Jan Zapotoka

Pomocnik Kolejorza, Jan Zapotoka został wypożyczony do slowackiego MFK Dubnica. Pobyt Zapotoki u naszych południowych sasiadow ma zakonczyc sie 30 czerwca bieżącego roku. – Rywalizacja w środku pola w zespole jest na tyle duża, że zdecydowaliśmy się wypożyczyć Jana do rodzimej ligi. Liczymy, że tam właśnie uda mu się odbudować formę – powiedzial na łamach oficjalnej strony Lecha, dyrektor sportowy, Marek Pogorzelczyk.

Jan Zapotoka ma 22 lata, do Lecha przyszedl latem 2009 roku jako alternatywa dla Semira Stilicia. Obdarzony dobrymi warunkami fizycznymi, Slowak byl spora nadzieja bylego trenera Kolejorza, Jacka Zielinskiego.

Przez półtora roku wystepow w Poznaniu, pikarz regularnie zawodził Miał yćsolidnym punktem srodka pola, byl jedynie zawodnikiem, ktory wyróżniał sie notorycznymi podaniami do tyłu, przez co wysmiewali go kibice. Wydaje się, że kariera Zapotoki w Poznaniu dobiegła juz końca.

MFK Dubnica, do której przeszedł Zapotoka, istnieje od 1926 roku. Największe osiągniecia klubu to 4 miejsce w lidze i dojscie do 3 rundy Pucharu Intertoto. W latach 2006-09, wystepowal w nim wlasnie Jan Zapotoka, który trafił do Lecha za 200 tysięcy euro.

Zapotoka to oprócz Joela Tshibamby drugi piłkarz pierwszego zespołu wypożyczony z klubu. Przypomnijmy, Tshibamba reprezentuje obecnie barwy AE Larissa. Obaj piłkarze wypożyczenia zakończą 30 czerwca 2011.

Zapotoka nie odpalił, a w Lechu zastanawiają się nad jego przyszłością. (fot. Cyran/Lech24.com)

Jest w poznańskim zespole jeden taki piłkarz, który od dłuższego czasu nie może odpalić. I choć jest podczas gier sparingowych oraz meczów w Pucharze Polski często sprawdzany to nadal nie potrafi przekonać do siebie trener Zielińskiego. Tego, który w jego talent wierzył i starał się sprowadzić Słowaka na Bułgarską. Dziś o przyszłości tego skromnego zawodnika rozmawiano na Bułgarskiej z jego ojcem.

Zapotoka do Lecha trafił latem 2009 roku z MFK Dubnicy. Nie potrafił się przebić do składu mimo odejścia z klubu Rafała Murawskiego. Zawodnik dostawał regularne szanse, jednak „nie odpalał” i nie przekonywał do siebie sztabu szkoleniowiego.

W związku z jego dyspozycją oraz wartością sportową jaką ten piłkarz wnosi do klubu dziś doszło do spotkania ojca Jana Zapotoki z władzami Lecha. Tematem rozmowy miała być przyszłość Słowaka. Jedną z rozważanych możliwości jest jego wypożyczenie do jednego ze słowackich klubów, tak by miał szansę regularnej gry.

Efekty rozmowy mogą być widoczne w najbliższym czasie. Zapotoka może zostać w Lechu i otrzymać kolejną szansę na pokazanie swoich umiejętności, bądź zostać wypożyczony.

Semir stanowi ważne ogniwo w funkcjonowaniu pomocy Lecha Poznań. (fot. Cyran/Lech24.com)

Kluczowe dla siły drugiej linii Kolejorza było pozostanie w Poznaniu Sławomira Peszko. Jest on jednym z motorów napędowych Lecha i bardzo ważną postacią drużyny. Przez ostatni sezon zrobił wyraźny krok do przodu, stając się etatowym reprezentantem Polski. Przed nowym sezonem Peszko stanął przed niemałym dylematem.

Miał bowiem kilka ciekawych, kuszących ofert transferowych. Mówiło się wtedy o zainteresowaniu niemieckiego Wolfsburga oraz najsłynniejszej drużyny z Półwyspu Bałkańskiego, Panathinaikosu. Pojawiło się pytanie – Wyjechać i zarobić nieporównywalnie większe pieniądze w bogatszym kraju, nie mając przy tym pewnego miejsca w składzie czy też pozostać w zespole mistrza Polski i zapukać do bram Champions League wraz z poznańskim Lechem? Ku uciesze Wielkopolan Sławek wybrał tę drugą opcję.

Jednym z nielicznych ruchów transferowych było sprowadzenie perspektywicznego Jacka Kiełba z Korony. Jest to uniwersalny piłkarz czasami wystawiany w ataku, choć jak sam podkreśla jego nominalną pozycją jest rola prawoskrzydłowego. Ciekawie więc zapowiada się rywalizacja o miejsce w składzie między Peszką a Kiełbem.

W środku pola podczas letniego okienka transferowego nie doszło do żadnych zmian. Jeżeli Jacek Zieliński nadal będzie korzystał z preferowanej wiosną taktyki to nadal kreować grę i nadawać tempo akcjom Lecha powinien Bośniak Semir Stilić. Za nim operować będą dwaj defensywni pomocnicy Dimitrije Injac i Tomasz Bandrowski. Przy bardziej ofensywnym ustawieniu z dwoma napastnikami w składzie zabraknie miejsca dla jednego z nich. W ubiegłej rundzie zazwyczaj na ławce siadał Bandrowski.

Aspiracje do gry zgłasza także mający za sobą nieudaną wiosnę Jan Zapotoka oraz młodzi Mateusz Możdżeń i Kamil Drygas. Sądząc po sparingach rozegranych w Austrii najbliżej gry jest ten ostatni. Jego dobrą postawę podkreśla także pierwszy trener Kolejorza.

Na lewym skrzydle walka toczy się między Siergiejem Kriwcem a Jakubem Wilkiem. Bliższy gry, co oczywiste jest Białorusin i być może, dlatego Wilk próbowany był również na pozycji ofensywnego pomocnika. Porównując z ubiegłą rundą pomoc Lecha wzmocniona Jackiem Kiełbem prezentuje się lepiej, choć po działaczach spodziewano się znacznie więcej.

Trener Zieliński w posezonowym wywiadzie przyznał, że potrzebuje w drużynie nowego środkowego pomocnika potrafiącego zagrać kluczową piłkę do atakujących, ale takiego, któremu nie jest obca także gra w destrukcji.

Szkoleniowiec musi jednak korzystać z tych piłkarzy, których posiada w zespole i dlatego właśnie szuka różnych rozwiązań takich jak choćby przesunięcie do środka Wilka.

Sergiej Kriwiec dziś w zespole posiada status czołowego zawodnika. (fot. Cyran/Lech24.com)

Trzy, ale jakże różne, transfery. Jeden do Lecha przychodził jako murowany kandydat do miejsca numer jeden w bramce. Drugi w cieniu kontuzji i niespełna 20 minut gry w sparingu Kolejorza, a trzeci jako gwiazda białoruskiej ligi. Każdy z nich odegrał zupełnie inną rolę w walce o tytuł. Wszyscy przyszli do poznańskiego zespołu, gdy trenerem był Jacek Zieliński. I wspólnie świętowali zdobycie tytułu.

Do zespołu Lecha, Kasprzik przychodził z Piasta Gliwice jako jeden z lepszych bramkarzy ligi. W sytuacji, w której Lech żegnał się z dwoma zawodnikami na tej pozycji. Ostatecznie Kotorowski w Poznaniu został, a Jasmin Burić był kolejnym bramkarzem. Przetasowania w trakcie ligi oraz kontuzje spowodowały, że Kotorowski dokończył sezon jako jedyny zdrowy bramkarz. A Kasprzik? Był chyba rozczarowaniem, ale…

- Na chwilę obecną trudno mówić o przyszłości Kasprzika, bo na razie leczy kontuzję. Po rehabilitacji do gry wróci w trakcie rundy - przyznał Zieliński.

