Słowa piosenki "Niezwyciężony", znanej dobrze kibicom Lecha świetnie pasują do postawy bramkarza Lecha. (fot. gosiek/lech24.com)

Kilka dni temu Profesor rozwodził się na temat dobrej gry Buricia, wskazując że jego postawa jest największą niespodzianką poprzedniej rundy. Owszem, kto by się spodziewał, że ten niedoświadczony bramkarz będzie stanowił o sile zespołu. Coraz częściej dobra gra Jasmina sprawiała, że pojawiały się głosy dotyczące braku bojaźni o tę pozycję. W końcu. Po kilku latach. Jednak nie o Bośniaku będzie ten tekst, a jego w tej chwili największym konkurencie. Na czym polega fenomen tego bramkarza?

Krzysiek Kotorowski trafił do Lecha w 2004 roku. Od tego czasu nieprzerwanie broni barw zespołu z Poznania, choć kilka razy był już na wylocie. Przyjście do Lecha Emiliana Dolhy, Ivana Turiny, a teraz Grzegorza Kasprzika wydawało się, że będą końcem kariery Kotorowskiego w Lechu.

W praktyce jednak okazało się, że mimo trudnej sytuacji Krzyśka na początku sezonu w ostatecznym rozrachunku wygrywał pojedynki ze swoimi najgroźniejszymi konkurentami. Emilian Dolha swoimi słabymi występami przekreślił szansę na dłuższy pobyt w Poznaniu. Bałkański charakter Ivana Turiny sprawił mu nie lada kłopotów i również zmuszony był szukania sobie nowego pracodawcy.

Analogicznie sytuacja wyglądała z Grzegorzem Kasprzikiem. Jego można stawić na wespół z Emilianem Dolhą, który po licznych błędach zasiadł na ławce. Kasprzik na początku sezonu był, jak mogło się wydawać, pewnym punktem Lecha. Jednak coraz częstsze pomyłki sprawiły, że w połowie września jego miejsce zajął Burić.

Dla Kotorowskiego do tej pory jest to najgorszy sezon w Lechu. Po siedemnastu kolejkach ma on na swoim koncie zero występów w seniorskiej drużynie. Owszem występował w sparingach oraz w meczach Młodej Ekstraklasy, jednak dla bramkarza takiego jakim jest Kotorowski nie jest to chyba szczyt marzeń i ambicji.

W styczniu z gry o miejsce w bramce wypadł Grzegorz Kasprzik, którego czeka półroczna przerwa w treningach i zobaczymy go prawdopodobnie dopiero na jesień. Na obozach w La Mandze i Belek na dwójkę Burić – Kotorowski sumiennie stawiał sztab szkoleniowy. Właśnie ta dwójka rywalizuje o miejsce w bramce. Wydawać mogło się, że lepszą pozycję wyjściową miał Jasmin Burić, który w tym sezonie spisuje się naprawdę nieźle.

We wczorajszym treningu doznał on jednak kontuzji. Nie wiadomo na razie jak długa przerwa czeka Bośniaka. Trudno jednak nie oprzeć się wrażeniu, że nad Krzyśkiem Kotorowskim czuwa jego anioł stróż. Po raz kolejny dostaje on szansę. Już kilka razy kończą się kontrakt miał być jego ostatnim, jednak w nadzwyczajnych sytuacjach wracał on na Bułgarską. Dziś przed rundą wiosenną czeka bramkarza Kolejorza walka o miejsce w składzie. Pytanie czy znów anioł stróż pomoże temu zawodnikowi i zobaczymy go w bramce na wiosnę.

Krzyśkowi zarzucić można wiele. Popełniał on w swojej karierze niezliczone ilości błędów, jednak zdarzają się one nie tylko jemu. Przykładem może być wczorajszy występ Łukasza Fabiańskiego w Lidze Mistrzów. Ważne jest jednak, aby nie poddawać się i walczyć o odzyskanie swojego miejsca. To właśnie ambicja jest największą zaletą Kotorowskiego, którego można nie lubić, jednak powinno się docenić. Jaki bramkarz, nie zważając na to czy gra w ukochanym klubie, tak wytrwale trenowałby, chcąc stanąć w bramce drużyny, którą ma w sercu.

