Jeszcze raz o młodych.

Wychodząc na przeciw naszym czytelnikom, już nie raz proponowaliśmy Wam, abyście dzielili się z nami swoimi opiniami dotyczącymi meczów, stadionu, a także sytuacji w klubie. Dzisiaj swój tekst przesłał nam waldas, który podjął często pojawiającą się w kontekście Kolejorza tematykę. Chodzi oczywiście o młodych zawodników Lecha coraz częściej przewijających się przed pierwszą drużynę. Czy aby na pewno? Nasz czytelnik w swoim tekście stawia dość ciekawą hipotezę.

Ostatnio sporo pisze się o Mikołajczaku, jak to mu dobrze “idzie”. Tomek jest jednak klasycznym przykładem piłkarza, który pokazuje jak często polityka kadrowa “goni w piętkę”. Niby zdolny, niby skuteczny, ale i tak wciąż trzymany na ławce, w “cieplarni”. Nic z tego, że strzela w 32 minuty 3 bramki, w tym 2 decydujące o zwycięstwie , w końcówce meczu z Koroną.

Cały czas kibice, forumowicze jęczą, że nie mamy napastników. Ale oni – Ci młodzi, “nieobecni” muszą grać mecze ligowe by zaistnieć, “dojrzeć” przy bardziej “doświadczonych” (niekoniecznie starszych) kolegach. Bo popatrzmy jak to jest “na dzisiaj”.

Mikołajczak nie “łapie się” do 11-stki, bo nie ma dla niego miejsca, przy tym systemie jakim grał Lech, na przykład ,w Warszawie. Możdżeń, Szałek, Kamiński, Wolkiewicz regularnie “obijają piłkę” w jakiś tam “U” , ale mogą się “tylko cieszyć”, jak ktoś z “podstawowych” graczy złamie (odpukać!) nogę.

Nam kibicom tylko “kalafa” się śmieje, ale w/wym młodzianom pewnie nie do śmiechu. Na jesieni dostali “ciastko” teraz mogą się tylko przyglądać “przez szybę”. Kółko się zamknęło. Nie grają, ponieważ są inni, lepsi (niby, a pewnie dlatego, że i mają wyższe kontrakty), a nie są lepsi, bo nie grają. Treningi to “pikuś”. Prawdę i doświadczenie można zobaczyć, zdobyć tylko w otoczeniu kolegów, w meczu ligowym , w “ogniu walki”.

Smuda, co by nie powiedzieć nie miał tego “kłopotu” bo grał tylko “żelazną” 11-stką praktycznie (jak Wisła) bez ławki rezerwowych. Należy więc postępować ostrożnie, bo to ciągłe trzymanie “w dojrzewalni” zrodzi gorycz frustracji. Niby jest dobrze, ale temat “młodych” tak wcale nie wygląda. Rozwiązania tej “kwadratury koła” pewnie na razie nie ma. A problem się powiększy gdy (podobno) przyjdzie paru grajków w lecie. Podobno takich gotowych do gry “od zaraz”.

Za przesłanie swojej opinii dziękujemy waldasowi.

Możdżeń, Kamiński - który z młodych piłkarzy Lecha będzie kolejnym, po którego sięgnie Jacek Zieliński? (fot. buffu/lech24.com)

Poprzedni trener Lecha, Franciszek Smuda nie dawał młodym zawodnikom okazji do gry w pierwszym zespole. Odkąd jednak poznańską Lokomotywę przejął Jacek Zieliński sytuacja zupełnie się zmieniła. Szkoleniowiec w dwóch ważnych meczach nie bał sięgnąć się po młodzież, a ona wstydu z pewnością trenerowi nie przyniosła. Zatem kto następny po Mateuszu Możdżeniu i Marcinie Kamińskim ma szansę na debiut w piłkarskiej Ekstraklasie? Zapraszamy do zapoznania się z najbardziej utalentowanymi graczami Młodego Lecha.

Krzysztof Wolkiewicz. O prawym pomocniku pisaliśmy już jakiś czas temu. Osiemnastoletni Wolkiewicz jest jednym z najbardziej perspektywicznych zawodników ME, który regularnie otrzymuje powołania do reprezentacji młodzieżowych. Jego niewątpliwym atutem jest niesamowita wydolność, przez co nie ma problemu z bieganiem od jednej do drugiej bramki. Co ważne dobrze panuje nad piłką i nie brak mu sił do pracy.

Radosław Jasiński. Podstawowy gracz zespołu występujący na lewej obronie. Nie ma problemu z grą w defensywie, ale za rzadko bierze udział w grze ofensywnej, choć z pewnością potrafi to robić. Zawodnik zdyscyplinowany, agresywny, z dobrym odbiorem piłki i umiejętnością ustawieniem się w linii. Ma już na swoim koncie pierwszy sukces – jest srebrnym medalistą Mistrzostw Polski Juniorów Starszych.

Jarosław Ratajczak. Także wicemistrz Polski Juniorów Starszych. Chociaż gra jako obrońca jak nikt inny potrafi skierować piłkę do siatki rywala. Swoimi długimi podaniami jest wstanie otworzyć drogę swoim partnerom, którzy dzięki nim mogą stworzyć ciekawe akcje ofensywne. Bardzo dobrze gra głową i świetnie czuje się w polu karnym rywali, podczas stałych fragmentów gry.