Kolejnym rozczarowaniem sezonu jest Jan Zapotoka. Słowak szybko do siebie przekonał szkoleniowca Lecha, ale nie tak łatwo poszło mu z kibicami. Ci od zawodnika ze środka pola oczekują znacznie więcej.

- Jan to chłopak skryty. Nie przekonał do siebie zespołu, częściej sprzedaje na treningach swoje umiejętności. On ma dopiero 22 lata, i wiem na co go stać. Takiej piłki jaką znam w jego wykonaniu, na boisku jeszcze nie pokazał - zaznaczył trener Lecha.

Zmienne nastroje mieli sympatycy Lecha w kontekście ocen Sergieja Kriwica. Piłkarza ściągnięty do zespołu w statusie gwiazdy swojego poprzedniego zespołu – BATE. Dziś jest czołowym zawodnikiem, ale na pełne zaufanie trybun pracował ciężko przez całą rundę.

- Kriwiec to był złoty strzał. Widziałem Sergieja już w dobrych meczach. Końcówkę sezonu miał słabszą, ale on nawet słabiej grając zawsze daje coś drużynie - uważa Zieliński.

Kibice oczekują od pomocnika Lecha jeszcze lepszej gry. (fot. master-art.com.pl)

Trenera Zielińskiego po wczorajszym meczu można pochwalić za decyzje personalne. Przy pewnym prowadzeniu zmienił on Ivana Djurdevicia i Sławomira Peszkę, zagrożonych pauzami za kartki, a wprowadził na boisku Kubę Wilka i Jana Zapotokę. Co do słuszności tych zmian nie ma najmniejszych dyskusji, jednak kibiców martwić może gra Jana Zapotoki, który, mimo iż to zapowiadał, jeszcze nie odpalił.

Trener na pomeczowej konferencji zapytany o ocenę gry Słowackiego pomocnika powiedział:

Wszedł w momencie specyficznym przy prowadzeniu 3:0. Uważam, ze zagrał poprawnie, choć wymagam więcej kreatywności. W tym meczu był dużo pod piłką, natomiast Mało było ryzykowny. Oczekuje od niego gry w stylu Semira Štlilicia, ale traci jeszcze za dużo piłek. Janek boi się tak grać, choć z jego postawy jestem jednak zadowolony.

Piłkarz na boisku pojawił się od początku drugiej połowy. Jednak jego wejście nie poprawiło jakości gry Kolejorza. Nie decydował się na ofensywną, otwartą grę i, mimo pewnego prowadzenia Lecha, wolał zagrać piłkę do tyłu, zmniejszając szansę zespołu na wyprowadzenie szybkiej kontry.

Na pewno jednego temu zawodnikowi nie można odmówić. Ma papiery na grę i umiejętności, ale jego forma  nie należy w tym sezonie do najwyższych. Jeśli Zapotoka chce na dłużej zagościć przy Bułgarskiej musi zacząć grać lepiej.

Czy wierzycie w to, że Janek jeszcze odpali?

Kadra Lecha, a walka o ligę. Mamy szansę?

Kadra Lecha na wiosnę 2010 została już zamknięta, emocje związane z transferami, a raczej ich brakiem powoli już opadły – pora na trzeźwą ocenę sytuacji przed rundą wiosenną. Ja sam, wielokrotnie w komentarzach na tej stronie dawałem wyraz mej frustracji i wściekłości z powodu działań transferowych zarządu i w zasadzie z krytycznej opinii nie rezygnuje. Jednak porównując to zimowe okno transferowe z dwoma poprzednimi uważam, ze jest dobrze. Przyszedł jeden bardzo dobry piłkarz w promocyjnej cenie, a nie 3-4 przeciętnych, nikomu niepotrzebnych graczy.

Szczęśliwy transfer Kriwieca do Kolejorza podnosi wartość drużyny o 30 procent i to musi przynieść sukces sportowy. Kriwiec to rodzaj piłkarza, który sam może zapewnić drużynie zwycięstwo. Zeszłej zimy Lech wydał tyle samo pieniędzy, ale niestety efekt tego był zerowy, dobrze chociaż, ze jesienią odkryto talent Buricia i o jego postawę jestem spokojny.

Nasz blok defensywny to najsłabsza formacja drużyny i właściwie trzeba sobie zadać pytanie, dlaczego tak jest? Oczywiście wpływ na taką ocenę obrońców miały kontuzje wszystkich piłkarzy. Z drugiej strony pokutuje grzech zaniechania wzmocnień z lata 2009.  Niewątpliwie potrzeba tu świeżej krwi. Nie będę już powtarzać nazwisk, które przewijają się na liście życzeń Lecha, po prostu trzeba kogoś kupić – wydaje się, że najbliżej Lecha jest Glik, natomiast same chęci Jodłowca nie wystarczą…

Uważam też, że w perspektywie 2 lat Jarosław Ratajczak będzie doskonałym środkowym obrońca, jeśli tylko będzie grał w pierwszej drużynie albo na wypożyczeniu. Linia pomocy Lecha to najsilniejsza formacja w polskiej lidze, ufam, że nie tylko na papierze. Bardzo się cieszę, ze nie odszedł Štilić i że Zieliński widzi dla niego miejsce w drużynie. Według mnie Semir to piłkarz genialny. Štilić obok Kriwieca to taka wartość dodana. Kolejna dobra wiadomość, to dobra gra Zapotoki w sparingach. Słowak w końcu uporał się sie z kontuzjami i bardzo dobrze wkomponował się w zespół i to on może pełnić role, jaką w Kolejorzu spełniał Murawski.

O Peszce nie będę się rozpisywał, bo jest coraz lepszy i jeśli chodzi o drużynę narodową to jest on znacznie bardziej pożyteczny od Błaszczykowskiego, na którego nigdy nie można liczyć, ale to temat na zupełnie inną dyskusje. I na końcu Kriwiec, który może grać na każdej pozycji w środku pola, także w ataku, choć wydaje się, ze trener widzi go w aktualnej sytuacji, na lewej pomocy. Wielka szkoda, ze nie przyszedł do nas Janota, żałuje tego nawet bardziej niż braku transferu Rodionowa.

Trener Zieliński musi jeszcze rozstrzygnąć, czy grać jednym, czy dwójka defensywnych pomocników. Zarówno Bandrowski i Injac mają miejsce w drużynie, ale kosztem siły ognia. Przy obecnym stanie personalnym linii pomocy, Zieliński ma bardzo duże pole manewru i możliwości taktyczne.

Ja wolałbym, aby Zieliński zdecydował się na wariant ofensywny, tym bardziej że i tak pozostaje nam jeden klasyczny napastnik, który potrzebuje wsparcia. W praktyce Lech może grac czwórka napastników – dwóch piłkarzy na skrzydłach – Peszko i Kriwiec, jeden ustawiony za Lewandowskim – to, Štilić, no i Lewandowski.

No właśnie Lewandowski. Módlmy się, żeby nie złapał kontuzji. Za niespełna dwa tygodnie pierwszy mecz. Nie mogę się już doczekać. Cel minimum to europejskie puchary. Czy mamy szanse na mistrzostwo? Jeśli szczęście będzie, dopisywać, jeśli kontuzje będą omijać naszych piłkarzy, jeśli wrócimy na Bułgarską…

Wszystko jest możliwe, nie ma, co płakać. Życzę naszym piłkarzom dużo zdrowia, a sobie zwycięstw Kolejorza i pięknej ofensywnej gry.

W GÓRĘ SERCA NIECH ZWYCIĘŻA LECH, KOLEJORZ!

Za przesłanie materiału dziękujemy frankowi.