Czy Lech będzie nadal płacił za swoje błędy?

Pozycję sportową Lecha oraz jego politykę transferową na przestrzeni ostatnich kilku lat uznać można za dobrą. Wejście bogatego inwestora pozwoliło Kolejorzowi włączyć się do walki o najwyższe cele. Dzisiaj to Lech jest faworytem większości spotkań, w których występuje. Czy jednak na pewno droga, którą zmierza obecnie zespół prowadzony przez Jacka Zielińskiego jest dobra?

W ostatnich miesiącach Lech płacił za swoje błędy duże pieniądze. Na przestrzeni ostatnich dwóch lat kilku zawodników rozwiązało z Kolejorzem kontrakt i mimo że współpraca pomiędzy klubem, a zawodnikiem początkowo wyglądała na pomyślną nie było tak do końca.

Ema Dolha czy Ivan Turina są pierwszymi z brzegu przykładami na takie zachowanie. Ci zawodnicy sprowadzani byli do Lecha jako bardzo dobrzy piłkarze, którzy mieli być wzmocnieniem zespołu. Ostatecznie z tą dwójką kontrakty rozwiązano, a współprace zakończono w niemiłej atmosferze.

Ostatni kibice Lecha żyli sprawą Hernana Rengifo. Zawodnik nie chciał przedłużyć kontraktu, co w  dalszej konsekwencji doprowadziło do spadku gracza do zespołu Młodej Ekstraklasy i trenowani z młodymi piłkarzami. Piłkarz nadal nie palił się do podpisania nowej umowy, a jego manager prokurował coraz to bardziej nieczystą atmosferę. W styczniu napastnik zmienił klub i wyjechał na Cypr.

Na początku obecnie trwającego okna transferowego postanowiono wypożyczyć Handzića i Golika. Ten pierwszy na wypożyczenie się zgodził. Natomiast drugi nie był już chętny do podjęcia podobnego kroku i dzisiaj trenuje z podopiecznymi Jerzego Cyraka, pobierając bardzo wysoką gażę.

Sytuacja tej dwójki była podobna jak ich poprzedników. Mieli być wzmocnieniem, jednak konflikt z władzami doprowadziły do ich braku zaangażowania. Dzisiaj Golik, jak informuje prasa, dostał zapewnienie, że nie będzie występował w meczach zarówno pierwszej drużyny jak i ME. Mimo tego to Lech ma problem – bo płaci mu dużą pensję za nic.

Wszystko wskazuje na to, że władze Lecha mają problem z utrzymaniem dobrych stosunków ze wszystkimi zawodnikami. Źle przygotowana umowa spowodowała, że Lech płaci teraz zawodnikowi zaledwie trenującemu w zespole duże pieniądze, a zawodnicy z ME, którzy grają i trenują z pierwszą drużyną utrzymują dość niewielkie wypłaty. Miejmy nadzieję, że nie zniechęci to innych zawodników do podpisywania umów z Lechem.

Piłkarze Lecha Poznań to zawodnicy w większości zakupieni przez ostatnie trzy lata (fot. charlee/lech24.com)

Niezmiennie od kilkunastu miesięcy przed rozpoczęciem okienka transferowego Kolejorz oceniany jest jako zespół, który może najbardziej się wzmocnić. Po fuzji Lecha z Amicą Wronki zespół z Poznania stał się jednym z bogatszych klubów naszej ligi. Łatwiej oczywiście spekulować na temat wzmocnień zespołu posiadającego większe możliwości finansowe oraz takiego, którego gra wybija się ponad przeciętny poziom polskiej Ekstraklasy. Właśnie takim zespołem przed trzema laty stał się Kolejorz, którego dobra gra potwierdzona ciekawymi transferami zaczęła coraz bardziej nakręcać transferowe spekulacje wokół Lecha.

