Jacek Zieliński - były trener Lecha

W piątek o godzinie 20:30 Lech Poznań w ramach 13 kolejki T-Mobile Ekstraklasy podejmować będzie na wyjeździe Polonię Warszawa, obecnie zajmującą siódmą lokatę w tabeli. Czy „Kolejorz” podtrzyma passę pięciu spotkań bez porażki? Czy uda im się wywieźć jakże cenne 3 punkty z ulicy Konwiktorskiej? Przyjrzyjmy się sylwetce naszego najbliższego rywala.

MOC WŁASNEJ MURAWY

Polonia Warszawa jest niezwykle trudnym i wymagającym rywalem jeśli chodzi o spotkanie rozgrywane na ich własnym stadionie. Świadczyć o tym mogą ostatnie spotkania w liczbie dziesięciu, z których tylko jedno zakończyło się porażką Polonii. W dodatku był to mało istotny mecz z niemieckim Freiburgiem w okresie przygotowawczym. Pozostałe dziewięć spotkań zakończyło się remisami lub zwycięstwami warszawiaków. Na nasze szczęście w bezpośrednich starciach z Lechem nie wygląda to już tak przekonująco gdyż z 14 spotkań, gdzie Polonia występowała przeciwko poznaniakom w roli gospodarza, udało im się wygrać tylko 5, 4 zakończyły się podziałem punktów natomiast 5 wygrali lechici.

JACEK ZIELIŃSKI PRZED MECZEM

Trener „Czarnych Koszul” Jacek Zieliński bardzo mocno wierzy w zwycięstwo jego podopiecznych w piątkowym starciu z Lechem jednak dodaje również, że nie będzie to łatwe zadanie. „Polonię stać na dobrą i skuteczną grę, a przede wszystkim na zwycięstwo. Taki mamy plan. Zdaję sobie sprawę, że poprzeczka będzie zawieszona bardzo wysoko. Jednak z Lechem też można wygrać, co pokazał Śląsk czy Górnik. W naszych głowach również jest taka myśl i nadzieja, że można ich pokonać. Aby tego dokonać, trzeba się wznieść na wyżyny.” Zapytany natomiast o taktykę/plan na spotkanie z Lechem odpowiada bardzo prosto. „Musimy strzelić jedną bramkę więcej. Sam pomysł przekażę drużynie na odprawie.”

PODTEKST TRENERSKI

Ten mecz będzie miał dość spore znaczenie dla trenerów obu ekip.  Jose Bakero pracował przed przejściem do Lecha dla Polonii natomiast zanim Jacek Zieliński przybył na Konwiktorską prowadził zespół z Poznania. Obaj trenerzy stanęli już na przeciwko siebie z obecnie prowadzonymi przez nich ekipami. Wygrała wówczas ekipa Polonii 1:0 po bramce Artura Sobiecha. Mamy nadzieję, że tym razem górą będzie „Kolejorz”.

Kamil Drygas złamał nogę 24 pażdziernika w spotkaniu z Górnikiem Zabrze

- Czuję się rewelacyjnie, nogi mnie nie bolą. Mogą w końcu normalnie trenować – nie ukrywał zadowolenia Kamil Drygas, niespełna 20-letni pomocnik Kolejorza, po pierwszym tego lata sparingu z ŁKS-em Łódź. Już na samym początku piłkarskiej kariery, wychowankowi Marcinków Kępno, przytrafiła się fatalna kontuzja, która wyeliminowała go z gry aż na 8 miesięcy. I to w momencie kiedy regularnie pojawiał się na boisku, będąc przez wielu nazywanym „odkryciem jesieni”.

Minęło 8 miesięcy i młody pomocnik jest już w pełni sił i powoli wraca do drużyny Kolejorza. Czy jego kariera nabierze takiego rozpędu jak przed kontuzją i może to Drygas będzie najważniejszym wzmocnieniem przed nowym sezonem?

Wielu z nas przecierało oczy ze zdumienia, kiedy 27 lipca ubiegłego roku Jacek Zieliński na mecz w Pradze ze Spartą w eliminacjach Ligi Mistrzów, do wyjściowej jedenastki desygnował młodego Kamila Drygasa. Wszyscy spodziewali się w tym miejscu Djurdjevicia, ewentualnie przesunięcia do środka Sergeia Krivetsa, ale nie 18-letniego wówczas Drygasa, niemającego żadnego występu w Ekstraklasie, dla którego jak sam podkreślał wielką sprawą jest sama możliwość treningów z drużyną Lecha. Trener Zieliński postanowił jednak zaryzykować, a może po prostu był przekonany o wielkim potencjale drzemiącym w tym młodym piłkarzu.

Drygas tego dnia nie zawiódł, debiutanckiej tremy nie było po nim widać. Już na samym początku spotkania zdecydował się na uderzenie zza pola karnego, który z najwyższym trudem zdołał obronić bramkarz Sparty, Jaromir Blażek. Jak przystało na środkowego pomocnika często bywał przy piłce, starał się brać ciężar gry na swoje barki. Jest bez wątpienia największym wygranym tamtego spotkania, mimo porażki Lecha i odpadnięcia tydzień później z eliminacji do Ligi Mistrzów.

Będący w dobrej formie Drygas występował także w kolejnych spotkaniach. W rewanżu ze Spartą zagrał 57 minut, wchodził w końcówkach meczów z Dnipro i Salzburgiem, wystąpił także na City of Manchester Stadium przeciwko gwiazdom Premier League. Do tego wszystkiego dołożył ponadto 4 spotkania w Ekstraklasie. I niestety to czwarte okazało się niezwykle pechowe, które zatrzymało na jakiś czas rozwój tego młodego zawodnika. W meczu z Górnikiem Zabrze, w starciu z Adamem Danchem złamał nogę i konieczny był dłuższy odpoczynek Drygasa od piłki.

Teraz 20-letni zawodnik wraca do zdrowia i ma spore szanse na grę w Lechu. Trener Bakero zamierza częściej stosować system 4-3-3, w którym kluczową rolę w drugiej linii mają odgrywać środkowi pomocnicy. Hiszpan ma z kogo wybierać, rywalizacja w środku pola z pewnością jest większa niż na pozostałych pozycjach. Są Murawski, Injac, Możdżeń, Drygas, Golla, w razie konieczności także Djurdjević i Krivets.

Jak z tej rywalizacji wyjdzie Kamil Drygas? Wszystko z pewnością zależeć będzie od dyspozycji, ale jeżeli wróci on do formy sprzed kontuzji to powinien regularnie pojawiać się na boisku. A o tym, że możliwości ma spore zdążył już nas przekonać.

Lech24.com

W Poznaniu parcie na sukcesy Lecha Poznań jest takie wielkie, że kibice tej drużyny stali się mocno wybredni i głodni zwycięstw. Można by powiedzieć, że żaden szkoleniowiec, który przyszedłby do Lecha nie ma czasu oprócz zgrupowań na przygotowanie drużyny. Franciszek Smuda, Jacek Zieliński, a teraz Jose Maria Bakero wszyscy oni nie mogli dogadać się na początku z kibicami.

Na początku nie było nic i pojawił się Franciszek Smuda, trener o uznanej w kraju marce. Pierwszy szkoleniowiec, który musiał się zmierzyć z wymagającą poznańską publicznością. Kibice od razu oczekiwali od niego wyników, a na to potrzeba czasu. Do dziś szumi mi w głowie hasło: Smuda gdzie te cuda. Minęło trochę czasu i poznańscy fani uwielbiali popularnego Franza za styl, charakter i waleczność drużyny.