Oby Jan Zapotoka podtrzymał swoją wysoką formę przez całą rundę wiosenną. (fot. buffu/lech24.com)

Transfer Słowackiego pomocnika wzbudzał nie małe kontrowersje. Jacek Zieliński przyznał, że zawodnik posiada predyspozycje, które mimo kontuzji przekonują go do tego, aby w gracza zainwestować. Piłkarz pojawił się na obozie w Bad Reichenhall i zagrał w meczu sparingowym tylko 20 minut. Ten krótki występ był postawieniem kropki nad i, bo kilkanaście dni później Słowak był już zawodnikiem Kolejorza.

Kontuzja jakiej nabawił się piłkarz spowodowała, że nie mógł wspólnie z nowymi kolegami trenować  i w lidze zadebiutował dopiero w spotkaniu z Jagiellonia Białystok. Na boisku pojawił się tylko na pięć minut – zmienił przebywającego na nim 56 minut Tomasza Mikołajczaka. W kolejnych spotkaniach również wchodził z ławki, jednak były to krótkie epizody.

W protokole meczowym zapisał się siedmiokrotnie. Tylko w dwóch meczach – a Arką i Stalą Stalowa Wola wystąpił od początku. 45 minutowy epizod w spotkaniu w Gdyni był jego najdłuższym ligowym. Aż 110 minut wystąpił w meczu Pucharu Polski. Gra piłkarza jednak nie zadowalała sztabu szkoleniowego. Jan Zapotoka na boiskach ligowych 66 minut, a we wspomnianym już meczu Pucharu Polski 110. W rozegranych grach ujrzał jedną żółtą kartkę – w spotkaniu z Odrą Wodzisław.

Trener mimo krytyki jaka spadła na Jana Zapotokę niejednokrotnie potwierdzał, że zawodnik posiada wysokie umiejętności i po przepracowaniu zimowego okresu będzie znacznie lepszym zawodnikiem. Słowak dobrze zaprezentował się podczas styczniowego turnieju Remes Cup Ekstra, gdzie zdobył 3 bramki. Również w spotkaniach sparnigowych jego gra wyglądała dobrze, a coraz częściej odzywały się głosy, że piłkarz dopiero teraz przeszedł etap aklimatyzacji i zaczyna pokazywać wszystkie swoje walory.

Miejmy nadzieję, że w rundzie wiosennej zaskoczy wszystkich równie dobrą grą i wspólnie z Sergiejem Kriwiecem będą dużym wzmocnieniem, jakże silniej wyglądającej na papierze linii pomocy Kolejorza.

Piłkarze Lecha Poznań to zawodnicy w większości zakupieni przez ostatnie trzy lata (fot. charlee/lech24.com)

Niezmiennie od kilkunastu miesięcy przed rozpoczęciem okienka transferowego Kolejorz oceniany jest jako zespół, który może najbardziej się wzmocnić. Po fuzji Lecha z Amicą Wronki zespół z Poznania stał się jednym z bogatszych klubów naszej ligi. Łatwiej oczywiście spekulować na temat wzmocnień zespołu posiadającego większe możliwości finansowe oraz takiego, którego gra wybija się ponad przeciętny poziom polskiej Ekstraklasy. Właśnie takim zespołem przed trzema laty stał się Kolejorz, którego dobra gra potwierdzona ciekawymi transferami zaczęła coraz bardziej nakręcać transferowe spekulacje wokół Lecha.

Od samego początku powstania KKS Lecha Poznań władze nie szalały z transferami. W pierwszym oknie transferowym zakupiono co prawda Henrego Quinterosa i wypożyczono Marcina Drzymonta, ale zespół wstrzymał się przed dokonaniem wielkich transferów. Quinteros pokazał się z dobrej strony i szybko zwrócił na siebie uwagę zagranicznych klubów. W Kolejorzu grał przez dwa lata, ostatecznie przerywając za porozumieniem stron kontrakt, rzekomo z powodu choroby ojca. Piłkarz wrócił do Peru i tam do dziś kontynuuje swoja karierę.

Także kolejne transfery Lecha nie dawały nadziei kibicom na możliwość pokazania się przede wszystkim na polskich boiskach, bo zespół nie zakwalifikował się do europejskich pucharów. Rok później – w 2007 roku podpisano kontrakt z Rengifo. Najlepszym potwierdzeniem była dobra gra tego zawodnika, który potwierdził spekulacje dotyczące jego bramkostrzelnych predyspozycji. Do zespołu, na zasadzie wolnego transferu, przeszedł także Emilian Dolha, który w poprzednim sezonie został okrzyknięty najlepszym bramkarzem ligi. Za darmo do Lecha trafił także Ivan Djurdević. Zapowiedziano również transfer Andersona Cueto, jednak jego finalizacja zakończyła się we wrześniu i dopiero od stycznia mógł grać w oficjalnych spotkaniach.  Władze Lecha powoli wzmacniały zespół, jednak nadal nie rozpieszczano kibiców ilością transferów, a przede wszystkim kwotami. Piłkarze bądź przechodzili za niewielkie pieniądze, bądź za darmo.

Skutecznie jednak rezygnowano z kolejnych piłkarzy, którzy nie przekonywali do siebie trenera Smudy. Dwa lata temu, podczas zimowej przerwy między rozgrywkami zakontraktowano Sławka Peszkę, który po zakończeniu kontraktu, obowiązującego z Wisłą Płock przeszedł do Lecha. Nie udało się wynegocjować korzystnej ceny transferu, dlatego wstrzymano się z zakupem podczas zimowego okienka i poczekano do lipca. W tym samym okresie transferowym wypożyczono z Energie Cottbus Tomasza Bandrowskiego, który po kilku miesiącach gry stał się pełnoprawnym graczem Kolejorza, przechodząc do niego na warunkach transferu definitywnego.

Gra Lecha w tym sezonie była już lepsza niż w poprzednim, jednak znów Kolejorzowi nie udało się zakwalifikować do europejskich pucharów. Perturbacje wokół sprzedaży Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski przez Zbigniewa Drzymałę najpierw do Śląska Wrocław, a ostatecznie do Polonii Warszawa otworzyła możliwość gry w Pucharze UEFA przez Lecha, który skorzystał z tej możliwości. Niedługo po potwierdzeniu tej informacji zespół znacznie się wzmocnił. Poza kupnem zakontraktowanego pół roku wcześniej Sławka Peszki, potwierdzono przejście obiecującego Roberta Lewandowskiego oraz nieznanego nikomu wcześniej Semira Štilića i oczekiwanego w Poznaniu od dłuższego czasu Manuela Arboledy. Do Lecha przyszedł także chorwacki bramkarz Ivan Turina, który zastąpił słabego w poprzednim sezonie Emiliana Dolhę.

Ten sezon była dla Lecha kluczowy. Dokonane wzmocnienia pomogły, a właściwie stanowiły o sile Kolejorza w sezonie 2008/2009. Od razu zaczęto zatem spekulować o sprzedaży zawodników. Mówiono o transferach wszystkich czterech piłkarzy. Najgłośniej było oczywiście o Semirze Štiliću oraz Robercie Lewandowskim, którzy okazali się wielkimi gwiazdami. Mało kto spodziewał się, że zarówno Bośniak jak i król strzelców I ligi będą wstanie na równi rywalizować z zespołami z czołowych europejskich lig. Władze Kolejorza nie uległy presji i nie sprzedały graczy.

Szykując się na sprzedaż kilku zawodników latem, zimą kupiono czterech bałkańskich zawodników. Salicinovića wypożyczono do razu do Norwegii, jednak do tej pory nie spełnia on oczekiwań. Pozostała trójka od początku przebywała w Poznaniu, ale nie rozpieszczała. Trener Smuda niechętnie dawał szanse tym piłkarzom. Zdecydował się na to trener Zieliński – jednak zarówno Golik jak i Handzić rozczarowali. Burić w ostatniej rundzie pokazał, że jego transfer był trafiony i dzisiaj mamy z niego dużą pociechę. Zimą, ze względu na postawienie zarzutów korupcyjnych Piotrowi Reissowi zawieszono kapitana Kolejorza. Jego kontrakt wygasł w czerwcu i rozstał się on z Lechem.

