W meczu z Wisłą trzeba przełamać fatalną ligową passę.

Do niedawna mecze Lecha z Wisłą były absolutnymi hitami sezonu tuż obok takich klasyków, jak Lech-Legia, czy Górnik-Ruch. Teraz jest to mecz o tyle niezwykły, bo być może przełomowy dla gospodarzy, doprowadzając do zwolnienia trenera Jacka Zielińskiego. Tak, czy inaczej konieczne jest wygranie tego spotkania, by zachować kontakt ze środkiem tabeli i również zbliżyć się do Wisły, która zgromadziła już 15 punktów.

Do meczu z „Białą Gwiazdą” Lech przystąpi w niemal najsilniejszym składzie, bowiem zabraknie jedynie Grzegorza Wojtkowiaka i Kamila Drygasa. Kibice zastanawiają się również, czy Tomasz Bandrowski będzie w stanie wystąpić w tym spotkaniu od pierwszej minuty. Powodem do przemyśleń może być również obsada bramki. Burić czy Kotorowski? Dowiemy się jutro.

Nieznacznie większe problemy z kontuzjami ma Wisła. Robert Maaskant na pewno nie będzie mógł skorzystać z Wojciecha Łobodzińskiego, Rafała Boguskiego i Mateusza Kowalskiego. Niepewne są natomiast występy Mariusza Pawełka, Gordana Bunozy, Osmana Chaveza, Radosława Sobolewskiego i Pawła Brożka. Holenderski trener krakowian ogłosi meczową osiemnastkę dopiero po ostatnim przedmeczowym treningu.

Maciej Żurawski grał w Lechu w latach 1998-2000 . (fot. lechpoznan.pl)

Jeśli mowa o Wiśle, to trzeba wspomnieć o sentymentalnym powrocie na Bułgarską Macieja Żurawskiego. Z Wielkopolską żegnał się słowami: „pamiętajcie o Żurawiu, chłopaku, który swoje serce zostawił w Poznaniu”. W barwach „Kolejorza” zagrał 56 razy i zdobył 19 goli. Potem odszedł do Wisły, głównie dlatego, że Lech szukał jakichkolwiek pieniędzy, by móc wiązać koniec z końcem. Tą samą drogą poszedł również Arkadiusz Głowacki. Żurawski dość dyplomatycznie wypowiada się więc o nadchodzącym meczu podkreślając spory potencjał „Kolejorza”. Zdecydowanie więcej sukcesów „Żuraw” osiągnął pod Wawelem, ale z kolei, to Lech wyciągnął go z drugoligowej Warty i poniekąd wypromował.

W ostatnim czasie roi się od plotek i ploteczek o zwolnieniu trenera Zielińskiego. Wśród potencjalnych zastępców najczęściej pojawia się nazwisko José Marii Bakero, który do niedawna prowadził Polonię Warszawa. Za ostatnią szansę obecnego szkoleniowca Lecha ma się właśnie mecz z Wisłą, choć podobno urodzony w Tarnobrzegu Zieliński musiałby sprawić cud i rozbić krakowian przy Bułgarskiej. Kto wie, a nuż niektórym piłkarzom przypomną się tak piękne chwile, jak choćby zwycięstwo 4:1 na Reymonta w sezonie 2008/09, a może nawet będą chcieli to powtórzyć…

Jedno jest pewne, wszystkie plotki, doniesienia i inne sugerowane przez media informacje należy odłożyć na bok. Celem, który uświęca środki jest zwycięstwo i trzeba do niego dążyć za wszelką cenę. Lechici muszą gryźć trawę, walczyć, pokazać, że kibice mylą się w swych ocenach mówiąc, że „na puchary się spinacie, w Ekstraklasie ch.. gracie”. Teraz już wszystko leży w ich nogach.

Mecz Lech Poznań – Wisła Kraków w niedzielę o 17.00. Transmisja w Canal+ Sport oraz Radiu Merkury.

Robert Lewandowski trafia nadzwyczaj regularnie. (fot. buffu/lech24.com)

Zamieszanie wokół Lecha oraz jego dobra gra sprawiły, że coraz mniej zaczęto mówić o tytule mistrzowskim. Jednak to nie jedyny tytuł, który pod koniec obecnego sezonu może trafić do Poznania. Bliski zdobycia innego jest Robert Lewandowski, który po wczorajszej, już trzynastej bramce, ma pięć przewagi nad kolejnych zawodnikami.

W sezonie 2009/2010 Lechowi udało się zdobyć trzydzieści sześć bramek i obecnie żaden ligowy zespół nie ma ich więcej. Najlepszym strzelcem Lecha jest Robert Lewandowski, który podczas półtorarocznego pobytu w Poznaniu zdobył dwadzieścia cztery bramki.