Kolejny trener Jacek Zieliński też nie miał najlepszego startu. Początek sezonu w wykonaniu trenera i jego podopiecznych był bardzo słaby. Lechici wygrali cztery razy, raz zremisowali i przegrali 3 razy w tym mecz z Legią Warszawa na Łazienkowskiej 0:2. Kibice przestali wierzyć w nowego szkoleniowca. Jednym z ciekawszych haseł wygłaszanych przez fanów Kolejorza był: Hej Zieliński, walcz o mistrza. To jest Poznań, nie Wodzisław. Jedna z ciekawszych wypowiedzi kibiców z tamtego okresu - Styl gry jest okropny, jeśli Lech w ogóle ciuła jakieś punkty, to po ciężkich męczarniach. Niedawno we Wronkach pokonał Odrę Wodzisław 1:0 z trudem, w sytuacji, kiedy goście przez ponad 20 minut grać musieli grać w dziesięciu. A teraz ta wpadka na Legii, cholera! Jacek Zieliński zdobył pierwsze po 20 latach Mistrzostwo Polski w ostatniej kolejce wyprzedzając Wisłę Kraków!

Wreszcie trener Jose Maria Bakero, który na dobrą sprawę przejął Lecha w połowie sezonu. Trener, który nie miał szansy pokazać się w Polsce. Gdy o Polonii Warszawa mówiło się, że coraz lepiej się prezentuje Prezes Polonii Wojciechowski zwolnił Baska nie dając mu szans się wykazać. Przyszedł do Poznania. Kibice wtedy śpiewali: Chcemy trenera, a nie jakiegoś Bakera od początku nie dając mu szans na zbudowanie drużyny. Nie chcę analizować gry drużyny, postaram się zasięgnąć opinii eksperta na tematy gry i taktyki Lecha jednak czas trzeba temu szkoleniowcowi dać.

Zmiana trenera po sezonie nie wiele moim zdaniem da. Gdyż nawet Smuda potrzebował więcej czasu, aby swój styl narzucić. Czy przyjście do Kolejorza nowego szkoleniowca coś zmieni? Czy ktoś zagwarantuje od początku sezonu zwycięstwa? Czy nie powtórzy się ta sama sytuacja, co teraz? Żadnych gwarancji nie mamy.

Futbol net / własne

Manuel Arboleda (fot. S.Seidler)

Oglądając wczorajsze mecze Ligi Mistrzów rozmyślałem o tym co się zmieniło w zachowaniu Manuela Arboledy. Co mogło spowodować, że „Maniek” obniżył loty. Po jakimś czasie uświadomiłem sobie. Kolumbijczyk nie ma mentora!

Przyszedł do Zagłębia Lubin i pod okiem Franciszka Smudy stał się jednym z najlepszych obrońców w lidze. Chwilę po odejściu popularnego „Franza” „Maniek” został zesłany do rezerw, skąd wyratował go nie kto inny niż jego mentor Smuda pracujący już dla Kolejorza.

W Lechu Poznań Kolumbijczyk jeszcze bardziej się rozwinął, zajmował się tym co do niego należało, Franek trzymał go krótką ojcowską ręką. Po przejęciu kadry przez Franciszka Smudę coś pękło.

Jacek Zieliński czy Jose Maria Bakero to nie są trenerzy którzy mają cechy przywódcze, przez które zawodnicy mogą czuć respekt. „Maniek” obniżył loty, zaczął wdawać się w dyskusje, co spowodowało, że sędziowie są na niego uczuleni, nie reagują jak go ktoś powali łokciem.

Dopóki w klubie nie pojawi się szkoleniowiec, który będzie miał twardą rękę jest wielce prawdopodobne, że w zachowaniu „Mańka” a i pewnie wielu innych piłkarzy wiele się nie zmieni.

Jeżeli to, co piszę jest choć w połowie prawdą, to jest pewne, że  Manu będzie najlepszym asymilowanym Reprezentantem Polski w historii. Dlaczego? Tam jest jego mentor. Tam jest jego guru Franciszek Smuda.

Jose Mari Bakero

Wpadka za wpadką, a jeżeli już uda się wygrać to towarzyszy temu fatalna gra. Oto mizerny obraz dzisiejszego Lecha. Oczywiście, trener powinien mieć czas na budowę drużyny. Pytanie tylko czy akurat ten trener? Jose Bakero na własne życzenie przegrał z Bragą, stracił szansę na mistrzowski tytuł i jest na najlepszej drodze do odpadnięcia z Pucharu Polski. Jaki jest sens pozostawienia Baska na trenerskiej ławce Kolejorza?

Na każdy mecz Lecha na Bułgarskiej przychodzi ponad 20 tysięcy kibiców. Ci kibice chcieliby oglądać Lecha zwycięskiego i dominującego na krajowych boiskach, ale przede wszystkim Lecha walczącego! Lecha, który z zaangażowaniem gra do końca. I taką drużynę mieliśmy za czasów Franciszka Smudy i Jacka Zielińskiego.

Wszystko zmieniło się wraz z odejściem tego drugiego z Bułgarskiej. Jose Bakero miał dać Kolejorzowi hiszpański styl, nową jakość. I gdyby choć w części nawiązał do swoich występów jako piłkarz, byłoby dobrze. Jednak niestety wszystko wskazuje na to, że jest on po prostu słabym trenerem.

Nie radzi sobie z prowadzeniem Lecha, zaskakuje nic nie wnoszącymi zmianami, na konferencjach prasowych nie odpowiada na pytania dziennikarzy, wygląda tak jakby czuł się w Poznaniu zagubiony. Po porażce w Warszawie z Polonią doszliśmy do sytuacji, w której jesteśmy o krok od braku awansu do europejskich pucharów.

Tego w Poznaniu nikt sobie nie wyobraża, więc trzeba zrobić wszystko, aby ten sezon jeszcze uratować. Zmiana trenera w trakcie rozgrywek zawsze niesie za sobą konsekwencje. W tym przypadku byłby to jednak najprawdopodobniej pozytywny impuls. Wydaje się, że tylko zmiana na trenerskiej ławce ożywi Lecha i wyciągnie naszą drużynę z powiększającego się marazmu.

Tak jak wielu kibiców przestałem już wierzyć w Jose Mari Bakero. Dołączam się też do okrzyków skandowanych po remisie z Podbeskidziem. Czy mam jednak prawo liczyć na zmianę trenera?

Wszystko zależy od zarządu klubu, piłka jest po ich stronie… A mecz z Legią już za 7 dni.

Jacek Zieliński w Polonii W. (fot. Guli)

Były szkoleniowiec Lecha Jacek Zieliński ponownie został szkoleniowcem Polonii Warszawa. Za zdobycie Mistrzostwa Polski z Kolejorzem należy mu się wielki szacunek, jednak za decyzję o pracy przy ul. Konwiktorskiej gdzie trenerów się traktuje jak papier toaletowy w klubowym szalecie już nie.

To co się dzieje przy Konwiktorskiej można by porównać do obwoźnego cyrku, w którym prezes kieruje swoimi treserami i zwierzętami jak chce. W tym roku przyszedł już piąty trener i co gorsza ten, który został zwolniony z Polonii za słabe wyniki. Sądzę, że tylko duże pieniądze powodują, że ludzie godzą się być kolejnymi clownami w rękach właściciela cyrku.

Co tam będę pisał. Każdy to wie. Trenerze Jacku Zieliński życzymy sukcesów, byle nie w meczu z Lechem Poznań.

