. Agencja Przegląd Sportowy)

W dzisiejszym meczu nie zagra Artur Wichniarek – informuje Przegląd Sportowy. 33-letni napastnik zdaniem dziennik doznał nadciągnięcia mięśnia przywodziciela i jego występ w spotkaniu z Dnipro jest zagrożony. W obwodzie trener Zieliński ma tylko dwóch napastników. Obok Wichniarka jest nim Tshibamba, przed którym może otworzyć się szansa na występ w dzisiejszym spotkaniu.

Wichniarek może nie zagrać w środę. (fot. Agencja Przegląd Sportowy)

W środę przeciw Sparcie Praga może nawet nie zagrać najgroźniejszy napastnik – Artur Wichniarek. Filar Kolejorza ma kłopoty z mięśniem dwugłowym – pisze „Fakt”. Z tego powodu piłkarz nie pojechał do Płocka na mecz o Superpuchar. To oznacza duże kłopoty w szeregach Lecha. Zespół w tym wypadku rozważa zagranie w ustawieniu 4-4-2 z Tshibambą i Mikołajczakiem w napadzie.

- Mam nadzieję, że dziś pojawi się na treningu. Bez niego, nie wyobrażam sobie naszej drużyny. Kim będziemy straszyć mistrzów Czech – pyta Juskowiak. Jedyną do tej pory bramkę w oficjalnych meczach zdobył właśnie Wichniarek.

Trener Lecha w rewanżu oczekuje lepszej gry swoich podopiecznych

Już w najbliższą środę piłkarze Lecha Poznań rozegrają rewanżowe spotkanie 2 rundy eliminacyjnej Ligi Mistrzów z Interem Baku. Tydzień temu w dalekim Azerbejdżanie lechici po golu Artura Wichniarka zwyciężyli 1-0, przeważając niemal w całym spotkaniu. W porównaniu z tamtym meczem ze składu wypadnie na pewno Tomasz Bandrowski, niepewny gry jest także Kolumbijczyk Manuel Arboleda.

- Wygląda na to, że Tomek Bandrowski wypadł nam na dłużej więc tutuj będziemy musieli pomysleć. Nie chcę być złym prorokiem, ale sądzę, że nie zagra on także w dwumeczu ze Spartą. Co do Arboledy zdecydujemy przed samym meczem, ale póki co to na 100 procent jeszcze nie trenuje. Nie zamierzam jednak ryzykować – mówi trener Lecha Jacek Zieliński

Kibice Kolejorza oprócz awansu oczekują przede wszystkim lepszej gry niż w pierwszym spotkaniu. Nie ulega wątpliwości, że w środowy wieczór na Bułgarskiej zasiądzie komplet 13 500 widzów.

- Gramy u siebie, przy swojej publiczności, która niesie nas do gry. Lech w Poznaniu rozgrywa lepsze mecze i mam nadzieję, że tak właśnie będzie. Poza awansem interesuje nas ładniejsza dla oka gra niż miało to miejsce w Baku. Widać, że zespół pomału wraca do poziomu prezentowanego na wiosnę. Z pewnością atutów w tym starciu jest więcej po naszej stronie – twierdzi poznański szkoleniowiec

W zwiazku z absencją Bandrowskiego Mistrz Polski najprawdopodobniej zagra dwoma napastnikami. Oprócz strzelca bramki z pierwszego meczu Wichniarka na placu gry powinien pojawić się także Tomasz Mikołajczak. Z Interem nie wystąpi jeszcze nowy nabytek Lecha Joel Tshibamba. Zakup czarnoskórego napastnika daje jednak trenerowi pole manewru na kolejne spotkania.

- Kupiliśmy Tshibambe po to aby z Wichniarkiem grali obok siebie, a nie żeby jeden był dublerem drugiego. Czytałem już w prasie o tym, że Kriwiec ze Stiliciem nie mogą grać razem. Życie jednak wszystko zweryfikowało – powiedział Zieliński

Lech wygrywa z Interem i jest bliżej III rundy eliminacji LM. (Gosia/Lech24.com)

Kilka dni temu zakończyły się Mistrzostwa Świata w RPA, nie zakończyła się jednak piłkarska przygoda słynnej już mundialowej piłki Jabulani, którą do meczu Interu z Lechem wybrali gospodarze, a na którą na pewno nie możemy narzekać. Na szczęście dla nas okazała się mniej „złośliwa” niż dla innych drużyn.