W ostatnim oknie transferowym sprzedano, jak zapowiadano, jednego kluczowego piłkarza. Nie był to, jak powszechnie sądzono Hernan Rengifo, a Rafał Murawski. Ten pierwszy, od dłuższego czasu nie potrafił porozumieć się w kwestii nowej umowy i został przed kilkoma dniami sprzedany do Omonii Nikozja. Ten drugi był mózgiem Kolejorza – postanowiono załatać po nim lukę, kupując Słowaka Zapotokę. Kolejorz nie rezygnował w lipcu z wzmocnień. Nie do końca oczekiwania spełnił Ivan Turina. W zamian za tego piłkarza, z którym także rozwiązano kontrakt, przyszedł do Lecha Grzegorz Kasprzik. Postanowiono kupić także obiecujących graczy, takich jak Tomek Mikołajczak oraz Krzysztof Chrapek. Najgłośniejszym transferem lata było jednak sprowadzenie do Kolejorza Seweryna Gancarczyka.

Gra Lecha w rundzie jesiennej pokazała braki na pozycji rozgrywającego. Poniżej oczekiwań grał Semir Štilić, któremu ewidentnie brakowało pomocy w postaci mocnego środkowego pomocnika. Tomek Bandrowski oraz Dima Injac nie są rozgrywającymi i nie potrafią wziąć na siebie ciężaru rozgrywania piłki. Nie są to piłkarze klasy Murawskiego, który potrafił odciągnąć uwagę od Bośniaka i dać mu więcej miejsca w środku pola. Tuż przed rozpoczęciem kolejnego okna transferowego, tym razem zimowego, poinformowano o zakupie Sergieja Kriwieca. Piłkarza, który ma w Lechu zastąpić Rafał Murawskiego. Kolejorz jednak prawdopodobnie pożegna się z Bośniakiem, który nadal wzbudza zainteresowanie zagranicznych klubów.

Lech od czasów fuzji wymienił cały skład. Trzy i pół roku temu w Lechu grali Krzysztof Kotorowski, Bartek Bosacki, Kuba Wilk oraz Marcin Kikut i Grzegorz Wojtkowiak. Przez ten czas rozwiązano kontrakt z trzema piłkarzami – Quinterosem, Dolhą i Turiną, dwóch wypełniło swój kontrakt po którym odeszli z klubu - Kucharski, Reiss. Z Rengifo rozstano się w nieczystej atmosferze. Kolejorz cały czas przechodzi etap budowy. Zespołowi nadal zbyt wiele transferów się nie udaje.

Zapowiedzi, odnośnie wielkich wzmocnień Kasprzikiem, Chrapkiem czy wcześniej Cueto okazały się błędne. Ci piłkarze nie stanowią dziś o sile zespole. Od kilku lat władze nie wyciągnęły wniosków z braku odpowiedniej ilości obrońców. Zakupieni przed sezonem napastnicy okazali się zawodnikami, którzy nie byli wstanie rywalizować o miejsce w pierwszym składzie.

Łatwiej wskazywać udane transfery. Obecnie siłę zespołu stanowią transferowani gracze, bez których trudno sobie wyobrazić Lecha, czyli Lewandowski, Peszko, Štilić czy Arboleda. To piłkarze kupieni właśnie półtora roku. Ich dobrym uzupełnieniem są pozostali kupieni gracze tacy jak Bandorwski, Injac czy Gancarczyk. Kolejorz dzięki dokonanym wzmocnieniom podniósł swój poziom sportowy. Dziś na starcie jest jednym z faworytów do zdobycia tytułu. Zespół osiągnął kolejny „poziom wtajemniczenia”. Pora więc kolejnymi zakupami przejść na znacznie wyższy.

Cieszy to, że Lech kupuje nowych graczy. Brakuje jednak w zespole piłkarzy, którzy są z Lechem związani emocjonalnie. Nie będziemy tutaj wspominać o wychowankach czy graczach, którzy w Kolejorzu występują od czasów fuzji, czy pamiętają czasy jeszcze przed połączeniem, ale o graczach kupionych. Takim niewątpliwie jest Serb Djurdević, którego przygoda z poznańskim klubem jest dla kibiców przykładem zaangażowania oraz miłości do klubu. Zawodnik niejednokrotnie powtarzał, że po zakończeniu kariery zostanie w Lechu.

Trudno jednak podobnego zachowania oczekiwać od Peszki czy Lewandowskiego oraz zagranicznych piłkarzy, którym cały czas w głowie wyjazd za granicę. Przemyślane transfery pomogą tym piłkarzom się rozwinąć, a Lechowi osiągać coraz to lepsze wyniki sportowe. Nie oszukujmy się, ale każdy z obecnych piłkarzy Lecha kiedyś z niego odejdzie. Przede wszystkim w kierunku zachodni. Dobrze mieć na ich miejsce godnych zastępców. Kupić tanio, drożej sprzedać. Coraz częściej pojawiać się w europejskich pucharach. Pokazać, że Lech to zespół, który zaczyna coś znaczyć w Europie. Lech to nie Real Madryt czy FC Barcelona – to zespół, który mądrą polityką transferową powinien zaznaczać swoją pozycje na rynku. Ten właśnie kierunek jako priorytetowy powinni wyznaczyć sobie działacze Lecha.

Zmian personalne w Lechu mają wpływ na wyniki Lecha?

Zmiany personalne w Lechu w porównaniu do poprzedniego sezonu nie są zbyt duże. Z drużyną, co prawda, pożegnał się Rafał Murawski – mózg Lecha Poznań i kluczowy zawodnik oraz Dawid Kucharski, który na boisku nie spędzał dużo czasu. Z zespołem rozstał się także Ivan Turina oraz trener Smuda wraz ze swoim sztabem szkoleniowym. Strata tego pierwszego była najważniejszą dla zespołu, choć wielu uważa, że także zmiana trenera była błędem. Niestety, kibice uświadomili sobie tę stratę dopiero po kilku miesiącach. Zmiany w składzie to także transfery do zespołu. Jak nowi zawodnicy wkomponowali się w zespół?

Po przyjściu do zespołu trenera Zielińskiego zmianie uległa taktyka jaką grał Lech. Krytykowany często za grę tylko jednym napastnikiem Smuda został zastąpiony przez osobę, która wystawia w składzie Lecha dwójkę graczy odpowiedzialnych za zdobywanie bramek. Dwóch napastników pojawiło się w zespole przed rozpoczęciem sezonu.

Pierwszym jest Tomasz Mikołajczak, który poza kilkoma krótkimi – kilkuminutowymi występami nie miał okazji pokazania swoich umiejętności. Dzisiaj na boisku spędził 67 minut. Zaprezentował się bardzo dobrze, choć bramki nie zdobył. Dla rywali był zagrożeniem, a świadczyć o tym może fakt, że był najczęściej faulowanym zawodnikiem. Chłopak do zespołu trafił z drugoligowej Nielby Wągrowiec i im częściej będzie dostawał szansę, tym lepiej dla niego. Zawodnik niezwykle perspektywiczny i posiadający duży potencjał.

Krzysztof Chrapek gracz, którego transfer najwięcej kosztował władze Lecha oraz Marka Pogorzelczyka. Długie negocjacje z władzami pierwszoligowego  Podbeskidzia. Na boisku do tej pory spędził ponad 500 minut i nie trafił jeszcze do bramki rywali. Gra piłkę szarpaną, marnuje stuprocentowe sytuacje. Występy niezłe przeplata fatalnymi. Na chwilę obecną najgorszy transfer tego okna transferowego. Pora dać szansę Mateuszowi Olszakowi. A czemu nie?