Jose Mari Bakero

Ostatnie wyniki Lecha Poznań mają prawo niepokoić sympatyków Kolejorza. Podopieczni Jose Mari Bakero odpadli po słabej grze z Ligi Europejskiej, w której nie sprostali Bradze. Niby pojawiło się światełko w tunelu w postaci awansu do półfinału Pucharu polski i dwóch ligowych zwycięstwach, jednak w ostatnią niedzielę przyszedł zimny prysznic za sprawą porażki z ostatnim zespołem w ligowej tabeli. I na chwilę obecną niestety, to mecz przeciwko Cracovii najbardziej oddaje aktualną dyspozycję podopiecznych hiszpańskiego trenera.

Przed rozpoczęciem rundy wiosennej, sympatycy Lecha zachęceni sprowadzeniem do zespołu kilku wartościowych graczy wierzyli w odrobienie strat do czołówki i obronę mistrzowskiego tytułu. Dziś niestety cel ten wydaje się nie do osiągnięcia. Dlaczego? Przecież identyczną sytuację przeżywaliśmy dokładnie rok temu, kiedy to byliśmy świadkami fantastycznego pościgu Kolejorza zakończonego happy-endem.

Trzeba jednak zaznaczyć, że Lech wtedy i dzisiaj to dwie różne drużyny. Zespół Jacka Zielińskigo z poprzedniego sezonu miał przede wszystkim pomysł na grę, a piłkarzom nie brakowało ambicji. Powiem więcej, uważam, że sukces w postaci awansu z „grupy śmierci” LE to w zdecydowanej większości zasługa poprzedniego trenera. Do końca 2010 roku Lech grał to co wypracował z zespołem Zieliński. Efekty pracy Jose Bakero widzimy teraz…

Nie mam zamiaru w tym miejscu spiskować i twierdzić, że gdyby obecny trener Lecha wystawił najlepszy skład przeciwko Bradze, to pokonalibyśmy Portugalczyków. Tego już nigdy się nie dowiemy. Jednak nie sposób nie irytować się słysząc: – Taktyka to przede wszystkim ma mi się podobać.

Wybitny zawodnik, piłkarska legenda Barcelony zamierza na trenerskiej ławce nawiązać do swoich dawnych sukcesów. Na chwilę obecną Bakero daje coraz więcej powodów kibicom do tego, że nie radzi sobie z prowadzeniem Kolejorza.

Przed Lechem w tym sezonie jeszcze 11 meczów ligowych i walka o zdobycie Pucharu Polski. Jose Mari Bakero ma jeszcze czas, aby powalczyć na tych dwóch frontach. Niestety dyspozycja zespołu nie może obecnie napawać optymizmem. Miejmy nadzieję, że coś zmieni się w sobotę po meczu z Jagiellonią…

Zapraszamy na Bułgarską!

Opadły już emocje czwartkowego meczu Lecha z Bragą. Musiały bowiem opaść, gdyż przed Kolejorzem kolejne bardzo ważne spotkania. W żadnym z nich nie może pozwolić sobie na porażkę. Dzisiaj, na stadionie przy ulicy Bułgarskiej Lech podejmuje warszawską Polonię w pierwszym meczu ćwierćfinałowym Pucharu Polski.

Jak podkreśla trener Kolejorza, Jose Mari Bakero, Puchar Polski to dla Lecha cel numer 1. Jest to zdecydowanie najkrótsza droga do gry w Europie w następnym sezonie.

Podczas spotkań Lecha z Polonią nie da się uciec od pozaboiskowych wydarzeń. Są to mecze z podtekstami. Nie ma co ukrywać, że władze obu klubów nie przepadają za sobą.

To z Polonii przychodzili dwaj ostatni trenerzy Lecha, Jacek Zieliński i Jose Mari Bakero. Zieliński odniósł w Poznaniu sukces, Bakero jest na najlepszej drodze, aby taki lub jeszcze większy sukces odnieść.

Ciekawie też wygląda sytuacja z transferami między klubami. Polonia za żadne skarby nie chciała oddać do Poznania chociażby Jodłowca czy Mierzejewskiego mimo, że piłkarze ci wyrażali chęć gry dla Lecha.

Zostawmy jednak pozaboiskowe sprawy i skupmy się na dzisiejszym meczu. W składzie Kolejorza na pewno dojdzie do kilku zmian w porównaniu do meczu z Bragą.

Wreszcie powinniśmy doczekać się pierwszego po ponad 1,5 rocznej przerwie występu Rafała Murawskiego w koszulce Lecha przy Bułgarskiej.

Po ostatnich wzmocnieniach, kadra Kolejorza pozwala na rotację w drużynie. Bakero ma więc ułatwione zadanie i podkreśla, że zamierza z tej możliwości korzystać.

W przypadku awansu w Pucharze Polski i Lidze Europejskiej, na co wszyscy liczymy, Lech może rozegrać największą ilość spotkań na wiosnę w historii. Rotacja jest w tym wypadku niezbędna.

Spotkanie Lecha z Polonią rozpocznie się o g.15:30. Bezpośrednią transmisję z meczu przeprowadzi TVP Sport. Początek o 15:25. Przypominamy, że wciąż trwa sprzedaż biletów na to spotkanie. Kasy stadionu otwarte są już od godziny 10.

fot. S.Seidler

W piątkowy wieczór odbył się coroczny Wielki Bal Piłkarza Głosu Wielkopolskiego. Najważniejszą nagrodę, Srebrną Piłkę otrzymał obrońca Lecha, Manuel Arboleda. „Maniek” to pierwszy obcokrajowiec, któremu przyznano ten tytuł.Wcześniej wyróżnienia otrzymali Andrzej Kadziński, dla najlepszego działacza piłkarskiego roku. Najlepszym trenerem kibice wybrali pracującego do niedawna w Poznaniu, Jacka Zielińskiego.

- Niezmiernie cieszy mnie, że mogę znów być w Poznaniu. Dla mnie to jest takie zwieńczenie pracy w Wielkopolsce i cieszę się, że zostałem doceniony przez kibiców. Tutaj spędziłem najwspanialsze chwile mojej kariery trenerskiej – powidział po odebraniu nagrody Zieliński.

Z punktu widzenia Kolejorza najważniejsze były wyniki kategorii „Piłkarz Roku”. Tutaj najlepszy okazał się Manuel Arboleda, który niedawno przedłużył kontrakt z poznańskim klubem o 3 lata. Kolumbijczyk wyprzedził innych lechitów Krzysztofa Kotorowskiego oraz Bartosza Bosackiego.

- Chciałem podziękować wszystkim kolegom z boiska, wszystkim osobom z klubu, wszystkim kibicom, bo bez ich pomocy to wszystko nie byłoby możliwe – podsumował Arboleda.

Nagrody przyznano także w innych kategoriach. Kibice wybierali najlepszych zawodników poszczególnych niższych lig. Klasyfikację zaplecza Ekstraklasy wygrał Tomasz Magdziarz, który okazał się lepszy od Piotra Reissa i Alana Ngamayamy.

Poniżej prezentujemy dokładne wyniki 19 Plebiscytu Głosu Wielkopolskiego (w nawiasie liczba głosów).