Lech od pierwszych minut meczu ruszył do ataku. Już w drugiej minucie udało się Lechitom przedrzeć pod bramkę Interu. Jednak Kriwiec wybił piłkę wysoko w powietrze. Inter nie tracił czasu i ruszył z kontrą. Niestety obrońcy Lecha pozwolili Azerom na zbyt wiele i mało brakowało, a Inter stanąłby przed możliwością zdobycia bramki. Na szczęście defensywa Kolejorza szybko naprawiła ten błąd. Inter Baku zdecydowanie próbował narzucić Poznaniakom swój styl gry i w pierwszej połowie często rozgrywał piłkę na połowie Lecha.

W 11. minucie Sławomir Peszko stanął przed możliwością strzelenia gola Azerom, jednak bramkarz Interu pewnie obronił. Chwilę później, bo  w  13 minucie Lech próbował kontry. Wichniarek strzelał na bramkę i niewiele brakowało, aby poznańska drużyna wraz z kibicami mogła cieszyć się z prowadzenia nad Interem.

W 18. minucie niestety obrona Kolejorza nieco przysnęła. Zdecydowanie zabrakło komunikacji pomiędzy piłkarzami z Bułgarskiej i mało brakowało, a strzał z 6 metrów azerskiego zawodnika mógł wiele kosztować poznański zespół.

W 21. minucie Štilic wykonywał rzut wolny, jednak piłka odbiła się od muru i sędzia podyktował rzut rożny. Dobre dośrodkowanie nie zostało jednak wykorzystane, bo nie było nikogo, kto mógłby wykończyć akcję.

W 24. minucie zrobiło się niebezpiecznie pod bramką Lechitów. Azerowie zdecydowanie poczuli się pewniej i strzał z dystansu na bramkę Kotorowskiego był naprawdę groźny. Z trudem, ale Kotor obronił.

28. minuta meczu mogła stać się szczęśliwa dla drużyny poznańskiego Lecha, a to za sprawą rzutu wolnego z odległości ok. 28 m. Niestety Peszko strzelił obok bramki. W chwilę później Lechici skonstruowali akcję, która również mogła zakończyć się golem.

W 31. minucie Inter ruszył na bramkę Kotorowskiego. Zlatinov strzelał z dystansu jednak jabulani tylko minęła słupek bramki.

35. minutę rozpoczynała ładna akcja Lechitów, którą kończył Wichniarek. Jednak jego strzał był zupełnie nieudany i niecelny. Od początku meczu był to już drugi taki kiepski strzał zawodnika Bundesligi na bramkę Interu.

W 37. minucie spotkania sędzia podyktował rzut wolny dla Interu.  Mocne uderzenie Poskusa było jednak bardzo niedokładne.

Na pięć minut przed końcem meczu Inter próbował jeszcze strzału do bramki Kotorowskiego, ale ten spokojnie i pewnie obronił.

Peszko w 42. minucie wykonał niedokładnie rzut wolny. Piłka wybita w powietrze… Chwilę później ten sam stały fragment gry wykonywał Štilic, który z kolei zbyt głęboko wrzucił piłkę w stronę bramki Interu.

Azerbejdżan jest upalny i chociaż w Austrii i nawet w Poznaniu Lechici mieli do czynienia z upałami, to jednak Azerbejdżan różni się wilgotnością powietrza, a to na pewno jest dodatkowym utrudnieniem. I chociaż Azerowie na pewno są przyzwyczajeni do takiego klimatu i czują się o wiele lepiej grając w takich trudnych warunkach pogodowych, to jednak Lechici w pierwszej połowie starali się konstruować dobre akcje, które niejednokrotnie mogły zakończyć się golem.