We wtorek Zapotoka spędził na boisku przeszło 110 minut. Wcześniej zagrał trzy razy – łącznie 30 minut. Dzisiaj na boisku zagrał 45 minut. Trudno zawodnika oceniać – na pewno jest innym graczem niż Semir i trudno też do niego porównywać. Preferuję grę krótkimi podaniami, nie jest typem dryblera, ale na pewno posiada spore umiejętności. Pewne jest to, że skrzydeł w Lechu jeszcze nie rozwinął.

Grzegorz Kasprzik był jedną z ofiar słabszej gry Lecha w ostatnim czasie. W meczu z Arką na boisku pojawił się Burić. Kasprzik nie zagrał także w meczu Remes Pucharu Polski ze Stalą Stalowa Wola. Rutkowski w wywiadzie udzielonym dla LechTV mówił, że jest rozczarowany postawą Grzegorza. Na pewno nie jest to tak ważny dla zespołu zawodnik jak dla Piasta Gliwice – trudno się dziwić, ponieważ klasa zespołu jest także zupełnie inna.

Seweryn Gancarczyk to duże wzmocnienie linii obronnej. Zaczyna w drużynie czuć się coraz pewniej. Trudno nie być zadowolonym z jego postawy. Jeden z lepszych, jeśli nie najlepszy do tej pory transfer Kolejorza.

Zmiany między sezonowe miały także duże znaczenie dla trójki naszych graczy - Semira Štlilića, Kubę Wilka oraz Sławka Peszki. Przejście na ustawienie 4-4-2 bardziej zaangażowało w grę dwóch skrajnych graczy – Wilka i Peszkę, którzy w tym sezonie spisują się bardzo dobrze. Peszko jest motorem napędowym zespołu prowadzonego przez Jacka Zielińskiego. Semir natomiast najwięcej stracił na przejściu na ustawienie, w którym na boisku jest tylko dwóch środkowych pomocników. Nie ma on już za sobą dwóch graczy tylko jednego – zazwyczaj Bandrowskiego, bądź ewentualnie Injaca. Ma on od tej pory więcej zadań defensywnych. Poza tym prestiż tego gracza w piłkarskiej Ekstraklasie wzrósł, więc jest on traktowany zupełnie inaczej, niż na wiosnę, a tym bardziej na jesień.

Kuba Wilk strzelił dzisiaj swoją trzecią w tym sezonie bramkę.

W przed chwilą zakończonym meczu Lech pokonał Odrę Wodzisław 1:0. Bramkę na wagę trzech punktów zdobył w 18 minucie meczu Jakub Wilk. Przynajmniej do zakończenia meczu Ruchu Chorzów z  Cracovią (’45 1:0) Kolejorz wskoczy na 3 miejsce w tabeli. Obecnie do lidera, który ma jeden mecz mniej na koncie traci 5 punktów.

Mecz rozpoczął się od śmiałych ataków zespołu z Wodzisławia. Od czasu do czasu prawą bądź lewą stroną kontr próbowali piłkarze Lecha. Jedna z takich akcji zakończyła się zdobyciem przez podopiecznych Jacka Zielińskiego bramki. Po dośrodkowaniu Sławka Peszki w dobrej sytuacji znalazł się Kuba Wilk, który głową posłał piłkę po długim rogu wprost do bramki strzeżonej przez Adama Stachowiaka. Gol zdobyty przez lewego pomocnika dodał mu animuszu. Co rusz Wilk popisywał się sztuczkami technicznymi, jednak nie przynosiły one wymiernego efektu.

Obraz gry na początku drugiej połowy niewiele się zmienił. Mecz toczony był głównie w środku pola, w którym dochodziło do wielu przewinień. Paweł Gil prowadzący spotkanie rozdał w związku z tym kilka żółtych kartek. W 55 minucie spotkania sędzia główny po krótkiej konsultacji z liniowym pokazał jedną z nich Piotrkowi Piechniakowi. W konsekwencji była to dla Piotra Piechniaka druga żółta kartka, po której w konsekwencji musiał opuścić boisku. Lech mógł zwolnić. Zagrał mądrze, choć miał kilka sytuacji na podwyższenie rezultatu. W 65 minucie za Rengifo wszedł Chrapek. Chwilę później zorganizował on groźną sytuację, po której Lewandowski nie trafił w światło bramki.

Dwie minuty później kolejną szansę pokazania się dostał od Jacka Zielińskiego Jan Zapotoka, który wszedł za Semira Štlilića. Pokazał się on z niezłej strony, dogrywając poprawnie piłki do swoich partnerów. Miejmy nadzieję, że po kilku meczach będzie się już lepiej rozumiał z partnerami, bo niewątpliwie tego w dzisiejszym meczu mu brakowało.

Kibiców Lecha ucieszyć może także pojawienie się na boisku Grzegorza Wojtkowiaka. Spędził on na boisku 9 minut.

Wcześniej wspomniany Chrapek przede wszystkim ambicja i wolą walki sprawiał obrońcom Odry wiele kłopotów. Miał wiele sytuacji, po których stworzone zostały świetne sytuacje bramkowe. Strzelał, będąc wręcz sam na sam ze Stachowiakiem. Chrapek przewrócił się po serii dryblingów w polu karnym. Chwilę później Wilk uderzał z pierwszej piłki, mając wystarczająco dużo miejsca na jej przyjęcie. Bardzo dobrą sytuację miał Peszko, którego strzał został zablokowany przez rękę Moledo.

Akcje Odry z minuty na minutę stały się coraz śmielsze. Po jednym z przejęć w świetnej sytuacji znalazł się Lewandowski. Stał pomiędzy dwoma zawodnikami z Wodzisławia, mając po drugiej stronie boiska niepilnowanego partnera. Zakręcił się jednak w dryblingu i z akcji nie wyszło nic ciekawego. Chwilę potem sędzia zakończył spotkanie.

Lech miał kilka szans na zdobycie bramki, jednak słaba skuteczność sprawiła, że mecz zakończył się nikłym zwycięstwem. Była to pierwsza wygrana na stadionie we Wronkach. Za tydzień w piątek Lech gra mecz z Legią w Warszawie.

Lech Poznań – Odra Wodzisław 1:0 (1:0)

Bramki: 1:0 Jakub Wilk (18.)

Żółta kartka: Štilić, Zapotoka (Lech) – Radzinevicius, Chwalibogowski, Piechniak(Odra)

Czerwona kartka: Piechniak (za drugą żółtą)

Składy:

Lech Poznań: Kasprzik – Kikut, Gancarczyk, Bosacki, Djurdjevic – Peszko, Štilic (67. Zapotoka), Injać (84. Wojtkowiak), Wilk – Rengifo (65. Chrapek), Lewandowski

Rezerwowi: Kotorowski, Szałek, Zapotoka, Wojtkowiak, Chrapek, Mikołajczak, Możdżeń

Odra Wodzisław: Stachowiak, Mójta (69. Woś), Malinowski, Bueno (69. Radzinevicius), Chwalibogowski , Kowalczyk, Piechniak , Moledo, Pielorz, Matulevicius (61. Wodecki), Kwiek

Coraz więcej szans na pokazanie swoich umiejętności otrzymuje od trenera Zielińskiego Tomasz Mikołajczak (fot. mmpoznan.pl)

Emocje po wyrównanym meczu z Jagiellonią zakończonym zwycięstwem Kolejorza, w ostatnich minutach, już powoli opadają. W meczu przeciwko świetnie spisującemu się od początku rundy jesiennej zespołowi z Białegostoku mógł przez dłuższy czas pokazać się Tomek Mikołajczak. Kibiców Kolejorza zapewne bardziej cieszy pojawienie się na boisku Jana Zapotoki, które oznacza, że jest on już gotowy do walki o grę w wyjściowej jedenastce. Trudno jednak na chwilę obecną powiedzieć jak będzie się on spisywał. Nieco więcej można powiedzieć o byłym zawodniku Nielby Wągrowiec.