PIŁKARZ ROKU
1. Manuel Arboleda (Lech Poznań) – 9743
2. Krzysztof Kotorowski (Lech Poznań) – 5519
3. Bartosz Bosacki (Lech Poznań) – 3276

TRENER ROKU
1. Jacek Zieliński (Lech Poznań) – 14129
2. Jose Maria Bakero (Lech Poznań) – 3574
3. Wojciech Tomaszewski (Lech Poznań) – 980

PIŁKARZ PIERWSZEJ LIGI
1. Tomasz Magdziarz (Warta Poznań) – 8226
2. Piotr Reiss (Warta Poznań) – 5378
3. Alain Ngamayama (Warta Poznań) – 1745

PIŁKARZ DRUGIEJ LIGI
1. Bartosz Kieliba (Jarota Jarocin) – 7106
2. Rafał Leśniewski (Nielba Wągrowiec) – 5048
3. Krzysztof Bartoszak (Jarota Jarocin) – 2891

PIŁKARZ TRZECIEJ LIGI
1. Grzegorz Dziubek (Calisia) – 9426
2. Dariusz Reyer (Piast Kobylin) – 3820
3. Maciej Brauza (TS 1998 Dopiewo) – 1062

PIŁKARZ AMATOR
1. Arkadiusz Trzciński (Piast Kobylnica) – 1001 głosów SMS
2. Ryszard Płóciennik (Piast Kobylnica) – 850
3. Mateusz Osiewicz (Wisła Borek Wlkp.) – 710

DZIAŁACZ ROKU
1. Andrzej Kadziński (Lech Poznań)

Zieliński w rozmowie już po opuszczeniu Poznania. (fot. Cyran/Lech24.com)

Dokładnie tydzień temu zwolniono Jacka Zielińskiego, który z tym zespołem święcił w maju zdobycie tytułu mistrza Polski. Jednak niezadowalający początek sezonu w wykonaniu drużyny, mimo dobrej gry w pucharach, poskutkował zwolnieniem szkoleniowca. - Na dzień przed meczem z Manchesterem City, dowiaduję się, że mnie nie ma, że to spotkanie z ławki trenerskiej poprowadzi ktoś inny. Na taki mecz czeka się całe życie, a mi to zabrano. I o to mam pretensje, i pewnie będę miał zadrę w sercu do końca życia - mówi Zieliński w rozmowie z Markiem Lubawińskim.

Wygląda na to, że niedługo Pan będzie bezrobotny?
Chyba pan wie coś więcej niż ja.

Czytam i słyszę, że Jacek Zieliński jest już praktycznie nowym szkoleniowcem warszawskiej Polonii…
Ja też czytam i słyszę, ale na tym kończy się cała sprawa. Zapewniam pana, że nikt nie prowadzi ze mną rozmów w kwestii zatrudnienia w Polonii, ja też z nikim na ten temat nie rozmawiałem. Powiem panu więcej. Przynajmniej do końca grudnia postanowiłem odpocząć od futbolu. Ten czas spędzę z rodziną w Tarnobrzegu, czyli żoną i rodzicami, bo synowie są już dorośli i samodzielni. Jeden pracuje w Warszawie, a drugi w Krakowie.

Czyli jutro podczas meczu Lecha z Polonią na Bułgarskiej nie dojdzie do trenerskiego pojedynku Bakero – Zieliński?
Na pewno nie. Powtarzam jeszcze raz. Na razie chcę być z daleka od piłki. Do Poznania nie wybieram się nawet prywatnie. Obejrzę środowy mecz w telewizji. A ponadto, jakim to człowiekiem trzeba byłoby być, aby przyjąć pracę u rywala przed bezpośrednim spotkaniem? Trzeba mieć honor i godność. Nie można sobie, ot tak z dnia na dzień, przejść na drugą stronę barykady. Mam za duży szacunek dla Lecha, a także dla siebie, by w ogóle rozważać to, o czym teraz rozpisują się pańscy koledzy. Te półtora roku spędzone w Poznaniu to dla mnie bardzo ważny czas, tutaj odniosłem swoje największe sukcesy. I co? Z dnia na dzień miałbym o tym wszystkim zapomnieć? To już nie jest ważne to, co inni sobie by o mnie pomyśleli. Przede wszystkim ja chcę mieć czyste sumienie, i zapewniam pana, że będę je miał.

Po zwolnieniu Pana z Lecha pojawiły się głosy, że szefowie Kolejorza rozstali się z Panem nieelegancko, mówiąc delikatnie. Ma Pan żal do prezesów z Bułgarskiej?
Jestem już zbyt długo trenerem, by rozczulać się nad zwolnieniem. Nie jestem przecież pierwszy, ani ostatni. Ale mam żal przede wszystkim za okoliczności i czas zwolnienia. Nie muszę się wstydzić tego, co zrobiłem w Poznaniu. A tu nagle, na dzień przed meczem z Manchesterem City, dowiaduję się, że mnie nie ma, że to spotkanie z ławki trenerskiej poprowadzi ktoś inny. Na taki mecz czeka się całe życie, a mi to zabrano. I o to mam pretensje, i pewnie będę miał zadrę w sercu do końca życia.

Jakie było więc rozstanie z Lechem, z prezesami Lecha?
Poza tym wszystkim o czym mówiłem, bardzo przyzwoite. Zostałem zaproszony na dobrą kolację, powiedzieliśmy sobie o wszystkich plusach i minusach naszej współpracy. Na koniec otrzymałem bardzo markowy zegarek z dedykacją.

Wróćmy jeszcze na chwilę do meczu z Manchesterem City? Spróbujmy pogdybać. Czy Lech wygrałby z Anglikami, gdyby to Pan prowadził drużynę?
Pewnie tak. Zaangażowanie zawodników było ogromne, takie jak wcześniej w spotkaniach z Juventusem, Salzburgiem, czy nawet przegranym pojedynku w Manchesterze. Czy moja obecność na ławce osłabiłaby to zaangażowanie, grę z ogromnym sercem i poświęceniem? Na pewno nie.

Pan został zwolniony dzień przed meczem, a w dniu starcia z Manchesterem City rozwiązano w Lechu kontrakt z Arturem Wichniarkiem. Czy był Pan tym zaskoczony?
Nie. Kiedy Artur przychodził do Poznania długo rozmawialiśmy na temat jego roli w zespole. Powiedzieliśmy sobie wtedy szczerze, że jeśli strony nie będą zadowolone ze współpracy, to się po prostu rozstaniemy. I tak się stało. Przyznam, że po grze Wichniarka w Lechu spodziewałem się znacznie więcej. Myślę, że i Artur był przekonany, że wszystko ułoży się inaczej.

Ponoć Wichniarek psuł atmosferę w zespole, ponoć była też tak zwana grupa Wichniarka, do której należeli między innymi Krzysztof Kotorowski i Jakub Wilk.
O żadnej grupie nic nie wiem. Oczywiście zawsze są w drużynie zawodnicy, którzy narzekają, a wynika to głównie z tego, że grają mniej niż inni. Ale nie przesadzajmy. Taka jest kolej rzeczy. Moim zdaniem nie było problemów, nie było tak, że nie było nam po drodze.

Ale Wilk przez jakiś czas nie mieścił się w składzie. To była jakaś kara?
Nic z tych rzeczy. Kuba był po prostu w słabej formie i dlatego nie łapał się do meczowego składu. Nie ma innych podtekstów.

Pana w Lechu nie ma, ale na Bułgarskiej dalej pracują wszyscy pańscy asystenci. Nie ma Pan do nich żalu, nie uważa Pan, że zachowali się nielojalnie?
Oczywiście, że nie. Rozmawiałem z nimi na ten temat. Chciałem, żeby dalej pracowali w Lechu, nie ma się co unosić ambicją. A przede wszystkim są to fachowcy bardzo wysokiej klasy i na pewno dla Lecha zrobią jeszcze dużo dobrego.