Całkiem nieźle pokazał się w tym meczu Wichniarek, który był dosyć aktywnym zawodnikiem. Na pewno chciał pokazać się jak najlepiej w tym meczu, aby zdobyć zaufanie nie tylko kibiców, ale przede wszystkim drużyny. Kilka razy wywalczył dla Lecha stały fragment gry. I oczywiście został bohaterem  meczu strzelając w 47. minucie gola i ustanawiając tym samym wynik 1:0. Można powiedzieć, że w pewnym sensie tym strzałem  udowodnił swoją dobrą formę. A mi osobiście chyba troszkę zamknął usta, bo przyznam szczerze, że nie byłam w ogóle przekonana do tego transferu, ale jak na razie wygląda na to, że to ja się myliłam, a nie zarząd Lecha…

W 51. minucie Bandrowski próbował strzału na bramkę, ale Lomaia bezproblemowo sobie poradził.

W drugiej połowie, po golu Wichniarka, Inter jakby na chwilę lekko osłabł. Jednak szybko starali się podjąć walkę o wyrównującego gola. Już w 54. minucie Azerowie po raz kolejny próbowali przedostać się pod bramkę Kotorowskiego, jednak obrońcy Kolejorza byli dobrze ustawieni. I chociaż Azerowie coraz intensywniej próbowali stworzyć sytuacje bramkowe, to ich gra stawała się chwilami chaotyczna i nieskładna. A Lech niestety zamiast wykorzystać tę chwilę, aby zupełnie „dobić” przeciwnika, to zaczął sprawiać wrażenie, jakby chciał tylko obronić dotychczasowy wynik… Na szczęście w 58. minucie Lechici znów byli blisko strzelenia bramki. Kikut zgrywał piłkę piętą, ale bramkarz Interu obronił. A szkoda…

Inter próbował w 62. minucie skonstruować akcję na połowie Lecha, jednak zawodnik Interu został przewrócony przez jednego z Lechitów i sędzia podyktował rzut wolny, którego Azerowie nie wykorzystali.

W 69. minucie Poskus przeszedł poznańską obronę w polu karnym i próbował zagrozić poznańskiej bramce, ale Kotorowski obronił  ten niezbyt silny strzał. Kolejna interwencja Kotora miała miejsce w 73. minucie.

W 75 minucie mogliśmy oglądać  ładną akcja Lechitów, w której nieźle pokazał się Mikołajczak, który podał piłkę do Peszko, ten jednak kopnął zbyt wysoko.

Spore zamieszanie było na połowie Lechitów w 80. minucie. Azerowie dwa razy odzyskiwali piłkę, w końcu próbowali strzelić, ale zbyt mocno kopnął piłkę zawodnik Interu.

Całkiem nieźle za to radził sobie Kiełb. Miał ładną interwencję, dryblował, dobrze trzymał się piłki i pilnował swojej pozycji.

Hajiyev w 87. minucie swobodnie minął obrońców Lecha i skonstruował potencjalnie niebezpieczną akcję.

W 88. minucie Peszko próbował indywidualnie strzelać na bramkę. To było zupełnie nieprzemyślane, bo Peszkin miał aż trzech wolnych kolegów z zespołu i mógł podawać. Chciał jednak sam i niestety nie udało się…

W 92. minucie Hajiyev strzelał na bramkę, jednak piłka zatrzymała się tylko na górnej siatce bramki.

Następnie rzut wolny Kandelakiego, dośrodkowanie… ale pewnie złapał piłkę Kotorowski.

Jeszcze w 94. minucie próbował z dystansu strzelać Interu, ale po raz kolejny Kotorowski obronił. Sędzia odgwizdał koniec meczu.

Stadion Tofika Bachramowa przyniósł Lechitom szczęście, a kapryśna jabulani była zdecydowanie po stronie, a raczej przy nodze Lecha! I nawet upał, którego tak wszyscy się obawiali okazał się nie taki straszny, co zresztą także można powiedzieć o Poskusie, którego azarscy kibice wygwizdali, kiedy schodził z boiska.

To zwycięstwo zdecydowanie przybliża Kolejorza do walki o LM! Teraz czekamy na 21 lipca i na kolejne zwycięstwo!