Piłkarz, który przed sezonem wzmocnił zespół Kolejorza jest typowym napastnikiem. W zeszłym roku zdobył w barwach poprzedniego zespołu aż 18 bramek – nic więc dziwnego, że oczekiwania wobec niego wbrew pozorom są duże. O krótki komentarz sposobu gry tego zawodnika pokusił się Andrzej Juskowiak, który mówił:

- Dzisiaj bardzo dobrze wszedł i zaprezentował się Tomek Mikołajczak, który robi stałe postępy i na razie bardzo mnie to cieszy.

Mieszane uczucia wśród obserwatorów spotkania wywołała zmiana z 85 minuty. Mikołajczak, który na boisku występował 55 minut został zdjęty przez trenera Zielińskiego, a na jego miejsce wprowadzony został obiecujący zawodnik ze środka pola – Jan Zapotoka.

- Jego zmiana w drugiej połowie była raczej taktyczna, żeby utrzymać piłkę w środku pola, gdyż mieliśmy za dużo ofensywnych zawodników.Trener zdecydował się na Zapotokę, który jest typowym pomocnikiem, a nie na Mikołajczaka, który już trochę zdrowia na boisku zostawił. – kontynuował Juskowiak.

Pozostaje mieć nadzieję, że młody napastnik Kolejorza już niedługo będzie godnym następcą kluczowych graczy poznańskiego zespołu. Łącznie w tym sezonie Mikołajczak na ligowych boiskach spędził 86 minut, a sobotni występ był jego najdłuższym do tej pory. 28 minut Tomasz zagrał w ramach Ligi Europejskiej.

Podziękowania dla Darka Gryki.

Jagiellonia mimo zdobycia 10 punktów w ligowej tabeli wciąż zajmuje odległe 15 miejsce.

Już za niespełna 7 godzin na boisku w Białymstoku pojawią się piłkarze miejscowej Jagiellonii oraz Lecha Poznań. Po dwutygodniowej przerwie spowodowanej rozgrywkami międzynarodowymi wraca na piłkarskie boiska futbol w ligowym wydaniu. Podopieczni Jacka Zielińskiego w ostatnich trzech spotkaniach zgromadzili 1 punkt, natomiast zawodnicy Jagiellonii zdobyli 4. Trudno wskazać faworyta tego meczu – na papierze jest nim na pewno Kolejorz, jednak boisko w tym sezonie sprawiło kibicom już niejedną niespodziankę.

Na mecz z przedostatnią w ligowej tabeli Jagiellonią piłkarze poznańskiego zespołu przygotowywali się przez dwa tygodnie, trenując nawet dwa razy dziennie. Nieco ponad tydzień temu rozegrali nawet krótką grę kontrolną, w której pokonali Zjednoczonych aż 6:0, a biorąc pod uwagę, że mecz trwał łącznie 40 minut wynik może robić wrażenie, nie zważając na klasę przeciwnika. W grze tej zagrali powracający po urazach Jan Zapotoka oraz Grzegorz Wojtkowiak, ale tylko ten pierwszy wobec absencji Tomasza Bandrowskiego pojechał do Białegostoku.

W drużynie Jagiellonii nastroje są bojowe. Zespół ukarany przed startem rozgrywek 10 punktami minusowymi po pięciu kolejkach ma już na koncie 0 punktów! W ligowej tabeli zajmowaliby drugie miejsce, a na swoim boisku nie przegrali w tym sezonie ani razu. W ostatniej kolejce ulegli Mistrzowi Polski – Wiśle Kraków 2-1. Najlepszymi, w tym sezonie, strzelcami zespołu są Tomasz Frankowski i Bruno, którzy mają dwa trafienia na swoim koncie. Warto także zwrócić uwagę na dobrze dysponowanego Kamila Grosickiego, który swoje wysokie aspiracje potwierdził w meczu reprezentacji U-21 w Grodzisku Wielkopolskim, gdzie także trafił do bramki rywala.
Nastroje w drużynie Lech na pewno nie są najlepsze. Po pożegnaniu się z europejskimi pucharami zespół zagrał przeciętne spotkanie z GKSem Bełchatów, z którym zremisował ostatecznie na stadionie we Wronkach 2-2. Sytuacji w tamtym spotkaniu, na to żeby Lech pokonał rywala, nawet od stanu 2-0 było dużo, jednak ostateczny wynik i tak należy uznać za sukces.

W zespole z Białegostoku wszyscy zawodnicy są gotowi do gry i nie ma żadnych urazów. W Lechu na pewno nie zagra wspomniany wyżej Tomasz Bandrowski oraz powracający wciąż po kontuzji Grzegorz Wojtkowiak. Z urazem zmaga się również Jasmin Burić, na którego powrót do pierwszego składu będziemy musieli jeszcze poczekać. W spotkaniu prawdopodobnie nie zobaczymy od pierwszej minuty Hernana Rengifo, który wczoraj wieczorem wrócił dopiero z meczów reprezentacji Peru, a jego miejsce prawdopodobnie zajmie Tomasz Mikołajczak. Pozostali zawodnicy nie zgłaszali żadnych urazów.

Sędzią tego meczu będzie Dawid Piasecki ze Słupska. W tym sezonie prowadził dwa spotkania ligowe – Korony Kielce z Polonią Warszawa oraz Zagłębia Lubin z Wisłą Kraków. Poza tym prowadził mecz Pucharu Polski, Młodej Ekstraklasy oraz Unibet 1 ligi. Od początku sezonu rozdał piłkarzom już 17 żółtych kartek i ani jednej czerwonej. Żaden z piłkarzy Lecha nie jest jednak zagrożony pauzą. Najwięcej kartek na ligowych boiskach otrzymał Marcin Kikut, który ma dostał dwa upomnienia.

W poprzednim sezonie Dawid Piasecki prowadził tylko jedno spotkanie Lecha Poznań, które ten wygrał na wyjeździe z Piastem Gliwice 2-1.

Tomasz Bandrowski nie zagra w Białymstoku (fot. buffu/lech24.com)

Bardzo pechowo rozpoczyna się przygoda poznańskiego Lecha związana z jutrzejszym meczem w Białymstoku. Do stolicy Podlasia z powodu urazu kręgosłupa z zespołem nie pojechał Tomasz Bandrowski. W tej sytuacji nieco z konieczności trener Jacek Zieliński zabrał na spotkanie z „Jagą” Słowaka Jana Zapotokę.

Na szczęście uraz poznańskiego pomocnika, po wstępnych badaniach medycznych, okazał się  niegroźny. Dzięki czemu przy intensywnej rehabilitacji zawodnik będzie mógł powrócić do treningów już w najbliższy wtorek. Urazu kręgosłupa poznański piłkarz nabawił się na ostatnich zajęciach przed jutrzejszym spotkaniem. Panu Tomkowi oczywiście życzymy szybkiego powrotu do zdrowia, a naszym piłkarzom kompletu punktów w stolicy Podlasia!

W polskiej lidze Tomasz Bandrowski rozegrał 48 meczów i zdobył w nich 2 bramki. Z Lechem Poznań wspólnie sięgnął po Puchar Polski oraz Superpuchar Polski.  W reprezentacji Polski zagrał trzy spotkania.

Czy dwutygodniowa przerwa pomoże piłkarzom Lecha w powrocie do formy? (fot. lechpoznan.pl)

Powoli dobiega końca czas przeznaczony w piłkarskim kalendarzu na rozgrywki eliminacyjne do przyszłorocznych Mistrzostw Świata, które odbędą  się w RPA.  Piłkarze Lecha Poznań pełną parą przygotowują się do najbliższego ligowego starcia w Białymstoku z miejscową „Jagą” (sobota, godzina 19:15).