Od samego początku powstania KKS Lecha Poznań władze nie szalały z transferami. W pierwszym oknie transferowym zakupiono co prawda Henrego Quinterosa i wypożyczono Marcina Drzymonta, ale zespół wstrzymał się przed dokonaniem wielkich transferów. Quinteros pokazał się z dobrej strony i szybko zwrócił na siebie uwagę zagranicznych klubów. W Kolejorzu grał przez dwa lata, ostatecznie przerywając za porozumieniem stron kontrakt, rzekomo z powodu choroby ojca. Piłkarz wrócił do Peru i tam do dziś kontynuuje swoja karierę.

Także kolejne transfery Lecha nie dawały nadziei kibicom na możliwość pokazania się przede wszystkim na polskich boiskach, bo zespół nie zakwalifikował się do europejskich pucharów. Rok później – w 2007 roku podpisano kontrakt z Rengifo. Najlepszym potwierdzeniem była dobra gra tego zawodnika, który potwierdził spekulacje dotyczące jego bramkostrzelnych predyspozycji. Do zespołu, na zasadzie wolnego transferu, przeszedł także Emilian Dolha, który w poprzednim sezonie został okrzyknięty najlepszym bramkarzem ligi. Za darmo do Lecha trafił także Ivan Djurdević. Zapowiedziano również transfer Andersona Cueto, jednak jego finalizacja zakończyła się we wrześniu i dopiero od stycznia mógł grać w oficjalnych spotkaniach.  Władze Lecha powoli wzmacniały zespół, jednak nadal nie rozpieszczano kibiców ilością transferów, a przede wszystkim kwotami. Piłkarze bądź przechodzili za niewielkie pieniądze, bądź za darmo.

Skutecznie jednak rezygnowano z kolejnych piłkarzy, którzy nie przekonywali do siebie trenera Smudy. Dwa lata temu, podczas zimowej przerwy między rozgrywkami zakontraktowano Sławka Peszkę, który po zakończeniu kontraktu, obowiązującego z Wisłą Płock przeszedł do Lecha. Nie udało się wynegocjować korzystnej ceny transferu, dlatego wstrzymano się z zakupem podczas zimowego okienka i poczekano do lipca. W tym samym okresie transferowym wypożyczono z Energie Cottbus Tomasza Bandrowskiego, który po kilku miesiącach gry stał się pełnoprawnym graczem Kolejorza, przechodząc do niego na warunkach transferu definitywnego.

Gra Lecha w tym sezonie była już lepsza niż w poprzednim, jednak znów Kolejorzowi nie udało się zakwalifikować do europejskich pucharów. Perturbacje wokół sprzedaży Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski przez Zbigniewa Drzymałę najpierw do Śląska Wrocław, a ostatecznie do Polonii Warszawa otworzyła możliwość gry w Pucharze UEFA przez Lecha, który skorzystał z tej możliwości. Niedługo po potwierdzeniu tej informacji zespół znacznie się wzmocnił. Poza kupnem zakontraktowanego pół roku wcześniej Sławka Peszki, potwierdzono przejście obiecującego Roberta Lewandowskiego oraz nieznanego nikomu wcześniej Semira Štilića i oczekiwanego w Poznaniu od dłuższego czasu Manuela Arboledy. Do Lecha przyszedł także chorwacki bramkarz Ivan Turina, który zastąpił słabego w poprzednim sezonie Emiliana Dolhę.

Ten sezon była dla Lecha kluczowy. Dokonane wzmocnienia pomogły, a właściwie stanowiły o sile Kolejorza w sezonie 2008/2009. Od razu zaczęto zatem spekulować o sprzedaży zawodników. Mówiono o transferach wszystkich czterech piłkarzy. Najgłośniej było oczywiście o Semirze Štiliću oraz Robercie Lewandowskim, którzy okazali się wielkimi gwiazdami. Mało kto spodziewał się, że zarówno Bośniak jak i król strzelców I ligi będą wstanie na równi rywalizować z zespołami z czołowych europejskich lig. Władze Kolejorza nie uległy presji i nie sprzedały graczy.