Kolejnym piłkarzem, którego aspiracji nie należy odrzucać jest Sławek Peszko z siedmioma trafieniami. Do grona najlepszych strzelców Kolejorza po ostatnim meczu powinniśmy dopisać Tomka Mikołajczaka, który ma już cztery trafienia na swoim koncie. Całej trójce brakuje jednak do najlepszych zawodników Lecha w historii.

Świetny  strzelcem był wciąż wspominany przez kibiców Teodor Anioła. Trafił od do bramek przeciwników aż 141 razy. Bardzo dobry wynik osiągnął również Jerzy Podbrożny, który na swoim koncie ma 122 trafienia. Bliski tego rezultatu jest również Maciej Żurawski – strzelec 120 bramek.

Do niedawna kibice liczyli na skuteczność Piotra Reissa. Symbol Kolejorza trafiał do bramki rywala 102 razy, ale tego wyniki już niestety nie poprawi. Kibice nadal pamiętają sezon 2006/2007, w którym Piotr został królem strzelców – zdobył wtedy 15 bramek i to wystarczyło, aby zostać najlepszym napastnikiem nie tylko zespołu z Bułgarskiej, ale również całej ligi.

Królami strzelców w barwach Lecha zostali do tej pory wyróżnieni – Mirosław Okoński – w 1983 roku, kiedy udało mu się zdobyć 15 goli. Andrzej Juskowiak w 1990 roku – aż 18 bramek. Jerzy Podbrożny zdobył tytuł dwukrotnie – w 1992 i 1993 roku, kiedy zdobył kolejno 20 i 25 goli. Jako ostatni ten cel osiągnął Piotr Reiss trzy lata temu.

Kolejnym piłkarzem może być Robert Lewandowski. Trzynaście trafień po dwudziestu jeden kolejkach to świetny rezultat. Tym bardziej, że przewaga nad rywalami jest spora. Osiem bramek na swoim koncie ma co prawa kilku zawodników, jednak w ostatnim czasie żaden z nich nie punktuje.

W poprzednich dwóch sezonach triumfowali dwukrotnie Paweł Brożek i raz Takesure Chinyama. W tym sezonie pora na piłkarza Kolejorza. Najmłodszym królem Lecha był Andrzej Juskowiak, który zdobywał tytuł w wieku 20 lat. Jednak nie wiek, a skuteczność jest najlepszym wykładnikiem jakości napastnika.

Czy Lech ma swój własny przepis, który realizuje?

Wczoraj swoją opinię na temat transferów Lecha wyraził Profesor. W odpowiedzi na ten tekst swoje wrażenia dotyczące działań Kolejorza przedstawia charlee. Ostry tekst, w którym bez owijania w bawełnę pisze on o pomyśle na klub. Przykład Wisły oraz Bundesligi, które w felietonie przytacza charlee należy traktować z przymrużeniem oka. Argumenty, które zaproponował autor zdają się potwierdzać jego słowa. Zapraszamy do lektury oraz dyskusji.

Po co w Lechu budowanie całej otoczki wokół dobrze prosperującego klubu? Nie znam sposobów marketingu oraz promocji Wisły Kraków, ale w latach swojej świetności miała sprzedanych 9800 karnetów. Ten klub transfery miewał różne, jednak na zawodnikach pokroju Żurawskiego czy Głowackiego, na których nie żałowano pieniędzy, zbudował swoją potęgę. Nie chcę używać argumentu, że Głowacki jest kapitanem i gra tam wiele lat, ale podobnie było z Żurawskim, który w Wiśle również spędził kilka sezonów i później wyjechał. Dużo plotkowało się o tym, że w Wiśle zauważalna jest jedność i współpraca pomiędzy zawodnikami. Podkreślano, że istnieje duch drużyny i atmosfera w klubie jest bardzo dobra.

W Lechu jest inaczej. Każdy myśli tylko o sobie, o swojej karierze. Nie ma kolektywu, bo zarząd zespół traktuje nie jako współpracowników, a pracowników. To podstawowy błąd relacji sportowych w klubach. Przykładami są Piotr Reiss, który został w obecnym Lechu stracony, a Kotor zatrudniony jako „woźny”. Bezlitośnie wykorzystano ich miłość do klubu oraz miasta.

Wszyscy gracze mają pęd na wyjazd, zapewne poczynając od największych gwiazd tego klubu. Moją skrytą nadzieją jest Peszko i Arboleda. Pytanie jednak czy zostaną na dłużej w klubie i przyczynią się do budowy poznańskiego kolektywu. Mam nadzieję.

Jednak przypadek Murawskiego potwierdził, że i Ci co się nie palą do wyjazdu i tak prędzej czy później wyjadą. To dobra kasa nie tylko dla klubu, ale także zawodnika, więc dlaczego mają zostać w Poznaniu?

Miałem nie marudzić, ale wydaje mi się, że póki, co Kolejorz nadrzędnie nastawia się na promocje i sprzedaż. Tak było w Amice i tak będzie w Lechu.

