Piotr Reiss strzelił obie bramki Legii w pamiętnym meczu 18 maja 2004 roku

Już jutro, 3 maja o godzinie 18:30 na Stadionie im.Zdzisława Krzyszkowiaka w Bydgoszczy dojdzie do starcia Lech – Legia w finale Pucharu Polski. Dla warszawiaków będzie to już dwudziesty taki finał, dla Kolejorza szósty. Lechici do tej pory 5 razy sięgnęli po trofeum, Legii natomiast udało się to aż 13 razy, najwięcej w Polsce. Obie drużyny trzykrotnie spotykały się w finale Pucharu Polski. I choć ogólny bilans meczów Lech – Legia jest na korzyść warszawiaków, to potyczki finałowe częściej wygrywał Lech.

Do pierwszego finału doszło w maju 1980 roku w Częstochowie. Mecz przeszedł do historii jako jeden z najkrwawszych w dziejach polskiej piłki, z powodu zamieszek na trybunach. Na murawie zwyciężyła Legia aż 5:0, po golach Kusto(2), Okońskiego, Topolskiego i Sikorskiego.

Kolejna finałowa rywalizacja Lecha z Legią miała miejsce w Łodzi w 1988 roku. W regulaminowym czasie gry był remis 1:1 po golach Araszkiewicza i Iwanickiego, w karnych lepsi okazali się poznaniacy 3:2. W drużynie Kolejorza celnie trafiali Kruszczyński, Jakołcewicz i Rzepka, świetnie spisywał się także bramkarz Roman Jankowski, broniąc 2 karne Legii.

Trzeci finał obydwu drużyn rozegrano w systemie mecz i rewanż 18 maja i 1 czerwca 2004 roku. Pierwsze spotkanie miało miejsce na wypełnionym po brzegi Stadionie przy ul.Bułgarskiej. Lech prowadzony wówczas przez młodego szkoleniowca Czesława Michniewicza nie dał szans gościom, wygrywając 2:0, po obu trafieniach Piotra Reissa. W rewanżu na Łazienkowskiej co prawda wygrała Legia 1:0, ale Puchar powędrował do Poznania.

W środę 2 czerwca 2004 z tej okazji odbyła się oficjalna feta. Takich tłumów Stary Rynek i okoliczne ulice nie widział od bardzo dawna. Kto był tego dnia w okolicach poznańskiego rynku, na pewno nie zapomni niesłychanej radości z sukcesu biednego Kolejorza tamtego okresu. Ilościowo wydarzenie z 2004 roku przebiła dopiero mistrzowska feta z zeszłego sezonu.

Jutro w Bydgoszczy dojdzie do czwartego finału Pucharu Polski pomiędzy Lechem a Legią. Będzie to tym samym dwudziesty finał Legii i szósty Lecha. Oby w 106 oficjalnym spotkaniu obydwu drużyn górą okazali się poznaniacy i zdobyli 6 Puchar Polski w historii klubu.

Reiss to jeden z Lechitów na wygnaniu, którzy znaleźli swoje miejsce w Warcie.

Na temat piątkowego przerwanego meczu Lech Poznań – Pogoń Szczecin o którym pisaliśmy w artykule „Najsmutniejszy stadion na świecie” wypowiedział się były kapitan Lecha Poznań oraz ulubieniec poznańskiej publiczności Piotr Reiss. Popularny Reksio był jednym z aktorów tamtego widowiska. O to co miał do powiedzenia o całej sytuacji.

Tamten mecz pozostanie w mojej pamięci do końca życia. Każdy przeżywał to na swój sposób. To był tak naprawdę trudny okres dla wszystkich polaków. Właściwie całe moje pokolenie wychowało się w trakcie pontyfikatu Jana Pawła II. Papież zmarł dzień po pojedynku z Pogonią Szczecin, jednak co chwila pojawiały się informacje z różnych źródeł o bardzo poważnym stanie zdrowia. Stanęliśmy razem z zawodnikami Pogoni na środku boisku, niejeden z nas się rozpłakał, pomodlił i w smutku opuszczał stadion. Aż się nie chce wierzyć, że minęło już tyle lat od śmierci. Ja nada mam przed oczami wypełniony, ale cichy i skupiony stadion – powiedział lech24.com Piotr Reiss

Dla mnie Jan Paweł II był największym autorytetem. Zawsze wspominam również mój pobyt w wojsku w Oświęcimiu, gdyż podczas jednej z wizyt w Polsce miałem okazję znaleźć się blisko papieża, którego ochronę powierzono również wojsku podczas pobytu Ojca Świętego w rodzinnych Wadowicach - dodał.