Szykując się na sprzedaż kilku zawodników latem, zimą kupiono czterech bałkańskich zawodników. Salicinovića wypożyczono do razu do Norwegii, jednak do tej pory nie spełnia on oczekiwań. Pozostała trójka od początku przebywała w Poznaniu, ale nie rozpieszczała. Trener Smuda niechętnie dawał szanse tym piłkarzom. Zdecydował się na to trener Zieliński – jednak zarówno Golik jak i Handzić rozczarowali. Burić w ostatniej rundzie pokazał, że jego transfer był trafiony i dzisiaj mamy z niego dużą pociechę. Zimą, ze względu na postawienie zarzutów korupcyjnych Piotrowi Reissowi zawieszono kapitana Kolejorza. Jego kontrakt wygasł w czerwcu i rozstał się on z Lechem.

W ostatnim oknie transferowym sprzedano, jak zapowiadano, jednego kluczowego piłkarza. Nie był to, jak powszechnie sądzono Hernan Rengifo, a Rafał Murawski. Ten pierwszy, od dłuższego czasu nie potrafił porozumieć się w kwestii nowej umowy i został przed kilkoma dniami sprzedany do Omonii Nikozja. Ten drugi był mózgiem Kolejorza – postanowiono załatać po nim lukę, kupując Słowaka Zapotokę. Kolejorz nie rezygnował w lipcu z wzmocnień. Nie do końca oczekiwania spełnił Ivan Turina. W zamian za tego piłkarza, z którym także rozwiązano kontrakt, przyszedł do Lecha Grzegorz Kasprzik. Postanowiono kupić także obiecujących graczy, takich jak Tomek Mikołajczak oraz Krzysztof Chrapek. Najgłośniejszym transferem lata było jednak sprowadzenie do Kolejorza Seweryna Gancarczyka.

Gra Lecha w rundzie jesiennej pokazała braki na pozycji rozgrywającego. Poniżej oczekiwań grał Semir Štilić, któremu ewidentnie brakowało pomocy w postaci mocnego środkowego pomocnika. Tomek Bandrowski oraz Dima Injac nie są rozgrywającymi i nie potrafią wziąć na siebie ciężaru rozgrywania piłki. Nie są to piłkarze klasy Murawskiego, który potrafił odciągnąć uwagę od Bośniaka i dać mu więcej miejsca w środku pola. Tuż przed rozpoczęciem kolejnego okna transferowego, tym razem zimowego, poinformowano o zakupie Sergieja Kriwieca. Piłkarza, który ma w Lechu zastąpić Rafał Murawskiego. Kolejorz jednak prawdopodobnie pożegna się z Bośniakiem, który nadal wzbudza zainteresowanie zagranicznych klubów.

Lech od czasów fuzji wymienił cały skład. Trzy i pół roku temu w Lechu grali Krzysztof Kotorowski, Bartek Bosacki, Kuba Wilk oraz Marcin Kikut i Grzegorz Wojtkowiak. Przez ten czas rozwiązano kontrakt z trzema piłkarzami – Quinterosem, Dolhą i Turiną, dwóch wypełniło swój kontrakt po którym odeszli z klubu - Kucharski, Reiss. Z Rengifo rozstano się w nieczystej atmosferze. Kolejorz cały czas przechodzi etap budowy. Zespołowi nadal zbyt wiele transferów się nie udaje.

Zapowiedzi, odnośnie wielkich wzmocnień Kasprzikiem, Chrapkiem czy wcześniej Cueto okazały się błędne. Ci piłkarze nie stanowią dziś o sile zespole. Od kilku lat władze nie wyciągnęły wniosków z braku odpowiedniej ilości obrońców. Zakupieni przed sezonem napastnicy okazali się zawodnikami, którzy nie byli wstanie rywalizować o miejsce w pierwszym składzie.