Spotkanie to będzie dla zawodników kolejną okazją do rehabilitacji – za, delikatnie mówiąc, nie udany start w tegorocznych rozgrywkach. Mają tego świadomość sami piłkarze, którzy na każdym kroku podkreślają, że dość już strat do rywali, że czas najwyższy się obudzić. Trudno się z naszymi graczami nie zgodzić. Można by jeszcze do ich wypowiedzi dodać: lepiej późno niż .. później.

Receptą na przebudzenie graczy z Bułgarskiej mają być zagrania z pierwszej piłki oraz znacznie większa skuteczność pod bramką rywali. Lechici właśnie nad tymi wspomnianymi elementami futbolowego rzemiosła pracują teraz najczęściej. Pracują dodajmy – już prawie w pełnym składzie – i kontuzjowanym do niedawna Słowakiem, Janem Zapotoką. Prawie w pełnym zestawieniu, bo na dzisiejszym treningu nie był obecny Grzegorz Wojtkowiak, który niedawno wyleczył skomplikowaną kontuzję kolana, a obecnie boryka się z dokuczliwym urazem łydki. Klubowi medycy w trosce o piłkarza dmuchają więc na zimne. Jutro okaże się na ile poważna jest obecna dolegliwość popularnego „Dyzia”.

Wcześniej wymienieni piłkarze, czyli Jan Zapotoka i Grzegorz Wojtkowiak, nie zagrają na pewno w sobotni wieczór w stolicy Podlasia. Mieli natomiast wystąpić w drużynie Młodej Ekstraklasy. Na dzień dzisiejszy wiadomo jednak, że szeregi Młodej Ekstraklasy w najbliższym spotkaniu wzmocni tylko utalentowany Słowak.

Pod znakiem zapytania w meczu z „Jagą” stoi za to występ Hernana Rengifo. Na szczęście nie chodzi tu o kłopoty zdrowotne zawodnika z Ameryki Południowej. Powodem ewentualnej absencji snajpera z Peru będą jego obowiązki wobec reprezentacji narodowej. Popularny „Renifer” z kadry do Polski wróci dopiero w piątek po południu. Prosto z lotniska w Warszawie uda się do Białegostoku, ale raczej bardzo wątpliwe, by mógł wspomóc swój zespół – zwłaszcza, że będzie miał za sobą ponad 20 godzinną podróż powrotną do naszego kraju.

Wedle doniesień mediów oraz fachowców miejsce chimerycznie grającego ostatnio Peruwiańczyka w stolicy Podlasia zająć ma od pierwszej minuty Tomasz Mikołajczak. Przed obecnym sezonem ściągnięty do Poznania z pobliskiego Wągrowca.

Zapotoka wzmocnieniem Lecha? (fot. master-art.com.pl)

Podobno to jeden z największych piłkarskich talentów w swojej ojczyźnie. Włodarze i sztab szkoleniowy Lecha Poznań twierdzą,  że w najbliższym czasie może on z powodzeniem zastąpić  Rafała Murawskiego, czy kapryśnego ostatnimi czasy Bośniaka – Semira Štilicia. Mowa oczywiście o Janie Zapotoce.

Do stolicy Wielkopolski młody słowacki pomocnik trafił po wielu perypetiach, o których bardzo często pisaliśmy również na naszych łamach. Ostatecznie nieco ponad miesiąc temu zawodnik związał się z drużyną z Bułgarskiej. A sternicy poznańskiej „jedenastki” wyłożyli za niego okrągłą sumę 200 tysięcy euro.

Słowak przechodził badania i rehabilitację. Przez jakiś czas mówiło się nawet o konieczności operowania piłkarza. Jednak jego kontuzjowany mięsień zaczął się powoli zrastać i dzięki skutecznej rehabilitacji szybko powrócił do zdrowia. Na tyle szybko, by już od dobrego tygodnia trenować z całą resztą nowych kolegów. I co najważniejsze powoli z pełnym obciążeniem.

Korzystając z ligowej przerwy  podopieczni trenera Jacka Zielińskiego rozegrali wczoraj małą grę  kontrolną. W Chwaliszewie zmierzyli się z miejscowymi A –  klasowymi – Zjednoczonymi Chwaliszewo. Podczas tego towarzyskiego meczu (grano 2 x 20 min) na boisku szansę zaprezentowania się tamtejszej publiczności otrzymali Grzegorz Wojtkowiak i Jan Zapotoka. Słowacki gracz pojawił się nawet od pierwszej minuty w wyjściowym składzie.

Trzeba przyznać, że pokazał się z dobrej strony, pokazując swoje spore możliwości w ofensywie, ale może co ważniejsze także destrukcji. Po pierwszym występie po kontuzji z pewnością nie można mieć do niego większych zastrzeżeń. Za jakiś czas może być sporym wzmocnieniem ekipy „Kolejorza”.  Na uwagę zasługuje z pewnością fakt, iż ten 21 latek potrafi grać na wszystkich możliwych pozycjach w środkowej strefie boiska.

Lech Poznań

Lech rozgromił beniaminka A-klasy Zjednoczeni Chwaliszewo.  Mecz trwał 40 minut, a bramki dla Kolejorza zdobyli: Mikołajczak x3, Peszko, Kikut oraz Jakóbowski.

Poznaniacy wykorzystując przerwę w Ekstraklasie zawitali w pobliskim Chwaliszewie. W trakcje trwania imprezy (obchody Dni Kcyni) rozegrali sparing z miejscowym klubem. Przyjazd Lechitów spowodował, że na stadion przybyły tłumy sympatyków piłki kopanej. W meczu wystąpili  powracający po kontuzji Jan Zapotoka oraz Grzegorz Wojtkowiak, który pełnił obowiązki kapitana drużyny.

W pierwszych dwudziestu minutach kibice zobaczyli dwie bramki autorska Tomasza Mikołajczaka, który z najbliższej odległości umieszczał piłkę w siatce po zagraniach Mateusza Olszaka. W drugiej połowie zawodnicy Kolejorza rozkręcili się. Festiwal strzelecki rozpoczął Michał Jakóbowski, mistrz Polski Juniorów Młodszych. Otrzymał podanie od Zapotoki, przyjął piłkę na klatkę piersiową, po czym nie do obrony „huknął z woleja”. Następnie hat-tricka skompletował Mikołajczak dobijając strzał Peszko. Chwilę później Peszkin zdobył piątką bramkę dla Lecha. Przyjął podanie od Bandrowskiego, zamarkował strzał i lewą nogą strzelił w długi róg bramki. Wynik spotkania ustalił Kikut, przy asyście Zapotoki.

Zjednoczeni Chwaliszewo – Lech Poznań 0:6

Bramki dla Lecha: Mikołajczak 3, Jakóbowski, Peszko, Kikut

Lech w I połowie: Kasprzik – Injac, Ratajczak, Arboleda, Wojtkowiak – Kikut, Bandrowski, Zapotoka, Peszko – Olszak, Mikołajczak.

Lech w II połowie: Kotorowski – Gajda, Wojtkowiak, Injac, Filipiak – Kikut, Bandrowski, Zapotoka, Peszko – Jakóbowski, Mikołajczak.

Jacek Zieliński ma określoną kadrę do swojej dyspozycji. (fot. lechpoznan.pl)

W minioną niedzielę punktualnie o północy zamknięte zostało pierwsze okienko transferowe dla klubów ekstraklasy. Szału zakupów na rodzimym podwórku nie było. Najbardziej aktywni okazali się włodarze poznańskiego Lecha, którzy zakupili aż pięciu nowych graczy.

Najbardziej wartościowymi nabytkami poznańskiej „jedenastki” wydają się być obecnie bramkarz Grzegorz Kasprzik, a także obrońca Seweryn Gancarczyk.

