Rywalizacje na pozycjach skrajonych obrońców mogą w tym sezonie ekscytować kibiców Lecha. (fot. Cyran/Lech24.com)

Dziś prezentujemy Wam analizę drugiej formacji zespołu poznańskiego Lecha. Defensywa mistrza Polski w porównaniu z poprzednim sezonem nie zmieniła się znacząco. Warto wspomnieć jedynie o odejściu do GKS-u Bełchatów Zlatko Tanevskiego. On w poprzednim sezonie na boisku pojawił się zaledwie dwa razy, więc osłabieniem Lecha nazwać tego nie można. Jednak w kontekście ewentualnych urazów brak Macedończyka może być znaczący. Zapraszamy do lektury analizy formacji obronnej Kolejorza.

W porównaniu z ubiegłą, tak udaną, rundą nic nie zmieniło się w wyjściowym ustawieniu linii obrony Lecha. Formacja w składzie Wojtkowiak – Bosacki – Arboleda – Gancarczyk powinna być sporym atutem Kolejorza. Defensywa kierowana jest przez „Bosego”, który powoli zbliża się do zakończenia swej bogatej kariery. To pewnie ostatni sezon, w którym Lech będzie mógł na boisku skorzystać z ogromnego doświadczenia wychowanka poznańskiej 13-tki.

Jednak nie od dziś wiadomo, że strzelec jedynych bramek dla Polski na mundialu w 2006 roku spełnia w zespole inną, bardzo ważną rolę. Ma on dużo do powiedzenia w szatni, jest prawdziwym kapitanem nie tylko na boisku, ale przede wszystkim poza nim.

Razem z Bosackim parę stoperów powinien tworzyć Manuel Arboleda. Twardy jak skała Kolumbijczyk jest jednym z ulubieńców poznańskiej publiczności. Środek obrony Lecha przedstawia się więc imponująco.

Martwi natomiast brak zmienników. Z konieczności bez problemów może zagrać tam uniwersalny Ivan Djurdjević. Tacy piłkarze jak on są drużynie bardzo potrzebni. Serb z powodzeniem może grać w każdym miejscu obrony oraz drugiej linii. Nie zmienia to jednak faktu, że mistrz Polski pilnie poszukuje dużej klasy stopera.

Rywalizacja po bokach obrony jest na szczęście większa. Na papierze pewniakami do gry w wyjściowej jedenastce wydają się byli lub obecni reprezentanci naszego kraju: Grzegorz Wojtkowiak i Seweryn Gancarczyk.

Na prawym skrzydle zajmowanym przez Wojtkowiaka swoje aspiracje do gry zgłasza także Marcin Kikut, który już na dobre wyleczył kontuzję. Rywalizacja pomiędzy byłymi piłkarzami Amiki Wronki zapowiada się ciekawie.

Nie mniej interesująco jest jednak po drugiej stronie bloku defensywnego. Tam o miejsce walczą wspomniany Gancarczyk i Panamczyk Luis Henriqez. Zarząd klubu postanowił dać mu jeszcze jedną szansę zachęcony jego dwoma dobrymi występami w rundzie wiosennej. Gdy z powodu kontuzji i kartek nie mogli zagrać Gancarczyk i Djurdjević, występujący w tych meczach Henriqez zaprezentował się poprawnie.

Analizując sytuację kadrową Lecha Poznań należy wspomnieć również o młodych i perspektywicznych zawodnikach. Już niedługo w pierwszym zespole powinni na stałe zagościć tacy piłkarze jak Mateusz Szałek, Jarosław Ratajczak czy Marcin Kamiński. Szałek i Kamiński zdążyli już przecież zadebiutować w polskiej Ekstraklasie.

Trener Kolejorza Jacek Zieliński chciałby mieć po dwóch wyrównanych piłkarzy na każdą pozycję. Na prawej i lewej stronie obrony tego problemu nie ma. Może on się jednak pojawić na środku. Po odejściu Zlatko Tanevskiego do Bełchatowa potrzeba tam świeżej krwi. Przypomnijmy, że okienko transferowe w polskiej lidze zamyka się wraz z końcem sierpnia.