Łatwiej wskazywać udane transfery. Obecnie siłę zespołu stanowią transferowani gracze, bez których trudno sobie wyobrazić Lecha, czyli Lewandowski, Peszko, Štilić czy Arboleda. To piłkarze kupieni właśnie półtora roku. Ich dobrym uzupełnieniem są pozostali kupieni gracze tacy jak Bandorwski, Injac czy Gancarczyk. Kolejorz dzięki dokonanym wzmocnieniom podniósł swój poziom sportowy. Dziś na starcie jest jednym z faworytów do zdobycia tytułu. Zespół osiągnął kolejny „poziom wtajemniczenia”. Pora więc kolejnymi zakupami przejść na znacznie wyższy.

Cieszy to, że Lech kupuje nowych graczy. Brakuje jednak w zespole piłkarzy, którzy są z Lechem związani emocjonalnie. Nie będziemy tutaj wspominać o wychowankach czy graczach, którzy w Kolejorzu występują od czasów fuzji, czy pamiętają czasy jeszcze przed połączeniem, ale o graczach kupionych. Takim niewątpliwie jest Serb Djurdević, którego przygoda z poznańskim klubem jest dla kibiców przykładem zaangażowania oraz miłości do klubu. Zawodnik niejednokrotnie powtarzał, że po zakończeniu kariery zostanie w Lechu.

Trudno jednak podobnego zachowania oczekiwać od Peszki czy Lewandowskiego oraz zagranicznych piłkarzy, którym cały czas w głowie wyjazd za granicę. Przemyślane transfery pomogą tym piłkarzom się rozwinąć, a Lechowi osiągać coraz to lepsze wyniki sportowe. Nie oszukujmy się, ale każdy z obecnych piłkarzy Lecha kiedyś z niego odejdzie. Przede wszystkim w kierunku zachodni. Dobrze mieć na ich miejsce godnych zastępców. Kupić tanio, drożej sprzedać. Coraz częściej pojawiać się w europejskich pucharach. Pokazać, że Lech to zespół, który zaczyna coś znaczyć w Europie. Lech to nie Real Madryt czy FC Barcelona – to zespół, który mądrą polityką transferową powinien zaznaczać swoją pozycje na rynku. Ten właśnie kierunek jako priorytetowy powinni wyznaczyć sobie działacze Lecha.

Reklama na portalu Lech24.com

Ostatnie trzy lata dla sympatyków poznańskiego Lecha były niezwykle emocjonujące. „Kolejorz” w 2006 roku doczekał się rewolucji, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. W mediach coraz częściej zaczęto mówić o walce o wyższe lokaty.  Jednak, aby mówić o poważniejszej rywalizacji w lidze, trzeba przede wszystkim wzmocnić skład. Wspomniana wyżej rewolucja dotyczyła nie tylko zmiany zarządu i sztabu szkoleniowego, ale przede wszystkim kadry poznańskiej drużyny. Fuzja z Amiką pozwoliła nowemu trenerowi –Franciszkowi Smudzie – na wybór graczy spośród dwóch drużyn – Lecha i Amiki. Od tego czasu minęło ponad 36 miesięcy, a przez pierwszą drużynę przewinęło się 58 zawodników. Jak potoczyły się losy tych, którzy nie reprezentują już barw Lecha? Zapraszamy do lektury!