Kamil Drygas. Kolejny z ekipy srebrnej drużyny MP. Wysoki zawodnik, z dobrą grą głową, mocnym strzałem z lewej nogi, oraz z dobrym przeglądem gry.

Paweł Wicher. Być może następca Hernana Renfigo. Bardzo wysoki gracz, niemający problemu, by grać, jako jedyny wysunięty napastnik. Musi jednak poprawić grę głową i tyłem do bramki.

Wojciech Golla. To właśnie on poprowadził resztę drużyny do zdobycia złotego medali wśród Juniorów Młodszych.  Piłkarz wszechstronny, potrafi zagrać zarówno w ofensywie jak i w obronie. Z pewnością gracz bardzo perspektywiczny i do tego reprezentant Polski.

Mateusz Olszak. Zimą trafił do zespołu i już wtedy Marek Pogorzelczyk mówił o nim w samych superlatywach. Trenował już z pierwszym zespołem, być może niedługo dostanie szansę, by zagościć tam na dłużej. Reprezentant kraju i Mistrz Juniorów Młodszych. Bardzo pewny siebie, nie ma problemu z wzięciem na siebie odpowiedzialności za grę.  Jego atutami bez wątpienia jest mocny strzał z dystansu i z rzutów wolnych.

Oczywiście to czy wyżej wymienionych zawodników zobaczymy na boiskach Ekstraklasy zależy od wielu czynników. Piłkarze muszą cały czas pracować, by udowodnić trenerowi Zielińskiemu, że zasługują na szansę. Motywacji z pewnością im nie zabraknie, bo przykład Możdzenia i Kamińskiego pokazuje, że wszystko jest możliwe.

źródło: Magazyn Kolejorz/info własne

Krzysztof Wolkiewicz to nadzieja kibiców na dobrego skrzydłowego! (fot. lechpoznan.pl)

Jest jednym z najbardziej perspektywicznych piłkarzy zespołu Młodej Ekstraklasy. Krzysztof Wolkiewicz, bo o nim mowa to piłkarz, który zwrócił już na siebie uwagę trenera reprezentacji młodzieżowej. Od początku swojej piłkarskiej kariery związany jest z poznańskim Lechem. Trener Zieliński coraz częściej daje szansę na pokazanie się zawodnikom z drużyny Jerzego Cyraka. Czy Wolkiewicz będzie następny trudno powiedzieć – zapraszamy na krótki zapis rozmowy z tym piłkarzem.

Lech24.com: Można odnieść wrażenie, że trener Zieliński częściej, niż Franciszek Smuda, daje szansę gry młodym piłkarzom. Czy przykład Burića, który początkowo występował także w ME, oraz Możdżenia motywuje innych graczy do ciężkiej pracy. Zmobilizowała Ciebie informacja o grze Matuesza w meczu z Wisłą do większego wysiłku?

Krzysztof Wolkiewicz: Na pewno bardzo się cieszę z tego, że Mateusz dostał szanse gry w pierwszym zespole i ją wykorzystał. Jest to przykład, że 18-latek może grać w Ekstraklasie. Na treningu zawsze staram się dawać z siebie wszystko, i dążę do tego, aby grać jak najlepiej, bo jak widać zawodnicy z Młodej Ekstraklasy dostają szanse na grę od trenera Zielińskiego.

W przerwie na reprezentację wraz z kilkoma kolegami z drużyny wyjechałeś na turniej towarzyski reprezentacji U-19. Czy jesteś zadowolony z tego jak zagrałeś i zaprezentowałeś się trenerowi?

Myślę, że zagrałem na swoim poziomie, jestem w miarę zadowolony.

Występując na jakiej pozycji czujesz się najlepiej?

Najlepiej czuje się na bokach pomocy, prawa lub lewa strona.

Kiedy postanowiłeś się zapisać pierwszego klubu, w którym mogłeś rozpocząć treningi?

W 2001 roku postanowiłem rozpocząć przygodę z piłką. Moim pierwszym i jedynym do tej pory klubem jest Lech Poznań.

Pod wodzą którego trenera, Twoim zdaniem, osiągnąłeś największy progres jeśli chodzi o zarówno wiedzę taktyczną, jak i wyszkolenie techniczne?

Myślę, że pod wodzą trenera Mariusza Rumaka ponieważ był on moim pierwszym trenerem w Lechu Poznań i przez parę lat nauczał mnie gry w piłkę od wieku młodzika. Oczywiście od innych trenerów w Lechu również sporo się nauczyłem.

Mateusz Możdżeń w rozmowie z nami powiedział, że na szansę gry u trenera Cyraka trzeba ciężko pracować. Czy masz podobne zdanie na ten temat? Jak przebiega Twoja współpraca z trenerem?

Trzeba cały czas ciężko pracować na treningach i swoją dobra dyspozycją przekonywać trenera do własnej osoby, myślę, że u każdego trenera trzeba ciężko pracować żeby grać.