W meczu sędzia pokazał 5 żółtych kartek:

1. 34. minuta – Kikut
2. 38. minuta – Levin
3. 50. minuta – Kruglov
4. 60. minuta – Gancarczyk
5. 91. minuta – Hajiyev

ZMIANY W ZESPOLE LECHA:

64 minuta – Kiełb za Štilicia

72 minuta – Mikołajczak za Wichniarka

90 minuta – Wilk za Peszko

ZMIANY W ZESPOLE INTERU BAKU:

52 minuta – Hadjiev za Kruglova

82 minuta – Dashdemirov za Odikadze

84 minuta – Karlson za Poskusa

Inter Baku: Lomaia – Mżawanadze, Żelew,  Levin, Kandelaki – Odikadze (82.  Daşdəmirov), Çertoqanov,  Červenka, Złatinow, Kruglov (52. Hacıyev) -  Poškus (84.  Karlsons)

Lech Poznań: Kotorowski – Kikut, Wojtkowiak, Bosacki, Gancarczyk – Peszko (90. Wilk), Bandrowski, Injac, Štilić (64. Kiełb), Kriwiec – Wichniarek (72.  Mikołajczak)

Wichniarek, choć jeszcze nie jest gotowy do gry, ma szansę na wystąpienie w meczu z Interem. (fot. buffu/Lech24.com)

Od niespełna dwóch tygodni z zespołem Lecha trenuje Artur Wichniarek. 33-letni napastnik podczas obozu w Austrii nadrabiał zaległości treningowe. To na razie jedyny dobrej klasy napastnik, który może być odpowiedzialny w dużej mierze za siłę ofensywną zespołu ze stolicy Wielkopolski. Po sprzedaży Lewandowskiego Lechowi brakowało klasowego napastnika, a Wichniarek ma być właśnie następcą utalentowanego piłkarza. Czy jednak będzie gotowy do gry we dzisiejszym meczu?

- Mam nadzieję, że już niedługo będziemy silniejsi. To wiąże się również z tym, że Artur Wichniarek będzie lepiej przygotowany do gry. Póki co, on nadrabiał zaległości w ekspresowym tempie. Nie wygląda on jeszcze tak, jak byśmy tego chcieli - mówi trener Lecha.

Wichniarek w optymalnej formie ma być za trzy tygodnie. Zawodnik skończył rozgrywki Bundesligi w połowie mają i do momentu wyjazdu na zgrupowanie Lecha trenował tylko indywidualnie.

- Oczywiście nadrabialiśmy zaległości i gry zespół miał wolne on trenował, trenował dodatkowo, ale to też się skumulowało. U niego widać teraz zmęczenie. Nie mamy czasu do tego, żeby kombinować i teraz w grach będzie dochodził do optymalnej formy – przyznał Zieliński.

Czy zatem Wichniarek będzie gotowy do gry w dzisiejszym meczu? Do Baku z drużyną poleciał także Tomasz Mikołajczak. W ataku ewentualnie może zagrać również Jacek Kiełb. Kto ma największe szanse na występ w spotkaniu z Interem?

- Rozważam wystawienie Wichniarka we wtorek. On nadal ma bardzo wysokie umiejętności, z których mam nadzieję, będziemy czerpać radość. Będziemy się do wtorku zastanawiać odnośnie tego, jak będzie wyglądać atak. Nie należy zapominać o Tomku Mikołajczaku – podkreśla szkoleniowiec.

To już jutro!

Ciężko jest być kibicem Kolejorza w roku 2010. Sportowo przyszło nam przeżywać prawdziwą huśtawkę nastrojów, od całkowitego załamania po remisie z Wisłą, kiedy to sam popełniłem kapitulancki z perspektywy czasu komentarz o kolejnym zmarnowanym sezonie, po totalną euforię w meczach z Ruchem i Zagłębiem.

Na Bułgarskiej rośnie nam w oczach piękny i nowoczesny stadion, lecz radość z niego mącą nam zakulisowe spory związane z wyborem operatora obiektu, poszukiwaniem źródła sfinansowania robót wykończeniowych oraz wychodzącymi na światło dzienne niedoróbkami. Kadrowo udało się nam zatrzymać w klubie Sławka Peszkę, dobrze sprzedać Lewandowskiego, sprowadzić obiecującego Kiełba i doświadczonego Wichniarka, a jednak obiecywano nam o wiele więcej, więc nie sposób pozbyć się uczucia niedosytu, by nie powiedzieć rozczarowania.