Jak długo kibicom wystarczy cierpliwości? (fot. Gosia/Lech24.com)

…ten zegar to mój znak — tak chciałoby się zaśpiewać zarządowi Lecha. Za osiem dni Kolejorz meczem w Baku rozpoczyna batalię o Ligę Mistrzów, a tymczasem nawet najwytrwalsi kibice, wierzący na ogół w zapowiedzi działaczy, zaczynają nerwowo spoglądać w stronę kalendarza.

Miało być tak pięknie. Po fantastycznej majowej pogoni za Wisłą, zwieńczonej upragnionym mistrzostwem Polski, Lech miał pokazać Legii, Wiśle, Zagłębiu, jak należy przygotować się do walki o fazę grupową Ligi Mistrzów. Odejść miał tylko jeden podstawowy zawodnik, a w jego miejsce trener Zieliński już na zgrupowaniu w Austrii miał mieć do dyspozycji trzech, a może nawet czterech nowych piłkarzy, do tego nie takich na doszkolenie, uformowanie i wykorzystanie za parę lat, tylko stanowiących realne wzmocnienie wyjściowej jedenastki. Czas kupowania młodych zdolnych na ławkę Lecha dobiegał ponoć końca.

Pierwszą część tego misternego planu zrealizowaliśmy nader skutecznie, acz nie bez przygód. Długo nie było wiadomo, kto odgrywa rolę żurawia, a kto czapli, ale koniec końców udało się nam sprzedać do Dortmundu naszego najlepszego zawodnika, a zarazem jedynego napastnika z prawdziwego zdarzenia. Sprzedać za godziwe pieniądze, dodajmy, aczkolwiek zapewniano nas, że nawet gdyby Niemcy dali nam za Lewandowskiego worek piłek lekarskich, fundusze na transfery i tak miały się w klubie znaleźć.

Jak w dobrym horrorze z gatunku hack’n'slash, na tym skończyło się uwodzenie widowni biustami niewinnych licealistek i do akcji wkroczył zamaskowany morderca marzeń z piłą łańcuchową. Do Jacka Kiełba nic nie mam, chłopak jest na pewno utalentowany jak na polskie warunki, a do tego młody… wróć. No, właśnie, ponoć nie takich piłkarzy mieliśmy kupować latem pamiętnego 2010 roku. Mamy też w składzie Artura Wichniarka, którego na pewno nie można określić mianem młodego, a utalentowany to był wtedy, gdy Lech zdobywał poprzedni tytuł mistrzowski; teraz to już piłkarz spełniony i doświadczony. Czyżby to było to zapowiadane wzmocnienie wyjściowej jedenastki… cóż, fakt, iż póki co na indywidualnych zajęciach nadrabia zaległości treningowe, nie bardzo na to wskazuje.

Zgrupowanie w Austrii kończy się za kilka dni, a obiecywanych wzmocnień wciąż nie widać. W porównaniu z wiosną mamy zespół słabszy w ataku — Wichniarek swoje potrafi, ale Lewandowski znaczył moim zdaniem w Lechu więcej — i w defensywie, gdzie po odejściu Tanevskiego do Bełchatowa zostali nam weteran Bosacki w parze z Arboledą, zaś w temacie ich zmienników obowiązuje zasada wielkiej improwizacji: “w razie czego Wojtkowiaka się przesunie, Injaca się cofnie, Djurdjevicia się przesunie i cofnie, a w najgorszym razie podbijemy Europę juniorami, Ratajczakiem albo Kamińskim“.

I bardzo przepraszam, ale tym razem nie możemy się zasłaniać niechęcią dobrych zawodników do gry w Polsce; Legia zatrudniła Bruno Mezengę, Manu czy Vrdoljaka, Wisła ściągnęła Jovanicia, Zagłębie Horvatha, i nawet Śląsk Wrocław, który trudno uznać za szczególnie atrakcyjnego pracodawcę, upolował dwukrotnego króla strzelców ligi boliwijskiej, zaledwie 23-letniego Cristiána Omara Díaza. To wszystko są nazwiska znane i rozpoznawane w europejskiej piłce, niekiedy wręcz reprezentanci swoich krajów. A my wciąż wierzymy i czekamy. I tylko zegar tyka coraz głośniej:

Tik-tak, tik-tak…

Kadra Lecha, a walka o ligę. Mamy szansę?