Piotr Reiss o bezpodstawnym oczernianiu przez media. (fot.piotrreiss.pl)

Ciężko pogodzić mi się z faktem w jaki sposób został potraktowany Piotr Reiss w trakcie dzisiejszego turnieju Remes Cup. Tekst ten jest próbą zwrócenia uwagi na kilka, dla mnie bardzo istotnych rzeczy.

Nie wiem jak regulamin tego turnieju odnosi się do przyznawania nagród indywidualnych, jednakże w kategorii „król strzelców” mieliśmy 3 zawodników, którzy strzelili po 4 gole.

- Bartłomiej Dudzic – Cracovia – najlepszy piłkarz

- Frank Leopold Essomba Tchoungui – Jagiellonia – najlepszy strzelec

- Piotr Reiss – Warta Poznań – nic! – jakby go nie było!

Oczywiście można by stwierdzić, że drużyna Piotra Reissa nie grała w finale, a jedynie wywalczyła 5 miejsce. Jednakże czy w przypadku gdy ma się tak słabe wsparcie swoich kolegów (V miejsce o tym świadczy), czy gole strzelone nie są cenniejsze, lub przynajmniej równorzędne? Odnoszę wrażenie, że celem jest zapomnienie o tak wybitnym, nie boję się tego słowa, piłkarzu. I to gdzie? W Poznaniu! Tu gdzie przez tyle lat bronił barw Lecha, tu gdzie był uwielbiany i był jedną z największych ikon w historii klubu. Tu gdzie po raz kolejny dało mu się „kopa w d…”, tak jak w momencie gdy skorzystano z okazji pozbycia się go z klubu przy podejrzeniach o korupcję. Jeszcze trzy lata temu, wywyższany ponad wszystko dziś z taką łatwością pomijany. To wyjątkowo niesprawiedliwe.

Wiele razy miałem za złe Piotrowi to co robił na boisku. Uważałem, że jego lata już minęły i że należy mu się porządne, serdeczne, męskie i uczciwe dziękuję, za wszystko. Ale to w jaki sposób dziś został potraktowany, nie tylko przez organizatorów, ale również przez Was, a właściwie przez nas. Nas wszystkich Kibiców. To za duża kara.

Jeszcze tak niedawno jedliście mu z ręki, dziś nawet nikt słowem nie pisnął gdy strzelał 4 gole. Lech wystawił skład, który miał się ograć. I co takiego szczególnego pokazał Mikołajczak ze Ślusarskim? Reiss ma już swoje lata, i nawet gołym okiem widać że daleko mu do szczytowej formy. Mimo to jest lepszy o tych dwóch. Bo ma to czego ani Mikołajczak, ani Ślusarski nie doświadczyli nigdy. Ma tę iskrę (nazwijmy to) „bożego” talentu, by z sytuacji niemożliwych robić możliwe. Niby nic takiego, ale zawsze gdzieś dostawi, nogę, udo, głowę…

ps.

Doceniam zachowanie bezstronności w trakcie meczu Cracovia – Warta. Kibice Lecha pokazali klasę, i nie brali udziału w dopingu dla żadnej z drużyn. Jednakże w meczu z GKS Katowice, uważam że każdy szanujący się Kibic Lecha, mógł i powinien wyrazić, docenić klasę jeśli nie Warty (może przesadziłem z tą klasą), to chociaż nie tak dawnego WASZEGO BOHATERA.

Niestety zapomnianego Bohatera.

Kiedy następnym razem będziecie chcieli narzekać, że Zarząd nie pielęgnuje tradycji. Uderzcie się w piersi, Wy zapomnieliście już o Reissie!

Warta Poznań zagra na Remes Cup Extra.

Dziś ogłoszono, iż szóstym uczestnikiem Remes Cup Extra będzie Warta Poznań. „Zieloni” ostatnio brali udział w turnieju zimą 2009. Wtedy doszli do finału, gdzie jednak ulegli Arce Gdynia. Tym samym już 14. stycznia nadarzy się okazja do przypomnienia sobie gry Piotra Reissa, który zapewne nie odpuści sobie okazji pokazania się kibolskiej społeczności.

