Lech Poznań - FC Barcelona (1988/1989)

23 czerwca 1988 roku, po kilku latach posuchy, Lech Poznań mógł dołożyć do klubowej gabloty kolejne trofeum. W finale Pucharu Polski, po konkursie rzutów karnych, pokonał bowiem warszawską Legię.

Paradoksem tego spotkania był fakt, że po meczu pożegnano się z dotychczasowym szkoleniowcem, Grzegorzem Szerszenowiczem. W Poznaniu postawiono na uznanego w środowisku piłkarskim, Henryka Apostela. Miał on być gwarantem udanego startu w PEZP.

Przed sezonem 1988/89 z klubu odeszło kilku zasłużonych oraz ciągle podstawowych piłkarzy m.in. Marek Czerniawski, Leszek Partyński, Krzysztof Pawlak czy Mariusz Niewiadomski. Szczególnych wzmocnień nie było, ale Lecha zasiliło kilku młodych piłkarzy. W przyszłości stali się oni gwiazdami nie tylko na krajowych boiskach (Kryger, Bereszyński, Trzeciak i Juskowiak).

Jesienią 1988 roku, w pierwszej rundzie PEZP Lechowi przyszło grać z dość egzotycznym Flamurtari Vlora. Przeciwnik, który na pierwszy rzut oka mógłby wydawać się dużo słabszy, świetnie zagrał na swoim stadionie. Spotkanie z klubem z zachodu, jakim dla miejscowych była Polska, potraktowano bowiem bardzo prestiżowo. Ostatecznie Lech na wyjeździe zwyciężył 3-2, u siebie natomiast potwierdził klasę i spokojnie pokonał rywala 1:0. Poznaniacy awansowali tym samym do drugiej rundy. Kolejny raz w historii, piłkarzom Lecha przyszło mierzyć się z futbolowym potentatem.

Tym razem byli to najlepsi z najlepszych, Duma Katalonii – słynna FC Barcelona. Przed opisem dwumeczu warto jeszcze przytoczyć słowa trenera Blaugrany, Johana Cruyffa:

Pragnąłem jakiegoś silniejszego rywala, gdyż Polacy nie gwarantują stworzenia emocjonującego widowiska. To bardzo przeciętna drużyna, którą z łatwością ogramy w obu spotkaniach. Czas pokazał jak bardzo ten znakomity piłkarz i trener się mylił.

Murowanym faworytem dwumeczu byli oczywiście Katalończycy. Z resztą jakiekolwiek porównywanie Lecha i Barcelony nie miałoby większego sensu. Nie sposób zliczyć wszystkich genialnych piłkarzy jacy przewinęli się przez ten wielki klub w całej jego ponadstuletniej historii.

Pierwszy mecz został rozegrany w Barcelonie. Lokalni kibice chyba jednak zlekceważyli Lecha, bowiem mogący wówczas pomieścić 115 tysięcy ludzi Camp Nou, wypełnił się w ok. 1/4.

W 25 minucie na prowadzenie wyszła Barca, po pewnym wyegzekwowaniu rzutu karnego przez Roberto. Kiedy Hiszpanie na trybunach oczekiwali kolejnych goli dla ich drużyny, ku zaskoczeniu wszystkich, bramkę zdobył Lech! Długi rajd z piłką celnym strzałem zakończył Bogusław Pachelski.

Na trybunach konsternacja, wzajemne żale wśród piłkarzy gospodarzy oraz wielka radość w ekipie Kolejorza. Remis z wielką Barceloną na jej stadionie sprawił, że wielu sympatyków futbolu w europie po raz pierwszy usłyszało o istnieniu poznańskiego Lecha.

Pasjonująco zapowiadał się więc rewanż na stadionie przy ul. Bułgarskiej. Mecz w Poznaniu cieszył się gigantycznym zainteresowaniem, chyba największym w historii. Podobnie jak w przypadku przylotu kilka lat wcześniej Liverpoolu kibice pojawili się na lotnisku.