Czy trzeba już przygotowywać się na czarny scenariusz, który zakłada degradację Lecha?
To za dobry zespół, by martwił się spadkiem. Jestem przekonany, że Lech będzie gonił czołówkę. Lech jest teraz w takiej sytuacji, w jakiej nie był od dawna żaden polski zespół – gra przecież na trzech frontach. Ale to już jest teraz problem Bakero, a nie Zielińskiego. Proszę mi wierzyć, że wszystko odbywa się w głowach piłkarzy. Proszę porównać mecze z Manchesterem City i Ruchem Chorzów. W czwartek grali rewelacyjnie, a w niedzielę fatalnie. Oczywiście na pewno odczuwali zmęczenie, ale przede wszystkim w Chorzowie zabrakło „sprężarki”, która była tak widoczna w czwartkowym spotkaniu oraz w tych wcześniejszych w Lidze Europejskiej.

Jak Pan będzie wspominał Poznań?
Mimo wszystko jak najlepiej. Dziękuję wszystkim za wspaniałe chwile. Chcę podziękować moim wszystkim współpracownikom, a przede wszystkim fanom Lecha. To kibicowska elita w Polsce i Europie.

rozmawiał Marek Lubawiński.

Zieliński nie jest trenerem Lecha, ale nadal jego praca na wpływ na grę zespołu. (fot. Cyran/Lech24.com)

Zwolnienie Zielińskiego z Lecha stało się faktem. Klamka zapadła i jest to decyzja nieodwołalna. Możemy z nią polemizować, ale cóż znaczy dzisiaj głos kibica? W Kolejorzu nastąpiła swoista zmiana warty. Wydaje się, że władze klubu powinny z tym ruchem poczekać przynajmniej do grudnia. Z drugiej jednak strony, jeśli z Bakero Lech ma odnosić sukcesy i zrobić wyraźny krok do przodu, to wszyscy powinniśmy za niego mocno trzymać kciuki.

Jaki był ten nieco ponad rok pracy Zielińskiego w Poznaniu? Przyszedł do Lecha w czerwcu 2009 roku jako trener na dorobku, bez spektakularnych sukcesów. A jako kto stąd odchodzi? Jako mistrz Polski, zdobywca Superpucharu Polski, jako ten który z powodzeniem prowadził nasz klub w meczach z Juventusem, Manchesterem i Salzburgiem.

Owszem, nie zawsze było tak kolorowo, co więcej, czasami wręcz dramatycznie. Mecz w Stalowej Woli, większość rundy jesiennej ubiegłego sezonu, rewanż z Interem Baku oraz niedawne porażki w lidze, urodzony w Tarnobrzegu szkoleniowiec pewnie jak najszybciej chciałby zapomnieć.

Kapitalne spotkania, przeplatane były niewytłumaczalnymi wpadkami. To był jeden z problemów byłego już trenera Lecha. Ustabilizowanie formy na wysokim poziomie.

Na plus dla Zielińskigo działają wprowadzenia do zespołu kilku młodych, perspektywicznych piłkarzy. To on dał szansę Buriciowi, wypromował Drygasa, Możdżenia i Kamińskiego.

Gdy przychodził do Lecha, miał tyle samo zwolenników co przeciwników. Mało kto wierzył, że Jacek Zieliński jest trenerem, który zdobędzie dla Wielkopolski upragniony, mistrzowski tytuł.

15 maja Zielu zamknął usta krytykom. Takiej fety na Starym Rynku nie było nigdy. Po 17 latach Kolejorz odzyskał należne mu miejsce. Zieliński prowadził zespół od pierwszej do ostatniej kolejki. Mistrzostwo Polski to w dużej mierze jego zasługa!

Pradoksalnie po wywalczeniu tytułu, pojawiły się kolejne głosy krytyki. Niektórzy uważali, że jest on, owszem dobrym trenerem na polskie warunki, lecz kompletnie nieprzygotowanym do walki w Europie.

I nawet w pewnym momencie, mogły te słowa się potwierdzić. Czarny scenariusz kibicom przed oczami pojawił się juz podczas rywalizacji z Interem Baku. Gdyby nie Krzysztof Kotorowski, pucharowy występ Lecha w tym sezonie zakończyłby się totalną kompromitacją. Po przegraniu rywalizacji ze Spartą Praga, tylko awans do fazy grupowej Ligi Europy, mógł uratować honor Zielińskiemu.

I tak się na szczęście stało. Jest to tym samym kolejny sukces tarnobrzeżanina w barwach Lecha. Daty 16 i 30 września 2010 roku, na zawsze już pozostaną w historii Kolejorza. We wszystkich trzech meczach pod wodzą Zielińskiego w LE, Lech godnie reprezentował Polskę na arenie międzynarodowej.

Dlaczego więc trener został zwolniony? 4 z rzędu porażki w lidze, mistrzowi Polski po prostu nie przystoją. Lech fatalnie zagrał w Bełchatowie z GKS-em i Poznaniu z Zagłębiem. Po porażce 2:0 w Zabrzu, władze klubu chyba już ostatecznie postawiły na Zielińskiem krzyżyk.

Różnie przez te kilkanaście miesięcy wyglądały relacje Zielińskiego z kibicami, i ich nastawienie do szkoleniowca. Chóralne okrzyki „Hej Zieliński, walcz o mistrza, tu jest Poznań nie Wodzisław!” i niesprawiedliwe określenia „amator” czy „wuefista” na szczęście tylko zmobilizowały trenera.

15 maja doczekał się głośnego „Jacek Zieliński!”, kilkakrotnie skandowanego przed dziesiątki tysięcy ludzi na stadionie i Starym Rynku.

Reasumując, mimo wielu niepowodzeń, pracę Jacka Zielińskiego w Poznaniu oceniam pozytywnie. Z pewnością bardzo rozwinął się on jako trener, nabierając sporego doświadczenia.

Trenerze, dziękuję więc za te kilkanaście miesięcy pracy w Lechu i życzę powodzenia w następnym klubie!

Komentarz.

Jacek Zieliński w ostatnim czasie nie miał dobrego okresu. Jego drużyna przegrała cztery mecze ligowe z rzędu i wtedy, gdy spodziewano się zwolnienia szkoleniowca, on jednak pozostał na stanowisku trenera pierwszego zespołu. I gdy w zeszłą środę, a następnie w niedzielę pokonał krakowski zespół – kolejno Cracovię i Wisłę 4:1 wydawało się, że przynajmniej do czwartkowego spotkania poprowadzi Lecha. Tym bardziej, że prawdziwym harakiri ze strony władz klubu jest zatrudniania trenera przed czwartkowym meczem.

Biorąc pod uwagę fakt, wyżej wspomnianych zwycięstw, w tym z wicemistrzem kraju, to zdecydowanie dziwny ruch ze strony zarządu poznańskiego klubu.

Zieliński jaki był taki był, ale oddać trzeba mu jedno. Zrobił coś, co wielu z nas, a pewnie i wszyscy, będą pamiętać do końca życia – zdobył po siedemnastu latach posuchy tytuł mistrza kraju. Minęło niespełna sześc miesięcy, a Zieliński w klubie już nie pracuje.