„Kolejorz” do bramkarzy szczęścia nie miał nigdy. Ostatnie 3 lata były testem dla 8 zawodników grających na tej pozycji. Obecnie w kadrze znajdują się Ivan Turina, Jasmin Burić, Grzegorz Kasprzik i Krzysztof Kotorowski. Ten ostatni wygrał pojedynek o miejsce w bramce, choćby z Radosławem Cierzniakiem, który w 2007 roku przeniósł się do Korony Kielce i występuje w niej do dziś. Innym golkiperem, który, jako rodowity poznaniak, chciał załapać się na dłużej do kadry Lecha, jest Paweł Linka. Zawodnik początkowo był wypożyczony do Odry Wodzisław, jednak po sezonie wrócił do „Kolejorza”. Od ostatniej rundy występuje w greckim AO Xanthi. Dawid Kręt występuje obecnie w Polonii Słubice. Na drodze Kotora stanął jeszcze Robert Binkowski. Nie miał on możliwość zaprezentowania swoich umiejętności w meczu pierwszej drużyny i został kupiony przez Wisłę Płock, a obecnie reprezentuje Pogoń Szczecin. Największe nadzieje wiązano z Emilianem Dolhą, zatrudnionym w Lechu jako gwiazda ligi oraz najlepszy jej bramkarz. Szybko jednak okazało się, że słaby psychicznie bramkarz nie zdoła nawet zagrozić pozycji Kotora i po 10 występach w sezonie w barwach Lecha przeniósł się do Dinama Bukareszt, w którym wystąpił dotychczas w 5 spotkaniach.

Defensywa Lecha była równie często poddawana próbom nie tylko eksperymentów taktycznych, ale także nerwów poznańskich kibiców. Wiele zastrzeżeń do tej formacji miał Franciszek Smuda, sprowadzając często zawodników, którzy mogliby tę formację wzmocnić. Jednym z ciekawszych zawodników „Kolejorza” jesienią 2006 roku był Marcin Wasilewski. Opuścił on drużynę, po kilku miesiącach gry i wzmocnił Anderlecht Bruksela. Tam z 68 występami i aż 13 bramkami jest jednym z ważniejszym zawodników. Z tą drużyną zdobył już Puchar Belgii, Superpuchar, ale także mistrzostwo. Występował także na europejskich boiskach często dając o sobie znać, przede wszystkim dzięki ostrej grze. Zawodnik, który początkowo miał być wzmocnieniem, ale okazał się zbyt słaby, aby dostać szansę na pokazanie się poznańskiej publiczności (2 występy w PE) jest Fernando Bonjour. Po półrocznym wypożyczeniu zrezygnowano z jego usług i wrócił on do swojego klubu – CA Rentistas. Obecnie występuje w barwach CD Universidad César Vallejo. Warto wspomnieć także o losach Marcina Drzymonta. Ten dobrze zbudowany obrońca, po krótkim epizodzie w Lechu, zdecydował się wzmocnić Koronę Kielce. Poprzednią rundę spędził w GKSie Bełchatów, w którym grać będzie także w rozpoczynającym się sezonie. Lewym obrońcą także przez jedną rundę w barwach Lecha był Kristijan Dobrew. Nie przekonał on jednak sztabu szkoleniowego i gra w Lokomotivie Sofia, w którym, po powrocie z Lecha, wystąpił w 43 meczach, zdobywając 2 bramki. Innym środkowym obrońcą, z którym wiązano pewne nadzieje, był wypożyczony na rok z Odry Wodzisław – Maciej Dymkowski. Po sezonie spędzonym w Poznaniu, wrócił do klubu z Wodzisławia, reprezentując barwy Odry w 23 spotkaniach. Jednym z wyższych obrońców w kadrze Lecha był Tomasz Midzierski. Swoje umiejętności dziś pokazuje w Gdańsku. W poprzednim sezonie zagrał w 8 meczach. W ostatnich dniach kadrę „Kolejorza” opuścił Dawid Kucharski, który w najbliższym sezonie grać będzie w barwach Hearts.