Piotr Reiss o bezpodstawnym oczernianiu przez media. (fot.piotrreiss.pl)

Kilka dni temu w mediach pojawiły się przecieki dotyczące śledztwa o aferę korupcyjną w polskiej piłce. Z tą sprawą związany jest były kapitan Lecha, Piotr Reiss, zatrzymany przez prokuraturą w lutym zeszłego roku. Jak sam zawodnik komentuje artykuły o ,,przeciekach” na łamach prasy? Zapraszamy do lektury.

Rejsik całe zdarzenie opisuje nas swojej stronie następująco:

Sprawę zainicjował chyba Przegląd Sportowy i sports.pl (chociaż to dwie różne nazwy to z uwagi na tego samego właściciela można powiedzieć, że w zasadzie to ta sama „firma”). Niestety niektóre wątki podjęły inne media i w ten sposób plotka idzie w świat, a moje nazwisko kolejny raz jest bezpodstawnie oczerniane.

Na sports.pl można było przeczytać między innymi:

„Trudniejsze było ustawienie spotkania z Lechem Poznań. W tym celu Ryszard F. i Janusz Wójcik skontaktowali się z działaczem poznaniaków Przemysławem E. – OK, działacze są na „tak” – odpowiedział po pewnym czasie E.
Targu dobito w mieszkaniu legendarnego napastnika Lecha Piotra R. Kosztowało to nie mniej, niż 100 tysięcy złotych.”

 Konfabulacje, pomówienia i zwykłe chamstwo – to jedyne jak to mogę skomentować. No bo co mam powiedzieć innego? Że nigdy nie było w moim domu R.Forbricha? Że nigdy nie było w moim domu J.Wójcika?  Że mecz ze Świtem graliśmy bez kilku podstawowych graczy w obawie przed tym, że sędzia nas wykartkuje i nie będziemy mogli w najsilniejszym składzie grać w finale Pucharu Polski z Legią? Że byłem w tym meczu najlepszy na boisku?

Rozumiem, że właścicielem Przeglądu Sportowego i sports.pl jest ta sama firma, która wydaje gazetę Fakt, ale w szukaniu taniej sensacji i medialnych tematów nie przekraczajmy granic absurdu.

Niech lepiej osoba, która wypowiada albo wypisuje takie bzdury, weźmie płytę DVD z meczu Świt-Lech Poznań i dobrze ją obejrzy.

Przytoczenie nieistniejących zeznań albo lepiej powiedzieć: fantazji dziennikarskiej autora, w oderwaniu od setek zeznań innych osób, stanowi – wg mnie – niedopełnienie obowiązku rzetelności dziennikarskiej.

 Ja już zostałem skazany przez media dość dawno. Można powiedzieć, że uodporniłem się na głupoty, ale tym razem myślę, że nie zostawię postępowania tych mediów bez konsekwencji.

 źródło: piotrreiss.pl

Reiss przed meczem ze Spartą Praga. (fot.piotrreiss.pl)

Już jutro Lech zagra rewanżowy mecz ze Spartą Praga o awans do IV rundy kwalifikacji Ligi Mistrzów. Zespół Jacka Zielińskiego w pierwszym spotkaniu, co prawda przegrał z Prażanami 0:1, nadal ma szansę na promocję do kolejnej fazy rozgrywek. Podobnego zdania jest Piotr Reiss, były kapitan Lecha, obecnie występujący w Warcie Poznań. – Stać ich na to, ponieważ Lech ma ogromny potencjał – mówi.

Zdaniem ikony poznańskiego zespołu piłkarze Jacka Zielińskiego wygrają mecz i stworzą sobie kilka sytuacji, które zamienią na bramki. – Póki piłka w grze wszystko jest możliwe. Co prawda wynik 1:0 jest niezbyt ciekawym wynikiem, ale do odrobienia. Lech szczególnie u siebie gra bardzo ofensywnie - przyznał Reiss.

Mocną stroną Lecha w Poznaniu są kibice. To oni mogą pomóc piłkarzom mistrza Polski w zwycięstwie. Zespół musi jednak zdobyć co najmniej dwie bramki. - Ja mam nadzieję, że moi byli koledzy zdobędą na Bułgarskiej dwie, może nawet trzy bramki, które będą potrzebne do awansu - uważa zawodnik Warty Poznań.