Jaki więc jest Lech A.D. 2010 w przeddzień meczu z Interem Baku? Do tej pory mogliśmy śmiało mówić, że w każdy kolejny sezon wchodziliśmy mocniejsi, z większymi ambicjami i większą wiarą w ich realizację. Czy dzisiaj jest podobnie?

O kadrze Kolejorza napisano już tak wiele, że aż nie chce mi się po raz kolejny wracać do tego samego tematu. Brak klasowych wzmocnień jest faktem, brak klasowych zmienników na dwóch newralgicznych pozycjach — środkowego obrońcy i napastnika — również. Pod tym względem wyraźnie przegraliśmy rywalizację z czołowymi klubami naszej ekstraklasy. Z drugiej strony poza Lewandowskim i Tanevskim z pierwszego zespołu nie odszedł żaden liczący się zawodnik, w ostatniej chwili ktoś w zarządzie poszedł po rozum do głowy i przedłużył kontrakt z Henriquezem, i zgranie zespołu na pewno działać będzie na naszą korzyść. Nawet najmocniejszy na papierze skład musi się przecież dotrzeć; jeśli mi nie wierzycie, zapytajcie kibiców z Zabrza albo Wodzisławia Śląskiego. Jako że nasi juniorzy starsi drugi rok z rzędu odnoszą sukcesy na szczeblu centralnym, a trener Zieliński nie boi się po nich sięgać, rozwiązaniem naszych problemów kadrowych może być utalentowana młodzież.

Równie niejednoznacznie ocenić można nasz sztab szkoleniowy. Trudno negatywnie oceniać człowieka, który zdobył mistrzostwo Polski, a w osobie Pawła Primela doczekaliśmy się najwyraźniej kolejnego po Woźniaku świetnego fachowca od szkolenia bramkarzy. Z drugiej strony odejście trenerów Rumaka i Cyraka może budzić niepokój co do losów szkolenia juniorskiego w klubie. Do tego dochodzi scouting, który po rozstaniu z Andrzejem Czyżniewskim wyraźnie stracił na rozmachu, i stanie się jasne, że zatraciliśmy gdzieś dynamikę, jaką Lech charakteryzował się jeszcze parę lat temu.

Ostatnim problemem, który znienacka przebił się do świadomości przeciętnego kibica, jest kwestia stadionu. O wiceprezydencie Frankiewiczu można było mieć różne zdanie, ale klub miał w nim wielkiego sojusznika we władzach miasta. Odkąd go zabrakło, zaczęło się zamieszanie związane z finansowaniem budowy stadionu, jej dodatkowymi kosztami, próbami przerzucenia ich na klub, aż zdenerwowani działacze Lecha po raz pierwszy za mojej pamięci zaczęli otwarcie napomykać o ewentualności wyprowadzki z Bułgarskiej czy nawet postawieniu przez Kolejorza własnego stadionu. Wokół tej budowy narosło wiele niedomówień i najbliższe miesiące na pewno nie tylko na termometrach będą gorące.

Co z tego wszystkiego wynika? Ano, powiedziałbym, że majowy sukces był dla nas wszystkich pewnym zaskoczeniem. Ani kibice, ani miasto, ani klub nie były nań do końca przygotowane, czego efektem były zawirowania kadrowe, nieudana póki co sesja transferowa, czy standardowe w Polsce próby podpięcia się pod ten sukces przez różne nie do końca życzliwe klubowi środowiska. Na całe szczęście już we wtorek to wszystko schodzi na drugi plan i znów liczyć się będzie tylko piłka nożna. Niech zwolennicy i wrogowie Pogo, wuefisty, Wybiórczej, dziadów z lasu, Grobelnego oraz wszystkich pozostałych dyżurnych tarcz strzeleckich zasiądą przed telewizorami z zimną Warką w dłoniach, kibicując naszej drużynie, tak by z dalekiego Baku przywiozła jak najlepszy wynik. Czekaliśmy na ten dzień długie siedemnaście lat, nie zepsujmy go sobie debilnymi kłótniami.