Ciekawie wyglądała na przestrzeni ostatnich trzech sezonów linia pomocy poznańskiej drużyny. Wielu zawodników z góry nie otrzymało szansy na pokazanie się. Filip Burkhardt wypożyczony do Widzewa, później Jagiellonii, wrócił do Młodej Ekstraklasy Lecha Poznań. W ostatnim czasie reprezentował barwy poznańskiej Warty, do której został transferowany z Tura Turek. W najbliższym sezonie grać będzie w Arce Gdynia. Warto wspomnieć o Arturze Marciniaku, który także w GKSie Bełchatów nie może przekonać trenerów do swojej osoby. W ostatnich dwóch sezonach wystąpił tylko w 11 grach. Dawid Florian sprowadzony z trzecioligowej Sandencji dziś gra w barwach Znicza Pruszków. Jednym z pierwszych transferów Smudy do Lecha było sprowadzenie Arkadiusza Bąka. Po krótkim epizodzie w „Kolejorzu” zagrał kilka spotkań w barwach Floty Świnoujście, a dziś gra amatorsko w Lech Poznań Oldbojs. Z zamiarem wzmocnienia prawej flanki zdecydowano się na zatrudnienie Marcina Zająca, który przez dwa lata świetnie prezentował się w zespole z ulicy Bułgarskiej. Warte pamięci są jego dwie bramki w meczu z Legią, ale także wiele innych, które często decydowały o wyniku spotkania. Po dwóch latach nie podpisano z nim umowy, co spotykało się ze sprzeciwem wielu kibiców. Poprzedni sezon spędził w Ruchu Chorzów, występując w 21 meczach i strzelając 2 bramki. Ważnym dla „Kolejorza” graczem był także Maciej Scherfchen. W poprzednim sezonie występował w Ruchu Chorzów (15 spotkań) i Arce Gdynia (8 spotkań). Warto wspomnieć o losach Henrego Quinterosa. W poprzednim sezonie, po rozwiązaniu kontraktu z Lechem, grał w barwach Alliazu Lima.  Zagrał w 20 meczach, strzelając 2 bramki. W trwającym obecnie okienku transferowym Lecha opuścił Rafał Murawski, który grać będzie w rosyjskim Rubinu Kazań.

A co z napastnikami? Ich także w Lechu było kilkunastu. Z Karola Gregorka zrezygnowano jeszcze w trakcie pierwszego okienka transferowego. Wzmocnił on Wisłę Płock, z której przyniósł się na pół roku do Cracovii. W rozpoczynającym się za kilkanaście dni sezonie, grać będzie w barwach GKSu Bełchatów. Po roku tułaczki w młodzieżowych drużynach Lecha, na rozstanie z poznańskim zespołem zdecydował się Marcin Sobczak. Grał w Gwarku Zabrze, z którego przeniósł się do Ruchu w tym wystąpił w 11 meczach (3 bramki). W ostatniej rundzie 4 razy pojawił się na boisku w barwach klubu z Bełchatowa. Od nowego sezonu ponownie w Ruchu. Ciekawymi zawodnikami w Lechu byli także Marcin Wachowicz i Zbigniew Zakrzewski. Ten pierwszy wystąpił w 39 meczach Arki Gdynia, zdobywając dla niej 9 bramek. Zaki natomiast został transferowany do szwajcarskiej Sion (13 spotkań, 1 bramka), a następnie wypożyczony do Thun (15 spotkań, 1 bramka). W poprzednim sezonie grał w barwach Arki Gdynia (23 spotkania, 6 bramek). Przed ostatnim sezonem Lecha opuścił Przemysław Pitry. Górnik wielkiego pożytku z niego nie miał. Zdobył tylko 1 bramkę, przebywając na boisku w 27 grach. Wielki rozwój talentu Iljana Micańskiego mogliśmy obserwować po jego przejściu do Zagłębia Lubin. Wcześniej jednak dał o sobie znać w Odrze Wodzisław, do której był wypożyczony z Lecha. W Odrze zdobył 5 bramek w 13 spotkaniach, w Lubinie natomiast w 31 meczach zdobył aż 26 bramek zostając królem strzelców tych rozgrywek.

Jak wcześniej wspomniano w Lechu przez 3 lata zatrudniono 58 zawodników. Przed rozpoczynającym się 4 sezonem w klubie występuje tylko 3 zawodników grających w „Kolejorzu” przed fuzją (Bosacki, Wilk, Kotorowski) i 4 pamiętających czasu Amiki Wronki (Kikut, Wojtkowiak, Białożyt, Kadziński). Nie trudno zauważyć, że rewolucja przed sezonem 2006/2007 była nie pierwszą jaka w Lechu miała miejsce i ostatnie 7 okienek transferowych też przyczyniło się do kolejnej,  jednak nie tak bardzo burzliwej, rewolucji kadrowej w zespole Lecha Poznań.