Gdy we wrześniu zeszłego roku Lech miał podobny kryzys, zdołał się z niego podnieść. Dziś, gdy już robił to ponownie, sprowadzono go bezczelnie do parteru i spowodowano, że podobnego sukcesu nie będziemy już oczekiwać, bo i ciężko będzie o niego. Każdy trener potrzebuje czasu, aby zrobić swój własny autorski zespół. Zieliński wiosną udowodnił, że można grać i wygrywać, a przynajmniej nie przegrywać.

Nowy trener na pewno będzie potrzebował czasu, a przecież nie o to nam chodzi. Czasu będziemy potrzebowali, więc ten sezon sami spisujemy sobie na straty i zwalniamy trenera wbrew naszej zasadzie. Wbrew ultimatum, które pojawiło się kilka tygodni temu, że Zieliński odejdzie zimą, jeśli nie zmniejszy straty do 9 punktów.

Ostatnio wiele robimy wbrew obie, a płacić za to będziemy jeszcze przez wiele lat. Bo o ile władze Lecha z klubu odejść mogą w każdej chwili. To kibice zostaną na zawsze. Czesław Michniewicz gdy odchodził z Lecha mówił: „Lech beze mnie na pewno by istniał, natomiast ja bez Lecha – nigdy”.

I my bez władz Lecha będziemy kibicować Lechowi, ale władze Lecha bez nas byłyby nikim.

Na koniec jeszcze jedno. Dziękujemy za mistrzostwo trenerze Zieliński. Tego na pewno nikt panu, ani nam nie zabierze.

Bakero przyjął propozycję Lecha Poznań. (fot. ksppolonia.pl)

Dość nieoczekiwanie po południu zwolniono Jacka Zielińskiego, który mimo dwóch zwycięstw nie przekonał do siebie włodarzy poznańskiego klubu. W zamian z niego w Poznaniu pojawił się Jose Maria Bakero, który we wrześniu rozwiązał umowę z Polonią Warszawa. - Chcemy trenera, a nie jakiegoś Bakera – krzyczeli w niedzielę w trakcie spotkania kibice poznańskiego klubu. To oznacza, że przyszły trener będzie w Poznaniu miał pod górkę.

Tym bardziej, że decyzję podjęto przed niezwykle ważnym spotkaniem z Manchesterem City. Nie zdecydowano się zrezygnować z usług Zielińskiego po dwóch porażkach, ani tuż po zwycięstwie z Wisłą. We wtorek przed południem poprowadził on ostatni raz trening poznańskiego zespołu.

Od kilkunastu dni nowy trener Lecha – Jose Maria Bakero – szukał pracy w polskie lidze. Był bliski zatrudnienia w Śląsku Wrocław, a także Cracovii Kraków, jednak oba kluby nie zdecydowały się na podjęcie współpracy z tym trenerem.

W środę ma nastąpić oficjalna prezentacja nowego szkoleniowca.

Według nieoficjalnych wiadomości Jacek Zieliński pożegna się z posadą trenera Lecha. (fot. Cyran/lech24.com)

Dzisiaj w siedzibie klubu przy Bułgarskiej odbyła się rada nadzorcza z udziałem właściciela klubu Jacka Rutkowskiego. Według pierwszych, nieoficjalnych, wiadomości podjęto informację o zwolnieniu Jacka Zielińskiego z funkcji szkoleniowca poznańskiego zespołu.

Wieczorem, najpóźniej jutro rano Jacek Zieliński ma rozwiązać umowę za porozumieniem stron. Stanowiska w tej sprawie na razie nie zajął klub. - Na tę chwilę nie będę komentowała tych doniesień - powiedziała rzecznik prasowy klubu, Joanna Dzios.

Jacek Zieliński pracuje w Lechu już 17 miesięcy. (fot. Guli)

Dobiega końca siedemnasty miesiąc pracy Jacka Zielińskiego w Poznaniu. W tym czasie zdobył on z Lechem mistrzostwo Polski, Superpuchar Ekstraklasy, a także awansował z zespołem do fazy grupowej Ligi Europy jako pierwszy polski trener w historii. Łatwo mówi się o sukcesach, ale faktem jest, że zawsze zdarzają się jakieś wpadki, czy porażki, a takich „Kolejorz” pod wodzą tarnobrzeżanina również doświadczył.

Już sam początek mógł być zapowiedzią do opowieści, którą swoją pracą miał pisać Jacek Zieliński. Zaczęło się znakomicie. Najpierw Lech wywalczył Superpuchar Ekstraklasy pokonując Wisłę, a kilka dni później w eliminacjach Ligi Europy rozgromił w Norwegii Fredrikstad FK aż 6:1. Równie miodowy okazał dla „Kolejorza” się początek rozgrywek ligowych. W dwóch pierwszych meczach (oba na wyjeździe) poznaniacy zdobyli aż 8 goli, tracąc tylko jednego.

Media zachwycały się wspaniałym i skutecznym „Kolejorzem”. Pod niebiosa wynoszono też Zielińskiego, który jednak tonował nastroje i ciągle mówił o mankamentach w grze swojego zespołu. Można rzec, że wykrakał, bo niedługo potem Lech odpadł z Ligi Europy po dwumeczu z Club Brugge, a także przegrał dwa kolejne spotkania ligowe z rzędu.

Wtedy sytuacja w klubie stała się napięta. Pojawiały się pogłoski o zwolnieniu trenera. Zaraz potem Lech odpadł z Pucharu Polski po fatalnej porażce ze Stalą Stalowa Wola. Po tym spotkaniu do Młodej Ekstraklasy przesunięto Hernána Rengifo za rzekomy brak zaangażowania. Konflikt był jednak poważniejszy niż się wydawało i Peruwiańczyk zdecydował się przyjąć ofertę Omonii Nikozja i od tej pory gra na Cyprze.

Zielińskiemu zarzucano, że nie kontynuuje pracy, jaką wykonał wcześniej w Poznaniu Franciszek Smuda. Mówiono też, że trener nadal nie umie znaleźć następcy Rafała Murawskiego. Na te wszystkie argumenty można było odpowiedzieć tylko w jeden sposób – zwycięstwami.

W połowie rundy jesiennej przyszło niesamowicie ważne w kontekście walki o „majstra” zwycięstwo z Wisłą Kraków. Od tej pory poznańska lokomotywa powoli wracała na właściwe tory stopniowo goniąc czołówkę ligi. Zieliński jednak wiedział, że w Poznaniu liczy się tylko mistrzostwo, do którego ciągle było daleko.

Lech nie przegrał już do końca sezonu (22 mecze), jednak dopiero w przedostatniej kolejce został liderem Ekstraklasy. „Kolejorz” zdetronizował Wisłę, która zmierzała po trzeci tytuł z rzędu i prowadziła w lidze przez 26 serii spotkań! Można stwierdzić, że Jacek Zieliński dokonał wręcz cudu.

Gra Lecha w tym czasie była warta oglądania. Zimą zespół wzmocnił Białorusin Siergiej Kriwiec i „Kolejorz” zaczął grać w ofensywie kwartetem Peszko-Štilić-Kriwiec-Lewandowski. Była to najlepsza formacja ofensywna w całej lidze. „Lewy” zdobył 18 goli i został Królem Strzelców, „Peszkin” miał 10 asyst i 8 goli, Semir powrócił do lepszej dyspozycji zdobywając choćby jedynego gola w meczu z Legią, a Kriwiec został zapamiętany głównie dzięki bramce w Chorzowie, która otworzyła Lechowi furtkę do mistrzostwa.