Kadra Lecha na wiosnę 2010 została już zamknięta, emocje związane z transferami, a raczej ich brakiem powoli już opadły – pora na trzeźwą ocenę sytuacji przed rundą wiosenną. Ja sam, wielokrotnie w komentarzach na tej stronie dawałem wyraz mej frustracji i wściekłości z powodu działań transferowych zarządu i w zasadzie z krytycznej opinii nie rezygnuje. Jednak porównując to zimowe okno transferowe z dwoma poprzednimi uważam, ze jest dobrze. Przyszedł jeden bardzo dobry piłkarz w promocyjnej cenie, a nie 3-4 przeciętnych, nikomu niepotrzebnych graczy.

Szczęśliwy transfer Kriwieca do Kolejorza podnosi wartość drużyny o 30 procent i to musi przynieść sukces sportowy. Kriwiec to rodzaj piłkarza, który sam może zapewnić drużynie zwycięstwo. Zeszłej zimy Lech wydał tyle samo pieniędzy, ale niestety efekt tego był zerowy, dobrze chociaż, ze jesienią odkryto talent Buricia i o jego postawę jestem spokojny.

Nasz blok defensywny to najsłabsza formacja drużyny i właściwie trzeba sobie zadać pytanie, dlaczego tak jest? Oczywiście wpływ na taką ocenę obrońców miały kontuzje wszystkich piłkarzy. Z drugiej strony pokutuje grzech zaniechania wzmocnień z lata 2009.  Niewątpliwie potrzeba tu świeżej krwi. Nie będę już powtarzać nazwisk, które przewijają się na liście życzeń Lecha, po prostu trzeba kogoś kupić – wydaje się, że najbliżej Lecha jest Glik, natomiast same chęci Jodłowca nie wystarczą…

Uważam też, że w perspektywie 2 lat Jarosław Ratajczak będzie doskonałym środkowym obrońca, jeśli tylko będzie grał w pierwszej drużynie albo na wypożyczeniu. Linia pomocy Lecha to najsilniejsza formacja w polskiej lidze, ufam, że nie tylko na papierze. Bardzo się cieszę, ze nie odszedł Štilić i że Zieliński widzi dla niego miejsce w drużynie. Według mnie Semir to piłkarz genialny. Štilić obok Kriwieca to taka wartość dodana. Kolejna dobra wiadomość, to dobra gra Zapotoki w sparingach. Słowak w końcu uporał się sie z kontuzjami i bardzo dobrze wkomponował się w zespół i to on może pełnić role, jaką w Kolejorzu spełniał Murawski.

O Peszce nie będę się rozpisywał, bo jest coraz lepszy i jeśli chodzi o drużynę narodową to jest on znacznie bardziej pożyteczny od Błaszczykowskiego, na którego nigdy nie można liczyć, ale to temat na zupełnie inną dyskusje. I na końcu Kriwiec, który może grać na każdej pozycji w środku pola, także w ataku, choć wydaje się, ze trener widzi go w aktualnej sytuacji, na lewej pomocy. Wielka szkoda, ze nie przyszedł do nas Janota, żałuje tego nawet bardziej niż braku transferu Rodionowa.

Trener Zieliński musi jeszcze rozstrzygnąć, czy grać jednym, czy dwójka defensywnych pomocników. Zarówno Bandrowski i Injac mają miejsce w drużynie, ale kosztem siły ognia. Przy obecnym stanie personalnym linii pomocy, Zieliński ma bardzo duże pole manewru i możliwości taktyczne.

Ja wolałbym, aby Zieliński zdecydował się na wariant ofensywny, tym bardziej że i tak pozostaje nam jeden klasyczny napastnik, który potrzebuje wsparcia. W praktyce Lech może grac czwórka napastników – dwóch piłkarzy na skrzydłach – Peszko i Kriwiec, jeden ustawiony za Lewandowskim – to, Štilić, no i Lewandowski.