Najwięcej bramek po odejściu z Lecha zdobyli (ilość spotkań/ilość bramek)

Iljan Micański – 33 / 31 (Odra Wodzisław/Zagłębie Lubin)

Zbigniew Zakrzewski 51 / 8 (Sion/Thun/Arka Gdynia)

Marcin Wachowicz 39/ 9 (Arka Gdynia)

Marcin Sobczak 15/ 3 (Gwarek Zabrze/Ruch Chorzów/GKS Bełchatów)

Reklama na portalu Lech24.com

Nie lubię pisać o rywalach, a w szczególności o Legii Warszawa jednak przez ostatnie zawirowania wokół bramkarzy Kolejorza postanowiłem naskrobać tekst, który być może posłuży jako wskazówka dla włodarzy poznańskiego klubu.

Lech Poznań ma prawdziwego pecha jeżeli chodzi o bramkarzy na przełomie ostatnich kilku lat. Prezentujący już reprezentacyjny poziom Waldemar Piątek po zdobyciu Pucharu Polski musiał zakończyć karierę z powodu choroby. Krzysztof Kotorowski, który według fachowców zrobił kolosalne postępy, ma wielkiego pecha gdyż jego błędy kibice zapamiętują bardzo długo.

Emilian Dolha rewelacja rundy w Wiśle Kraków spalił się psychicznie w meczu z swoim byłym klubem i aby wypaść z głowy kibicom z Poznania musiał wrócić do Rumunii. Sprowadzony na jego miejsce Ivan Turina o którym Franciszek Smuda powiedział swego czasu, że to kawał dobrego bramkarza nie spełnia pokładanych w nim oczekiwań. Byli jeszcze Cierzniak oraz Linka. Jak rozwiązać w Lechu sprawę bramki? Proste. Udać się na staż do Warszawy!

Wzorem do naśladowania powinna być warszawska Legia, która z bramkarzami nigdy nie miała problemów. Byli bramkarze stołecznej drużyny Boruc, Fabiański to klasa reprezentacyjna. Obecny bramkarz Jan Mucha zadebiutował niedawno w reprezentacji Słowacji. Utalentowany bramkarz Odry Wodzisław rewelacja rozgrywek zeszłego roku Wojciech Skaba kiedyś miał szansę grać w Lechu przeszedł do Legii i ma spore szanse zastąpić w przyszłości Słowaka Muchę. Nie wolno zapominać jeszcze o Macieju Gostomskim wychowankiem słynnej szkoły z Szamotuł trzecim bramkarzem z Warszawy, który rozwija swój talent na wypożyczeniu w Sosnowcu.

System szkolenia wypracowany przez trenera bramkarzy z Łazienkowskiej Krzysztofa Dowhania powinien być zastosowany w Lechu Poznań. Każdy bramkarz Legii na każdym kroku podkreśla, jak dużo zawdzięcza swojemu szkoleniowcowi. Nie jest przypadkiem, że reprezentacyjni bramkarze to w dużej mierze zasługa Dowhania. Do tej pory Franciszek Smuda nie przykładał uwagi do roli bramkarza w swojej drużynie. Po ostatnich wydarzeniach chyba zmienił zdanie.

Kiedyś Czesław Michniewicz po stażu w Tottenhamie Londyn, na którym miał przyjemność rozmawiać z ówczesnym szkoleniowcem Martinem Jolem powiedział w wywiadzie, że w Europie coraz bardziej ceni się specjalistów i to o nich toczy się walka pomiędzy klubami. Może warto o tym pomyśleć i do rozbudowanego skautingu dorzucić specjalistów z prawdziwego zdarzenia, nie ujmując niczego obecnie pracującym w Poznaniu.