Po sezonie do Borussii Dortmund sprzedany został Robert Lewandowski. Jacek Zieliński musiał więc zmierzyć się z niesłychanie trudnym zadaniem, czyli uzupełnieniem luki po młodym piłkarzu. W tym celu do Lecha zawitał Artur Wichniarek, który już w swoim pierwszym oficjalnym meczu zdobył gola. Była to bramka strzelona w Baku, przeciwko Interowi w eliminacjach Ligi Mistrzów.

No właśnie, Liga Mistrzów. W Polsce marzy się o tych elitarnych rozgrywkach od 1997 roku i niestety na marzeniach się kończy. Tym razem miało być inaczej. Wyszło jak zawsze. Lech odpadł w niesławie przegrywając ze Spartą Praga. Czekała nas więc batalia o Ligę Europy z Dnipro Dniepropietrowsk.

Wcześniej Lech miał jednak obronić Superpuchar Ekstraklasy, ale poległ w meczu z Jagiellonią. W ogóle w pierwszych ośmiu meczach sezonu 2010/11 „Kolejorz” tylko trzy razy pokonał bramkarza rywali. Zaczęto zadawać pytanie, gdzie są klasowi napastnicy w zespole. Na szczęście już w swoim debiucie gola zdobył Artjoms Rudnevs i gra ofensywna zaczęła się powoli zazębiać, a dowodem na to było rozgromienie Cracovii 5:0.

W międzyczasie Lech miał jako pierwszy zespół z Polski awansować do fazy grupowej Ligi Europy. Przeciwnik był tylko jeden – Dnipro. Ukraińcy dysponujący o wiele większym budżetem i będący ówczesnym liderem ligi mieli zmieść poznaniaków z boiska. Rzeczywistość okazała się dla nas szczęśliwa, a jedynego gola w dwumeczu zdobył Manuel Arboleda.

Losowanie grup LE nie było już tak łaskawe, bowiem trafiliśmy do grupy z Manchesterem City, Juventusem Turyn i FC Salzburg. Najłatwiej było wtedy powiedzieć, że Lech zajmie ostatnie miejsce w grupie z zerowym dorobkiem, ale Zieliński powtarzał, że nikt na nas nie liczy i paradoksalnie to może być naszą bronią.

Jednak Lech w lidze grał przeciętnie, żeby nie powiedzieć słabo. Wtedy nadszedł mecz z Juventusem w Turynie. „Kolejorz” we wspaniałym stylu wyrwał Włochom punkt, a hat-trick zaliczył Rudnevs, którego okrzyknięto nową gwiazdą niebiesko-białych.

Za to Ekstraklasa okazała się dla Zielińskiego brutalna. „Kolejorz” przegrał cztery kolejne mecze spadając na 14. miejsce w tabeli. Na pocieszenie Lech wygrał z FC Salzburg 2:0 i został liderem grupy A Ligi Europy. Mimo to otwarcie zaczęto mówić o zwolnieniu Zielińskiego.

Piłkarzom zarzucano nieprofesjonalne podejście do meczów podpierane słynnym hasłem: „na puchary się spinacie, w Ekstraklasie ch… gracie”. Ostatnią szansą było wyeliminowanie Cracovii z Pucharu Polski. Udało się to, a Lech drugi raz w tym sezonie upokorzył „Pasy”. Dobre nastroje podtrzymało ostatnie zwycięstwo nad Wisłą.

Mówi się, że Lech wraca na dobre tory, ale ja jestem daleki od takich sądów. Prawdą jednak jest, że teraz liczy się tylko jedno – aby wygrywać każdy kolejny mecz. Nie przegrywać można, co Zieliński udowodnił już w poprzednim sezonie, teraz należy to powtórzyć.

Praca Jacka Zielińskiego w Poznaniu wygląda więc jak parabola od pięknych zwycięstw do kompromitujących porażek. Wszyscy wolimy jednak, aby tych pierwszych było więcej. Tego zapewne chce również trener, który już przyzwyczaił się do nieustannej presji i wagi zawodu jaki wykonuje.

Zieliński przełamał się i w końcu jego drużyna wygrała spotkanie ligowe. (fot. Cyran/lech24.com)

Zieliński triumfował. – Ja się cieszę z tego zwycięstwa, bo potwierdziło naszą dobrą dyspozycję w meczu z Cracovią. Zagraliśmy bardzo dobre spotkanie i zdominowaliśmy prawie cały mecz - mówił po spotkaniu szkoleniowiec poznańskiego zespołu. Prawdopodobnie zachowa on stanowisko trenera w Lechu. Trener sprawiał wrażenie zadowolonego z osiągniętego dzisiaj rezultatu.

- Cieszę się z reakcji zespołu po stracie bramki. Zareagowaliśmy w pozytywny sposób. Zdobyliśmy trzy punkty po dobrej grze - mówił po spotkaniu Zieliński. – To wszystko czego może chcieć trener od drużyny – dodał.

Wiele spekulowało się na temat ewentualnego zwolnienia Zielińskiego po porażce w dzisiejszym spotkaniu. - Ja na ten temat nie mam siły się już wypowiadać. To wy piszecie sagę pod tym tytułem, co ja mam powiedzieć. Cieszę się ze zwycięstwa, a reszta? Jeśli miałbym coś powiedzieć to skwitowałbym to słowem, które oznaczylibyście trzeba kropkami. Nie będę się do tego odnosił - burzył się szkoleniowiec Lecha.

- Nie mam pretensji o to, że pisaliście źle na temat gry zespołu – kontynuował Zieliński. - Czy ja oczekiwałem laurki - pytał po chwili. Zdaniem trenera „Kolejorz” nadal może liczyć się w walce o mistrzostwo. - Ja nadal uważam, że przy zachowaniu kilku warunków mamy szansę na walkę o najwyższe cele. Mówiłem to już przed meczem z Wisłą - podkreślał. – Ja nie straciłem nadziei w ten zespół. Graliśmy o zwycięstwo, mamy trzy punkty - dodał.

Zieliński przyznał, że wierzy w zespół, który stoi za nim murem. – Mam nadzieję, że potrafią za mną skoczyć w ogień, co było widać w dzisiejszym meczu. Jestem blisko z zespołem i wiem, jak to wygląda. W każdej drużynie, gdzie jest grupa 25 zawodników, są jakieś konflikty. My nie musimy się wszyscy kochać – tłumaczył opiekun poznańskiego zespołu.

W meczu z Wisłą trzeba przełamać fatalną ligową passę.

Do niedawna mecze Lecha z Wisłą były absolutnymi hitami sezonu tuż obok takich klasyków, jak Lech-Legia, czy Górnik-Ruch. Teraz jest to mecz o tyle niezwykły, bo być może przełomowy dla gospodarzy, doprowadzając do zwolnienia trenera Jacka Zielińskiego. Tak, czy inaczej konieczne jest wygranie tego spotkania, by zachować kontakt ze środkiem tabeli i również zbliżyć się do Wisły, która zgromadziła już 15 punktów.

Do meczu z „Białą Gwiazdą” Lech przystąpi w niemal najsilniejszym składzie, bowiem zabraknie jedynie Grzegorza Wojtkowiaka i Kamila Drygasa. Kibice zastanawiają się również, czy Tomasz Bandrowski będzie w stanie wystąpić w tym spotkaniu od pierwszej minuty. Powodem do przemyśleń może być również obsada bramki. Burić czy Kotorowski? Dowiemy się jutro.