No właśnie Lewandowski. Módlmy się, żeby nie złapał kontuzji. Za niespełna dwa tygodnie pierwszy mecz. Nie mogę się już doczekać. Cel minimum to europejskie puchary. Czy mamy szanse na mistrzostwo? Jeśli szczęście będzie, dopisywać, jeśli kontuzje będą omijać naszych piłkarzy, jeśli wrócimy na Bułgarską…

Wszystko jest możliwe, nie ma, co płakać. Życzę naszym piłkarzom dużo zdrowia, a sobie zwycięstw Kolejorza i pięknej ofensywnej gry.

W GÓRĘ SERCA NIECH ZWYCIĘŻA LECH, KOLEJORZ!

Za przesłanie materiału dziękujemy frankowi.

Oby piłkarze Lecha wychowywali się z tym herbem w sercu.

W ostatnich dniach niezwykle ucieszyły mnie informacje, że młodzi wychowankowie Lecha otrzymali całą serię powołań do reprezentacji młodzieżowych różnego szczebla.

Dwaj nasi obrońcy, Mateusz Szałek oraz Marcin Kamiński, który z tak dobrej strony pokazał się jesienią w pierwszym zespole, w barwach polskiej drużyny U-19 wzięli udział w turnieju w Hiszpanii. Przemysław Frąckowiak i Wiktor Witt zostali zaproszeni do Grodziska Wlkp. na konsultacje szkoleniowe reprezentacji U-16. W szerokiej kadrze drużyny U-17 znaleźli się Gerard Bieszczad, Szymon Drewniak, Jędrzej Łągiewka i Przemysław Sadowski, a do reprezentacji U-15 powołani zostali Adrian Cierpka, Karol Linetty i Jakub Sobol.

Zeszłoroczne wyniki naszych drużyn juniorskich nie były więc przypadkowe i możemy mieć nadzieję, że powrócą jeszcze czasy, kiedy o obliczu Lecha decydowali jego wychowankowie.

Niestety występy w reprezentacjach młodzieżowych nie zapewniają automatycznie kariery w dorosłym futbolu. W 2006 roku w ówczesnej drużynie U-19 Lech miał aż czterech reprezentantów – Filipa Burkhardta, Arkadiusza Czarneckiego, Artura Marciniaka i Krzysztofa Strugarka. Burkhardt długo tułał się na wypożyczeniach, aż w tym sezonie zasilił słabiutką Arkę Gdynia, gdzie póki co nikogo na kolana nie rzucił. Czarnecki zakotwiczył ostatecznie w drugoligowym Ruchu Wysokie Mazowieckie. Marciniak nie zrobił furory ani w Lechu, ani w Bełchatowie, zaś wiosną będzie próbował zaistnieć po sąsiedzku w Warcie Poznań. Strugarek wreszcie już od kilku sezonów przenosi się z jednego klubu do drugiego, a obecnie reprezentuje barwy Polonii Bytom.

Nie oznacza to zarazem, że ci czterej zawodnicy na ekstraklasę byli za słabi, czy też że brakowało im umiejętności lub talentu. Zwłaszcza w przypadku Marciniaka znajdą się na trybunach tacy, którzy o zmarnowanie jego potencjału do dziś mają pretensje do trenera Smudy. Nie zmienia to faktu, że przeskok między zespołami juniorskimi a pierwszą drużyną nie jest łatwy, i nie każdy jest Robertem Lewandowskim czy Semirem Štiliciem; niektórzy piłkarze po prostu potrzebują pomocy ze strony sztabu szkoleniowego, by odnaleźć się na wyższym szczeblu rozgrywek. Nasz poprzedni trener tego nie potrafił, więc także i za to zapłacił latem głową. Trener Zieliński ma zupełnie inne podejście w tej kwestii — w pierwszym zespole zadebiutowali już Możdżeń i Kamiński; Bieszczad, Szałek, Ratajczak, Drygas i Bereszyński pojechali na zgrupowanie do Belek, a, patrząc na sytuację kadrową Lecha, najbliżsi debiutu wiosną będą Bereszyński i któryś z pary młodych obrońców. Do obecnego trenera Kolejorza można mieć pretensje o wiele, ale za to jedno zasługuje na wielkie słowa uznania.