Jak długo kibicom wystarczy cierpliwości? (fot. Gosia/Lech24.com)

…ten zegar to mój znak — tak chciałoby się zaśpiewać zarządowi Lecha. Za osiem dni Kolejorz meczem w Baku rozpoczyna batalię o Ligę Mistrzów, a tymczasem nawet najwytrwalsi kibice, wierzący na ogół w zapowiedzi działaczy, zaczynają nerwowo spoglądać w stronę kalendarza.

Miało być tak pięknie. Po fantastycznej majowej pogoni za Wisłą, zwieńczonej upragnionym mistrzostwem Polski, Lech miał pokazać Legii, Wiśle, Zagłębiu, jak należy przygotować się do walki o fazę grupową Ligi Mistrzów. Odejść miał tylko jeden podstawowy zawodnik, a w jego miejsce trener Zieliński już na zgrupowaniu w Austrii miał mieć do dyspozycji trzech, a może nawet czterech nowych piłkarzy, do tego nie takich na doszkolenie, uformowanie i wykorzystanie za parę lat, tylko stanowiących realne wzmocnienie wyjściowej jedenastki. Czas kupowania młodych zdolnych na ławkę Lecha dobiegał ponoć końca.

Pierwszą część tego misternego planu zrealizowaliśmy nader skutecznie, acz nie bez przygód. Długo nie było wiadomo, kto odgrywa rolę żurawia, a kto czapli, ale koniec końców udało się nam sprzedać do Dortmundu naszego najlepszego zawodnika, a zarazem jedynego napastnika z prawdziwego zdarzenia. Sprzedać za godziwe pieniądze, dodajmy, aczkolwiek zapewniano nas, że nawet gdyby Niemcy dali nam za Lewandowskiego worek piłek lekarskich, fundusze na transfery i tak miały się w klubie znaleźć.

Jak w dobrym horrorze z gatunku hack’n'slash, na tym skończyło się uwodzenie widowni biustami niewinnych licealistek i do akcji wkroczył zamaskowany morderca marzeń z piłą łańcuchową. Do Jacka Kiełba nic nie mam, chłopak jest na pewno utalentowany jak na polskie warunki, a do tego młody… wróć. No, właśnie, ponoć nie takich piłkarzy mieliśmy kupować latem pamiętnego 2010 roku. Mamy też w składzie Artura Wichniarka, którego na pewno nie można określić mianem młodego, a utalentowany to był wtedy, gdy Lech zdobywał poprzedni tytuł mistrzowski; teraz to już piłkarz spełniony i doświadczony. Czyżby to było to zapowiadane wzmocnienie wyjściowej jedenastki… cóż, fakt, iż póki co na indywidualnych zajęciach nadrabia zaległości treningowe, nie bardzo na to wskazuje.

Zgrupowanie w Austrii kończy się za kilka dni, a obiecywanych wzmocnień wciąż nie widać. W porównaniu z wiosną mamy zespół słabszy w ataku — Wichniarek swoje potrafi, ale Lewandowski znaczył moim zdaniem w Lechu więcej — i w defensywie, gdzie po odejściu Tanevskiego do Bełchatowa zostali nam weteran Bosacki w parze z Arboledą, zaś w temacie ich zmienników obowiązuje zasada wielkiej improwizacji: „w razie czego Wojtkowiaka się przesunie, Injaca się cofnie, Djurdjevicia się przesunie i cofnie, a w najgorszym razie podbijemy Europę juniorami, Ratajczakiem albo Kamińskim„.

I bardzo przepraszam, ale tym razem nie możemy się zasłaniać niechęcią dobrych zawodników do gry w Polsce; Legia zatrudniła Bruno Mezengę, Manu czy Vrdoljaka, Wisła ściągnęła Jovanicia, Zagłębie Horvatha, i nawet Śląsk Wrocław, który trudno uznać za szczególnie atrakcyjnego pracodawcę, upolował dwukrotnego króla strzelców ligi boliwijskiej, zaledwie 23-letniego Cristiána Omara Díaza. To wszystko są nazwiska znane i rozpoznawane w europejskiej piłce, niekiedy wręcz reprezentanci swoich krajów. A my wciąż wierzymy i czekamy. I tylko zegar tyka coraz głośniej:

Tik-tak, tik-tak…