W ostatnim czasie to właśnie zdobywanie bramek było dla zespołu Lecha dużym problemem. – Myślę, że można wiele zmienić. Lech na pewno na treningach pracował nad skutecznością. Na pewno, jeśli stworzą sytuację bramkowe tutaj w Poznaniu łatwiej będzie je wykorzystać - zaznacza Reiss.

Były zawodnik Lecha twierdzi, że zespół Zielińskiego już niedługo zacznie grać lepszą piłkę. Wierzy w to, że już w środę zagra zdecydowanie i pewnie. - Myślę, że Lech z meczu na mecz będzie grał coraz lepiej i dobrze w końcu wejdzie w sezon. Mam nadzieje, że apogeum formy nastąpi już w środę - dodał.

Reiss powiedział jednocześnie, że kibice tego klubu zasługują na to, aby ich zespół zagrał w fazie grupowej. - Kibice zasługują na to, żeby klub z taką historią i tradycjami, jakie ma Lech zagrał w Lidze Mistrzów - zakończył doświadczony zawodnik.

Piłkarze Lecha zaprezentowali się kibicom. (fot. Cyran/Lech24.com)

Niespełna 7 tysięcy kibiców w niedzielne popołudnie pojawiło się na Stadionie Miejskim w Poznaniu, aby zobaczyć prezentację drużyny Lecha przed zbliżającym się sezonem 2010/2011. W barwach mistrza Polski zaprezentował się także nowy nabytek poznańskiego zespołu Joel Tshibamba, który wczoraj podpisał kontrakt z klubem. Po prezentacji na boisku pojawili się piłkarze Lecha, którzy zagrali mecz pokazowy z dziećmi z terenów dotkniętych powodzią i… przegrali 1:0.

W zespole mistrza Polski na boisku zagrało 11 zawodników, a na przeciw nich zgoła 44 chłopaków, którzy po tygodniowym obozie pojawili się na Bułgarskiej, aby zmierzyć się z drużyną Jacka Zielińskiego. W rozgrywanym 2×10 minut spotkaniu sędziom głównym był Ryszard Grobelny, a na liniach asystował mu m.in Łukasz Mowlik, kierownik drużyny.

Mimo tego to młodzi adepci piłki nożnej wygrali spotkanie 1:0. Jeszcze w pierwszej połowie po faulu Dimitrije Injaca rzut karny na bramkę zamienił Bartek Gajda. Bezradny w tej sytuacji był Krzysztof Kotorowski. Piłkarzom Lecha trudno było odpowiedzieć na bramkę młodych chłopaków, którzy wysokim pressingiem atakowali mistrzów Polski. Nie byli oni wstanie stworzyć groźnej sytuacji pod bramką czterech golkiperów, którzy pojawili się na boisku.

W drugim pokazowym meczu na boisku zaprezentowali się Piłkarze Minionych Lat, czyli byli zawodnicy Lecha oraz reprezentacja artystów Polski. W barwach byłych zawodników Kolejorza na boisku pojawił się Piotrek Reiss, owacyjnie przywitany przez poznańską publiczność. To spotkanie zakończyło się remisem 2:2, a bramki strzelali Dziekanowski, Gilewicz dla artystów i Reiss oraz Owczarek dla Lechitów.

Podczas prezentacji zbierano pieniądze na dzieci z terenów dotkniętych powodziami. Z tego miejsca należy pochwalić działania naszego sponsora tytularnego, który zorganizował taką akcję i dał niezapomniane wrażenia, dla dzieci, które miały możliwość spotkać się na boisku z drużyną mistrza Polski.

Na stadionie przy Bułgarskiej przez blisko trzy godziny kibice Lecha mogli nie tylko obejrzeć prezentację drużyny, ale także rosnący w oczach stadion. Na trybunach bocznych pojawiły się już nowe krzesełka, a nad bramkami zawisły telebimy. Przedostatni raz zapalono dzisiaj jupitery, które po meczu z Interem zostaną zdemontowane. Od meczu ze Spartą Praga murawę oświetlać będzie już nowe oświetlenie.]