Największą gwiazdą FC Barcelony był jej trener, Johan Cruyff. Nie oznacza to jednak, że wśród piłkarzy nie było znakomitości. Gary Lineker, Jose Maria Bakero, Andoni Zubizarreta, Aloisio Pires mają swoje zasłużone miejsce w historii tego klubu.

9 listopada na poznańskim stadionie zasiadł ówczesny komplet 35 tysięcy kibiców. Do awansu Lechowi wystarczał bezbramkowy remis, ale mimo to poznaniacy zaatakowali pierwsi w myśl zasady „najlepszą obroną jest atak”.

Po 30 minutach gry sędzia dyktuje rzut karny dla Lecha! W polu karnym padł jak ścięty Kruszczyński i to on wyprowadził Kolejorza na prowadzenie. Lech – Barcelona 1:0! Na trybunach szał radości i coraz większe nadzieje na awans.

Do przerwy Duma Katalonii przeprowadziła kilka groźniejszych akcji i jedną z nich w 38 minucie celnym strzałem zakończył Roberto. Po przerwie przewagę mieli goście. Walka toczyła się głównie w środku pola, ale nadal elektryzowła publiczność.

Podobnie było w dogrywce. Oba zespoły, być może zupełnie podświadomie, oczekiwały rozstrzygnięcia w rzutach karnych. Lechitom trudno było się dziwić, że do tego dążyli, Barcelonie – jak najbardziej! Świadczyło to o tym, że strach na dobre zajrzał w oczy Katalończykom.

Seria jedenastek z 9 listopada 1988 roku to prawdziwy, jedyny w swoim rodzaju horror. Jako pierwsi zaczęli goście, a niezawodny do tej pory Roberto strzelił tak, że Jankowski bez problemu obronił!

Następnie celnie uderzali Kruszczyński, Beguitistain, Jakołcewicz, Valverde i Rzepka. Na 3:3 wyrównał Eusebio, po czym Araszkiewicz strzelił niecelnie obok prawego słupka. W piątej serii spudłował Alexanco. Sędzia nakazał jednak powtórkę, gdyż na środek boiska w porę nie zdążył wrócić Araszkiewicz. Alexanco… i znowu pudło!

Przed olbrzymią szansą wyeliminowania Barcelony stanął Pachelski. Emocje sięgały zenitu! Piłka trafiła jednak w bramkarza i wszystko zaczęło się od początku. No i znowu celne strzały kolejno: Bakero, Głombiowski, Aloisio. Gdy do piłki podchodził Damian Łukasik dochodziła godzina 19:41.

Silny strzał w poprzeczkę i koniec marzeń! Rozpacz na murawie i rozpacz na trybunach! Szczęście było tak blisko… Po dłuższej chwili zszokowana publiczność podziękowała gromkimi oklaskami wszystkim aktorom tego porywającego meczu, meczu jakiego w Poznaniu nie było dawno, a może nawet nigdy!

Na pomeczowej konferencji prasowej, Johan Cruyff o Lechu wypowiadał się zupełnie inaczej niż świeżo po wylosowaniu Kolejorza: Smutne, że po tak dramatycznym i dobrym meczu ktoś musiał przegrać. Lech zaprezentował się dzisiaj znakomicie jako zespół. Jestem ogromnie zadowolony z tego awansu, bo został osiągnięty nad bardzo groźnym przeciwnikiem.

Barcelona po awansie pewnie eliminowała kolejnych przeciwników, a w finale Pucharu Europy Zdobywców Pucharów pokonała Sampdorię Genua 2:0. I tak znów rywal Kolejorza zdobył puchar!