Obaj zawodnicy bardzo szybko znaleźli wspólny język z nowymi kolegami z drużyny. Błyskawicznie też wdrożyli się w nową taktykę zespołu z Bułgarskiej. Udowodnili także na boisku, że ściągnięcie ich do stolicy Wielkopolski z pewnością nie było błędnym posunięciem.

Klub z Poznania myśli też o swojej przyszłości. Czego ewidentnym dowodem jest ściągnięcie do drużyny prowadzonej przez trenera Jacka Zielińskiego dwóch graczy młodego pokolenia. A w dodatku bardzo zdolnych i perspektywicznych napastników. Mowa tu o Tomaszu Mikołajczaku oraz Krzysztofie Chrapku. Pierwszy z nich już pojawia się na boisku w końcowych minutach meczu. Gra bez kompleksów, odważnie i przebojowo. Drugi z nich jest natomiast bardzo szybki i zwinny. Niestety jak na razie nie może odnaleźć swojej optymalnej dyspozycji, którą prezentował chociażby na zapleczu piłkarskiej krajowej elity. Cechą wspólną obu snajperów jest niestety ich duża nieskuteczność, nad którą z pewnością powinni solidnie popracować.

Ostatnim nabytkiem „Kolejorza” w zakończonym okienku transferowym jest Jan Zapotoka. Słowacki pomocnik jest podobno bardzo zdolny, ma spory potencjał i niemałe możliwości. Na razie jednak częściej niż na boisku przebywał w gabinetach lekarskich. Sporo pracy przy nim mieli też masażyści Lecha.

Słowak w ostatnim czasie trenował indywidualnie pod okiem Andrzeja Kasprzaka, odpowiedzialnego za przygotowanie fizyczne w poznańskim zespole. Od jakiegoś czasu jednak piłkarz trenuje z resztą swoich nowych kolegów. Nie wykluczone, że po przerwie spowodowanej występami reprezentacji będzie już do pełnej dyspozycji sztabu szkoleniowego.

Poznaniacy nie tylko pozyskiwali graczy, ale także wykonali ruch w odwrotną stronę. Za okrągłą sumę 3 milionów euro sprzedali do Rubina Kazań Rafała Murawskiego. Był to z pewnością największy transfer tego lata piłkarza z polskiej ligi. Za transfer popularnego „Murasia” włodarze z Bułgarskiej zainkasowali bagatela około 12 milionów złotych! Mimo tego Lech na rynku transferowym nie szastał gotówką. I nie chodziło tu tylko o słynną poznańską oszczędność. Powodem takiego stanu rzeczy z pewnością jest obecnie panujący kryzys gospodarczy, ale również astronomiczne kwoty pieniężne żądane za krajowych graczy.

Sternicy klubu przekonują, że są gotowi pozyskiwać nowych piłkarzy, ale jest tylko jeden warunek. Jaki? Rozsądna, bardziej realna cena za kupno danego zawodnika.

Jan Zapotoka, czyli nadzieja Lecha. (fot. lechpoznan.pl)

Sprowadzony niedawno z MTK Dubnicy pomocnik, Jan Zapotoka, ostro trenuje w swoim nowym klubie! Razem z trenerem od przygotowania fizycznego Andrzejem Kasprzakiem, codziennie wylewa z siebie siódme poty, by niebawem wspomóc swoich kolegów z drużyny w trudnej walce o mistrzostwo Polski.

Wspólnie z trenerem od przygotowania fizycznego Lecha, Andrzejem Kasprzakiem, młody gracz szlifuje formę, aby jak najlepiej przedstawić się na boisku. W kuluarach mówi się o dużym  zaangażowaniu i profesjonalizmie utalentowanego piłkarza. Jest bardzo punktualny, na wszystkie zajęcia przychodzi nawet przed czasem. Na samych treningach daje z siebie wszystko.

Piłkarzowi podczas pobytu w stolicy Wielkopolski towarzyszy mama, która pomaga mu się zaaklimatyzować w nowym otoczeniu. Zapotoka to środkowy pomocnik, regularnie występujący w zespołach młodzieżowych Słowacji. Ma 21 lat i mierzy 188 cm wzrostu. Jego poprzednim klubem była jak już wspomnieliśmy wcześniej MTK Dubinca, w której zaczął regularnie występować w poprzednim sezonie. Słowak w przyszłości z dużym powodzeniem w poznańskiej „jedenastce” ma zastąpić Rafała Murawskiego, obecnie piłkarza Rubina Kazań.

Przez najbliższe cztery lata Zapotoka będzie reprezentował barwy Kolejorza (fot. lechpoznan.pl)

Dzisiaj w siedzibie klubu przy ulicy Bułgarskiej słowacki piłkarz – Jan Zapotoka – podpisał czteroletni kontrakt z Lechem Poznań. Po wielu wątpliwościach dotyczących stanu zdrowia zawodnika oraz licznych testach medycznych działacze klubu z Poznania zdecydowali się podpisać umowę z byłym graczem Dubnicy.

Po odejściu z Kolejorza Rafała Murawskiego, zabiegano długo o nowego gracza na tę pozycję. Wybór padł na Jana Zapotokę. Rozmowy na temat przejścia piłkarza do poznańskiego zespołu trwały długo. Rozbieżności dotyczyły nie tylko wyżej wspomnianego urazu, ale także ceny, która od stanu zdrowia zawodnika była uzależniona. Nieoficjalnie mówi się o kwocie 200 tysięcy euro.

Po podpisaniu kontraktu Zapotoka mówił:

- Wybrałem Lecha, bo to o wiele mocniejszy klub niż Dubnica, będę miał tu okazję grać o wyższe cele, a nie tylko walczyć o utrzymanie. Do tego Lech gra w europejskich pucharach. Jeszcze zanim trafiłem do Poznania, słyszałem, że grają tu naprawdę dobrzy zawodnicy, a kibice są niesamowici. Lech świetnie radził sobie w poprzednim sezonie w Pucharze UEFA, a w tym sezonie również ma powalczyć w Lidze Europy. Rozmawiałem z Andrejem Porazikiem, który grał kiedyś w Grodzisku i mówił mi, że Lech to świetny klub.

Zapotoka to środkowy pomocnik, regularnie występujący w zespołach młodzieżowych Słowacji. Ma 21 lat i mierzy 188 cm. Jego poprzednim klubem była Dubinca, w której zaczął regularnie występować w poprzednim sezonie.

Jan Zapotoka (fot. lechpoznan.pl)

Słowacki pomocnik Dubnicy przechodził dziś w Poznaniu szczegółowe badania medyczne. Lekarze pracujący w klinice Rehasport sprawdzali stan zdrowia ofensywnego pomocnika. Na podstawie ich orzeczenia komitet transferowy podejmie decyzję o ewentualnym transferze Jana Zapotoki do Kolejorza. Marek Pogorzelczyk zapewnia, że warunki kontraktu oraz transferu są już uzgodnione i wszystko zależy od testów.

Przypomnijmy, że Zapotoka trenował z Lechem podczas obozu w Bad Reichenhall. Zagrał nawet w meczu sparingowym, jednak po 20 minutach musiał opuścić boisku z powodu urazu. Swoim występem przekonał trenera Zielińskiego, który nie ukrywał, że sprowadzeniem Słowaka jest bardzo zainteresowany. Ten po powrocie do klubu zagrał w zeszłym tygodniu 27 minut meczu ligowego. Klub Zapotoki uważa, że uraz nie jest poważny, natomiast poznaniacy uważają co innego. Dzisiejsze badania mają rozwiać wątpliwości działaczy i lekarzy Kolejorza.

Prawdopodobnie testy przeprowadzone w Poznaniu wykazały uraz, który należy leczyć operacyjnie. Wysoce prawdopodobny jest powrót Jana do gry za kilkanaście tygodni. Na ostateczną opinię lekarzy należy jednak poczekać do jutra.