Lech Poznań – Chłopcy z obozu S. Olivera 0:1

Bartosz Gajda

Piłkarze Minionych Lat – Reprezentacja Artystów Polskich 2:2

Piotr Reiss, Czesław Owczarek – Dariusz Dziekanowski, Radosław Gilewicz

Piotr Reiss zachęca do udziału w Sportowych Wakacjach. (fot.piotrreiss.pl)

Na dworze coraz cieplej, a pogoda pozwala już na aktywne spędzanie wolnego czasu. Już niedługo, bo za dwa tygodnie, rozpoczną się wakacje. W związku z tym mamy dla Państwa propozycję. Sportowy wypoczynek dla Waszych pociech w towarzystwie wielu znakomitych szkoleniowców oraz trenerów, którzy byli, bądź nadal są związani z Lechem Poznań. Sportowe wakacje, organizowane m.in. przez Piotra Reissa to świetny sposób na wakacyjny wypoczynek.

W organizowanych wakacjach udział wezmą fachowcy w zakresie sportu, przede wszystkim piłki nożnej, którzy swoją wiedzę przekażą dzieciom w wieku 8-13 lat. W trakcie pobytu na obozie jego uczestnicy będą mogli sprawdzić swoje umiejętności w takich dziedzinach sportowych jak siatkówka, piłka nożna plażowa (beachsoccer), jazda konno, bowling, pływanie, tenis ziemny oraz oczywiście piłka nożna.

Celem wakacji jest promowanie aktywności wśród młodych oraz zapoznanie ich z podstawową wiedzą sportową. Podczas zakończenia obozu rodzice zostaną zaproszeni do zapoznania się z postępami jakie ich pociechy zrobiły podczas wakacji.

Nad ich rozwojem czuwać będą tacy piłkarze jak Piotr Reiss, Piotr Świerczewski, Tomasz Kuszczak, a także Maciej Żurawski czy Marcin Wasilewski.

- Celem projektu jest promowanie aktywności wśród najmłodszych oraz zapoznanie z tajnikami profesjonalnej piłki. Wspólny trening i rozmowa z reprezentantami Polski będzie na pewno wyjątkowym przeżyciem dla uczestników obozu. Pragniemy podzielić się swoim doświadczeniem oraz wrażeniami związanymi z zawodowym uprawianiem sportu – przyznał Piotr Reiss, jedna z gwiazd projektu.

Podstawowe zagadnienia dotyczące taktyki oraz zachowania na boisku opracowywać będą uznani trenerzy – Czesław Michniewicz, Przemysła Bereszyński oraz Wojciech Tomaszewski.

Uczestników podczas trwania obozu odwiedzi także drużyna Mistrza Polski, czyli Lech Poznań. To kolejna z atrakcji, które przygotowali dla dzieci organizatorzy.

Zajęcia ze znanymi sportowcami oraz trenerami zostaną uzupełnione o lekcje zdrowego odżywiania, fitnessu, a także liczne badania – sylwetki, postawy, a także ogólnego zdrowia.

Więcej informacji na temat wakacji można uzyskać pod adresem www.sportowewakacje.pl, a także kontaktując się z Panem Konradem Mławińskim, koordynatorem projektu, pod numerem telefonu 502 692 042. Skontaktować z nim można się także za pomocą maila – m.mlawinski@sportwin.pl.

Wspominamy ostatnią dekadę w wykonaniu Lecha Poznań

Ten sezon bez wątpienia zalicza się do wyjątkowych. Lech, mimo nie najlepszej sytuacji klubu, spowodowanej problemami finansowymi, zaledwie w drugim sezonie po powrocie do najwyższej klasy rozgrywkowej, dokonał czegoś, co wydawało się z pozoru nierealne. Bo zdobycie Pucharu Polski w tamtych warunkach do takiego wyczynu należało, podnosząc morale zespołu i kibiców po kilku latach posuchy.

O miejsce między słupkami niebiesko-białych walczyli wtedy Krzystof Kotorowski, Waldemar Piątek, Norbert Tyrajski i Łukasz Radliński. Zdecydowanie zwycięstwo z tej rywalizacji wyszedł ten drugi, spędzając 2520 minut na boisku (złapał także dwie żółte kartki).  Z kolei 450 minut Tyrajskiego, były jego ostatnimi w Lechu, bo po rundzie jesiennej odszedł do Widzewa Łódź. Łącznie do poznańskiej siatki rywale trafiali 34 razy.