Lech Poznań – FC Barcelona 1:1 (1:1) k.4:5
bramki: Kruszczyński 31′; Roberto 38′

Lech: Jankowski – Rzepka, Jakołcewicz, Łukasik, Słowakiewicz – Kofnyt (94′Bereszyński), Romke (73′Głombiowski), Araszkiewicz, Rybak – Kruszczyński, Pachelski, trener – Henryk Apostel

Barcelona: Zubizarreta – Serna, Aloisio, Lopez Rekarte – Eusebio, Milla, Bakero, Roberto, Beguiristain – Carrasco (77′Valverde), Lineker (108′Alexanco), trener – Johan Cruyff

widzów: 35 000

Roman Jakóbczak (fot. 90minut.pl)

Idol poznańskich kibiców, świetny wykonawca stałych fragmentów gry, co zapadło w pamięci wszystkim sympatykom Lecha. Popularny „Jakób”, jak przyjęło się mówić na tego niskiego pomocnika, był graczem Kolejorza, a następnie jego trenerem. Jako piłkarz wystąpił aż 112 razy z herbem Lecha na piersi w ciągu pięciu lat. Zanim jednak trafił do Poznania, wychował się w Zjednoczeni Września, a następnie przeszedł do Czarni Żagań. Jego kariera powoli nabierała tempa i po roku gry dostał zgodę na transfer do Śląska Wrocław. Trzy lata gry na Dolnym Śląsku sprawiły, że Roman przeniósł się na północny-zachód Polski do Pogoni Szczecin. 36 spotkań i 11 goli, to efekt jego ciężkiej pracy w tym klubie przez 2,5 roku. W Poznaniu pojawił się dopiero na wiosnę 1972 roku i od razu grał regularnie w pierwszym składzie. Jego szczególnym osiągnięciem było z pewnością strzelenie wszystkich czterech bramek w meczu przeciwko Wiśle Kraków. Zanim zakończył swoją karierę, spróbował jeszcze zagranicznego chleba. Z Lecha przeszedł do francuskiego Châteauroux, a po roku gry znalazł się AS Red Star. Tam również zagościł tylko na jeden sezon, a jego kolejnym zespołem w karierze był FC Rouen. Założył koszulkę tego klubu 21 razy, a do siatki rywali trafił czterokrotnie. Standardowo pograł rok i przeszedł do kolejnego zespołu z Francji – Perpignan. Karierę zakończył w 1980 roku w poznańskim Lechu, ale już ani razu nie zagrał z herbem Kolejorza na piersi w meczu ligowym.

W reprezentacji Polski Roman Jakóbczak wystąpił tylko 5 razy w latach 1974-1976. W tym czasie strzelił dwa gole oraz został powołany na Mistrzostwa Świata 1974 w dawnym RFN (zachodnie Niemcy). Na niemieckim Mundialu nie zagrał ani jednego meczu, ale otrzymał brązowy medal za zajęcie 3. miejsca z reprezentacją Polski.

Urodzony 26 lutego 1946 roku we Wrześni, polski pomocnik zadebiutował w Lechu 26 marca 1972. Wówczas Kolejorz grał w II lidze, a spotkanie z Arką Gdynia zakończyło się wygraną poznaniaków 2:0. Ostatni raz pojawił się w koszulce Lecha 10 września 1980 roku, kiedy to polegliśmy w Pucharze Polski z Pogonią Szczecin 0:2. Roman po powrocie z Francji nie zanotował żadnego spotkania w lidze, natomiast pojawił się w kilku pucharowych meczach. Trenerem został w 1992 roku. W swoim debiutanckim sezonie trenował poznańską lokomotywę, która wystąpiła wtedy w 12 meczach, wygrywając z tego połowę, cztery razy remisując i dwukrotnie schodząc z boiska pokonaną. Nie możemy jednak zapomnieć, że to właśnie wtedy Lech ostatni raz zdobył mistrzostwo Polski, a był to jego piąty tytuł w 71-letniej historii klubu. Następca Apostela prowadził Kolejorza od 6 kwietnia 1993 do 19 października tego samego roku. Oficjalnie rozegrał 30 spotkań w lidze. Później już nie widziano go w Poznaniu w roli piłkarza czy trenera.