Głupi przykład, ale w dość dobrze odwzorowanym Football Managerze 2010 można przesunąć środki z transferów na środki płacowe. Czemu nie zaoferować dobrym zawodnikom większych kontraktów? Czemu nie ściągać ich za darmo jak robiło wiele klubów w Wielkiej Brytanii i całej zachodniej europie?

Gdyby Rengifo dostał nie 400 tysięcy euro, które miał w Lechu, a 800 to by został, bo wybór klubu w kierunku cypryjskim pokazał, że nie chciał grać w wielkim zachodnim klubie, a bogatym, który swoim zawodnikom zaoferuje bajońskie pensje.

U naszych zachodnich sąsiadów za czasów Klinsmana i Karla-Heinza Rumenige pojawiła się zasada, że prowadzamy rodaków z powrotem do Bundesligi, podnosząc jej poziom. W Polsce, gdy przychodzili nasi zawodnicy z zagranicy wnosili wiele dobrego do ligi. Przykłady mogą mówić same za siebie – Hajto, Świerczewski, Kryszałowicz, Reiss, Kobylański i wielu innych. Takie wzmocnienia wzbudzały nie tylko zainteresowanie kibiców, ale także mediów, a na tym przede wszystkim klubom piłkarskim zależy.

W Bundeslidze pierwszym etapem było sprowadzanie krajowych zawodników do Polski i wspieranie ich swoimi plus najlepszymi z europy wschodniej. Wejście na poziom międzynarodowy pokazał Bayern, kupując  gwiazdy pokroju Riberego czy Robbena. Jest to sposób.

Przykład Kriwieca pokazał, że jeden warunek z przykładu Bundesligi jest spełniony. Można kupić tanio zawodnika. Do tego dołożyć zatrzymane krajowe gwiazdy, dając im kontrakty na poziomie średnich klubów europejskich oraz sprowadzając podstarzałe gwiazdy jak Turcja czy Grecja swojego czasu. Mamy gotowy przepis na rozwijający się klub. Wystarczy chcieć.

Lech nie zdobędzie mistrzostwa?

O ostatnich remisach Kolejorza jest tyle, że po wydrukowaniu można by wytapetować tym całe mieszkanie, dlatego nie będę próbował analizować, bo wszystko zostało już powiedziane. Z tego wszystkiego, co się wydarzyło na przeciągu ostatnich tygodni przychodzi mi tylko do głowy jedno. Nie mamy drużyny na Mistrzostwo Polski.

Jedni twierdzą, że piłkarze wypompowani są sezonem, inni zwalają wszystko na krótką ławkę rezerwowych, a jeszcze inni, że Lech przygotowywał się na UEFA zapominając o lidze. Moja teoria mówi coś innego i postaram się to przytoczyć na przykładach. Legia ma Jarzębowskiego, Gize, Iwonickiego, Wisła ma Sobolewskiego oraz Cantoro, a Kolejorz kogo ma? Lech ma samych młodych zawodników na dorobku.

Niedawno czytałem felieton jednego z dziennikarzy Gazety.pl, w którym przytoczono słowa Kadzińskiego. – Żurawski jest za stary, aby zagrać w Poznaniu – wspomniał prezes Lecha. Autor felietonu zwraca uwagę na fakt, że poznaniacy nie posiadają zawodników, którzy w decydującym momencie mogliby poderwać drużynę. Ponadto nie mają w swoich szeregach nikogo doświadczonego…

Jeżeli się chce liczyć w Polsce, ale i na arenie międzynarodowej potrzebna jest kombinacja młodości i rutyny. Dlaczego w Poznaniu nie ma piłkarza pokroju Świerczewskiego, który potrafiłby porozbijać parę rywali i ustawić środek pola. Z całym szacunkiem, ale Murawski, Injac to nie piłkarze, którzy mogą się z kimś mierzyć na barki. Dlaczego, mimo iż nie udowodniono nic Piotrowi Reissowi zawieszono go w prawach zawodnika, a nie pozwolono grać jak Ujkowi czy innym piłkarzom w Ekstraklasie. Na chwilę obecną przydałby się jak nikt. Dlaczego przykładowo nie sprowadzi się Dudka i Żurawskiego? Pierwszy by rozwiązał problem w bramce, a drugi odciążyłby wiecznie poniewieranego Lewandowskiego czy Peszki. Nawet w Amice swojego czasu byli tak doświadczeni zawodnicy jak Jacek Dembiński czy Dariusz Gęsior, którzy swoim spokojem wprowadzali ład i porządek w szeregi młodych wronczan.

Dopóki zarząd będzie myślał jak zarobić na młodych zawodnikach a nie jak zdobyć mistrzostwo to w Poznaniu na upragnione trofeum poczekamy jeszcze parę dobrych lat. A póki, co podenerwujmy się trochę plotkami i wypowiedziami, kto opuści klub. W końcu przez ostatnie 20 lat tylko to (no oprócz Pucharu Polski i Superpuchar Polski) wzbudzało emocje wśród kibiców