Nieznacznie większe problemy z kontuzjami ma Wisła. Robert Maaskant na pewno nie będzie mógł skorzystać z Wojciecha Łobodzińskiego, Rafała Boguskiego i Mateusza Kowalskiego. Niepewne są natomiast występy Mariusza Pawełka, Gordana Bunozy, Osmana Chaveza, Radosława Sobolewskiego i Pawła Brożka. Holenderski trener krakowian ogłosi meczową osiemnastkę dopiero po ostatnim przedmeczowym treningu.

Maciej Żurawski grał w Lechu w latach 1998-2000 . (fot. lechpoznan.pl)

Jeśli mowa o Wiśle, to trzeba wspomnieć o sentymentalnym powrocie na Bułgarską Macieja Żurawskiego. Z Wielkopolską żegnał się słowami: „pamiętajcie o Żurawiu, chłopaku, który swoje serce zostawił w Poznaniu”. W barwach „Kolejorza” zagrał 56 razy i zdobył 19 goli. Potem odszedł do Wisły, głównie dlatego, że Lech szukał jakichkolwiek pieniędzy, by móc wiązać koniec z końcem. Tą samą drogą poszedł również Arkadiusz Głowacki. Żurawski dość dyplomatycznie wypowiada się więc o nadchodzącym meczu podkreślając spory potencjał „Kolejorza”. Zdecydowanie więcej sukcesów „Żuraw” osiągnął pod Wawelem, ale z kolei, to Lech wyciągnął go z drugoligowej Warty i poniekąd wypromował.

W ostatnim czasie roi się od plotek i ploteczek o zwolnieniu trenera Zielińskiego. Wśród potencjalnych zastępców najczęściej pojawia się nazwisko José Marii Bakero, który do niedawna prowadził Polonię Warszawa. Za ostatnią szansę obecnego szkoleniowca Lecha ma się właśnie mecz z Wisłą, choć podobno urodzony w Tarnobrzegu Zieliński musiałby sprawić cud i rozbić krakowian przy Bułgarskiej. Kto wie, a nuż niektórym piłkarzom przypomną się tak piękne chwile, jak choćby zwycięstwo 4:1 na Reymonta w sezonie 2008/09, a może nawet będą chcieli to powtórzyć…

Jedno jest pewne, wszystkie plotki, doniesienia i inne sugerowane przez media informacje należy odłożyć na bok. Celem, który uświęca środki jest zwycięstwo i trzeba do niego dążyć za wszelką cenę. Lechici muszą gryźć trawę, walczyć, pokazać, że kibice mylą się w swych ocenach mówiąc, że „na puchary się spinacie, w Ekstraklasie ch.. gracie”. Teraz już wszystko leży w ich nogach.

Mecz Lech Poznań – Wisła Kraków w niedzielę o 17.00. Transmisja w Canal+ Sport oraz Radiu Merkury.

Zieliński przyznał, że wierzy w swoją drużynę. (fot. Cyran/Lech24.com)

W meczu z Wisłą zespół Lecha Poznań poprowadzi trener Jacek Zieliński. – Czuje się specyficznie, bo atmosfera jest specyficzna, ale do meczu podchodzę spokojnie – przyznał przed spotkaniem trener. Wiele wskazuje na to, że od wyniku niedzielnego meczu zależy przyszłość trener Zielińskiego w Poznaniu. W 11. kolejce piłkarskiej Ekstraklasy 14. Lech podejmie 7. Wisłę Kraków.

Dwa dni temu Kolejorz odniósł bardzo ważne zwycięstwo, pierwsze od dłuższego czasu, na krajowym podwórku. – Ja po meczu z Cracovią powiedziałem, że to ważne zwycięstwo, ale to mały krok. Nie tylko Wisła, ale także następne mecze będą dla nas spotkaniami prawdy. Wszystkie do końca rundy - zauważył szkoleniowiec.

Mimo trudnej sytuacji w lidze i aż 14 punktów straty do lidera, Jagiellonii Białystok. - Ja nadal uważam, że walka o mistrzostwo jest realna. Do końca rundy pozostało siedem spotkań, jeden mecz zaległy – podkreśla Zieliński. - Czołówka nam nie odjedzie, bo zaczyna tracić punkty. Trzeba wygrywać i będzie dobrze – dodaje.

Zieliński przyznał jednocześnie, że wierzy w drużynę i podobnie sytuacja wygląda w drugą stronę. - Wierzyłem, wierzę i będę wierzył w tę drużynę. Nigdy nie było tak, że drużyna nie wierzy we mnie, nie zauważyłem takiego podejścia u chłopaków do meczu - mówił.

Tshibamba jest na razie dużym rozczarowaniem. (fot. Krzysztof Jerzak/Lech24.com)

Kibice poznańskiego zespołu coraz będzie mogą być rozczarowani postawą Joela Tshibambę. Ten zawodnik, co prawda pokonał Harta w meczu przeciwko Manchesterowi City, ale mimo to nadal nie prezentuje formy, którą może udowodnić swoją przydatność do zespołu. Tshibamba marnuje wiele sytuacji bramkowych, a żal o to do niego mają nawet trenerzy Lecha.

- Joel Tshibamba wie, że napastnika rozlicza się ze strzelanych goli. Ma tę zaletę, często dochodzi do sytuacji pod bramką, ale niestety je marnuje - ocenia Zieliński. – Mam nadzieję, że się przełamie, a pierwszy symptom pojawił się w Manchesterze - dodaje szkoleniowiec.

W Gdyni wobec problemów ze skutecznością żałują, że pozbyli się tego zawodnika. Dla Arki wiosną Tshibamba trafił 5 bramek w 12 meczach. W Lechu do tej pory tylko jedną, a na boisku pojawił się już w 16 meczach, z czego w czterech zagrał pełne 90 minut. - Wierzę, że Joel w końcu spłaci się w Poznaniu - kończy Zieliński.

Wypowiedzi trenerów po meczu Cracovia - Lech. (fot. buffu/lech24.com)

Dla obu trenerów dzisiejsze spotkanie było wyjątkowym. Rafał Ulatowski poprowadził dzisiaj Cracovię już jako trener tymczasowy, przekonany o tym, że z klubu odejdzie, a Jacek Zieliński cały czas walczy o utrzymanie się na pozycji trenera Lecha. Zwycięstwo gości na chwilę pozwoli odetchnąć Zielińskiemu. Sprawdź, co powiedzieli obaj szkoleniowcy na konferencji po meczu.

Rafał Ulatowski (Cracovia Kraków): - Zagraliśmy bardzo słabo. Jest mi wstyd za to co pokazaliśmy na boisku. Nikogo nie mam zamiaru usprawiedliwiać. To był mój ostatni mecz, ale nie tak wyobrażałem sobie swój koniec w tym klubie. Zaprezentowaliśmy się poniżej godności jaką powinniśmy mieć nosząc te koszulki. Jest mi przykro z tego powodu. Można na boisku zostawić coś więcej niż tylko własne umiejętności. Dziś tego nie zrobiliśmy.

Jacek Zieliński (Lech Poznań): - Wygraliśmy, jesteśmy w kolejnej rundzie i zachowaliśmy szanse na awans do Europy najkrótszą drogą. Zmarnowaliśmy dziś wiele sytuacji, ale paradoksalnie jesteśmy zadowoleni ze skuteczności. Cztery zdobyte bramki zawsze cieszą. Mam nadzieję, że to jest taki promyk nadziei przed kolejnymi meczami. Zdaję sobie sprawę z sytuacji w jakiej się znajdujemy. Dziś uczyniliśmy mały kroczek w kierunku poprawy, ale oddechem ulgi tego bym nie nazwał.