1955-1965  Zjednoczeni Września
1965-1966  Czarni Żagań
1966-1969  Śląsk Wrocław
1969-1971  Pogoń Szczecin
1971-1976  Lech Poznań
1976-1977  Châteauroux
1977-1978  Red Star Paris
1978-1979  FC Rouen
1979-1890  Perpignan
1980 Lech Poznań

01.1932 – 06.1936 – Stanisław Kwiatkowski
07.1936 – 05.1938 – Laszko Marcai (HUN)
05.1938 – 08.1939 – A.Klemens Pawlak
07.1945 – 08.1946 – Franciszek Bródka
08.1946 – 02.1947 – Vanco kamena (JUG)
03.1947 – 05.1948 – Franciszek Bródka
06.1948 – 02.1949 – Marcel Demeunyck (FRA)
03.1949 – 12.1949 – Antoni Bottcher
01.1950 – 05.1950 – Artur Walter
06.1950 – 06.1951 – Antoni Bottcher oraz Franciszek Bródka
06.1951 – 12.1952 – Mieczysław Balcer
01.1953 – 12.1953 – Artur Woźniak
01.1954 – 06.1957 – Mieczysława Tarka
06.1957 – 07.1957 – Edmund Białas
08.1957 – 11.1958 – Wilhelm Lugr (CSR)
12.1959 – 09.1961 – Henryk Czapczyk
09.1961 – 11.1962 – Mieczysław Tarka
11.1962 – 06.1963 – Zygfryd Słoma
08.1963 – 04.1964 – Edward Drabski
04.1964 – 06.1964 – Henryk Czapczyk
07.1964 – 09.1965- Zygfryd Słoma
09.1965 – 05.1966 – Edmund Białas
05.1966 – 07.1966 – Edward Brzozowski
07.1966 – 10.1966 – Edmund Białas
10.1966 – 12.1968 – Mieczysław Tarka
09.1969 – 06.1972 – Edmund Białas
07.1972 – 08.1972 – Mieczysław Chudziak
08.1972 – 04.1973 – Augustyn Dziwisz
04.1973 – 06.1975 – Janusz Pekowski
07.1975 – 03.1976 – Aleksander Hradecki
04.1976 – 09.1976 – Mieczysław Chudziak oraz Edmund Białas
10.1976 – 10.1979 – Jerzy Kopa
08.1978 i 10.1979 – 12.1979 – Roman Łoś
01.1980 – 12.1984 – Wojciech Łazarek
01.1985 – 05.1985 – Leszek Jezierski oraz Jacek Machciński
05.1985 – 11.1986 – Włodzimierz Jakubowski
12.1986 – 08.1987 – Bronisław Waligóra
05.1987 – 05.1987 i 05.09.1987 – Jerzy Kasalik oraz Teodor Napierała
09.1987 – 06.1988 – Grzegorz Szerszenowicz
07.1988 – 11.1988 – Henryk Apostel
12.1988 – 08.1989 – Andrzej Strugarek
08.1989 – 05.1991 – Jerzy Kopa oraz Andrzej Strugarek
05.1991 – 04.1993 – Henryk Apostel
04.1993 – 10.1993 – Roman Jakóbczak
10.1993 – 06.1994 – Jan Stępczak
03.1994 – Ryszard Matołka
07.1994 – 06.1995 – Romuald Szukiełowicz
07.1995 – 05.1996 – Zbigniew Franiak
05.1996 – 06.1996 – Remigiusz Marchlewicz
07.1996 – 05.1997 – Ryszard Polak
05.1997 – 06.1997 – Remigiusz Marchlewicz
07.1997 – 03.1998 – Krzysztof Pawlak
03.1998 – 03.1998 – Remigiusz Marchlewicz
03.1998 – 04.1998 – Jerzy Kopa
04.1998 – 05.1998 – Remigiusz Marchlewicz
05.1998 – 09.1999 – Adam Topolski
09.1999 – 04.2000 – Marian Kurowski
04.2000 – 04.2000 – Zbigniew Franiak
04.2000 – 05.2000 – Wojciech Wąsikiewicz
05.2000 – 08.2000 – Adolf Pinter (AUT)
08.2000 – 04.2001 – Adam Topolski
04.2001 – 09.2002 – Bogusław Baniak
09.2002 – 11.2002 – Czesław Jakołcewicz
11.2002 – 06.2003 – Bohumil Panik (CZE)
06.2003 – 09.2003 – Libor Pala (CZE)
09.2003 – 06.2006 – Czesław Michniewicz
06.2006 – Franciszek Smuda