Przedstawiciele defensywy to: Bartosz Bosacki, Arkadiusz Kaliszan, Waldemar Kryger, Rafał Lasocki, Mariusz Mowlik, Błażej Telichowski i Zbigniew Wójcik. Najwięcej minut na placu gry spędzili Bartosz Bosacki (2880), Rafał Lasocki (2310), Mariusz Mowlik (1549), oraz Zbigniew Wójcik (1430). Najlepszym bramkostrzelnym obrońcą zespołu był Rafał Lasocki ze swoimi dwoma trafieniami, a po jednym dołożyli Wójcik, Telichowski i Bosacki. Ten ostatni zebrał 5 żółtych kartek. Dwoma czerwonymi kartonikami ukarany został Waldemar Kryger.

Pomocnicy Poznańskiej Lokomotywy z tamtego okresu prezentują się następująco: bracia Michał i Mirosław Goliński, Rafał Grzelak, Piotr Jacek, Paweł Kaczorowski, Łukasz Madej, Tomasz Magdziarz, Krzysztof Piskuła, Maciej Scherfen, Dariusz Stachowiak i Piotr Świerczewski. Zimą Piotr Jacek przeniósł się do Świtu Nowy Dwór Mazowiecki, a Tomasz Magdziarz do drużyny II zespołu Lecha.

Najwięcej czasu na boisku spędzili: Łukasz Madej (2477) Maciej Scherfen (2370) Paweł Kaczorowski (2288) Rafał Grzelak (2229)

Najlepsi strzelcy: Michał Goliński (3), Łukasz Madej (3).

Kartkowicze: Maciej Scherfen(7) i Piotr Świerczewski (7 + jedna czerwona)

Ze swojego zadania po raz kolejny wywiązali się napastnicy, strzelając bramki jak na zawołanie, zdobywając 28 z wszystkich 43 goli Lecha, co daje 65,1% skuteczności. Bardzo dobrą formę prezentował Piotr Reiss z 14 trafieniami na koncie (z tego dwa karne). Sześć razy do siatki rywala trafiał Zbigniew Zakrzewski, pięć Damian Nawrocik, a trzy Bartosz Ślusarski i tylko Krzysztof Gajtkowski został z pustym kontem (zimą przeszedł do GKSu Katowice). Jak nietrudno się domyślić najwięcej minut na murawie spędził Piotr Reiss (3025) i Zbigniew Zakrzewski (1340). Najwięcej razy karany żółtymi kartonikami był Bartosz Ślusarski (3 razy).

Osiągnięcia:

W lidze Lech zajął szóste miejsce z 37 punktami (o 28 mniej, niż ówczesny lider), wygrywając 10 spotkań, o jedno mniej przegrywając i siedem remisując.

Niespodziewany dobrze Lech poradził w Pucharze Polski. Na drodze do tytułu pokonał Karkonosze Jelenia Góra, Polonię Warszawa, Górnik Polkowice i GKS Katowice. W finałowym starciu z Legią Warszawa najpierw po dwóch bramkach Reissa w Poznaniu, a potem po porażce 1:0 w Warszawie, mogliśmy na wrogim terenie cieszyć się z tego sukcesu, bo niewątpliwe był on ogromny.

Robert Lewandowski trafia nadzwyczaj regularnie. (fot. buffu/lech24.com)

Zamieszanie wokół Lecha oraz jego dobra gra sprawiły, że coraz mniej zaczęto mówić o tytule mistrzowskim. Jednak to nie jedyny tytuł, który pod koniec obecnego sezonu może trafić do Poznania. Bliski zdobycia innego jest Robert Lewandowski, który po wczorajszej, już trzynastej bramce, ma pięć przewagi nad kolejnych zawodnikami.

W sezonie 2009/2010 Lechowi udało się zdobyć trzydzieści sześć bramek i obecnie żaden ligowy zespół nie ma ich więcej. Najlepszym strzelcem Lecha jest Robert Lewandowski, który podczas półtorarocznego pobytu w Poznaniu zdobył dwadzieścia cztery bramki.

Kolejnym piłkarzem, którego aspiracji nie należy odrzucać jest Sławek Peszko z siedmioma trafieniami. Do grona najlepszych strzelców Kolejorza po ostatnim meczu powinniśmy dopisać Tomka Mikołajczaka, który ma już cztery trafienia na swoim koncie. Całej trójce brakuje jednak do najlepszych zawodników Lecha w historii.

Świetny  strzelcem był wciąż wspominany przez kibiców Teodor Anioła. Trafił od do bramek przeciwników aż 141 razy. Bardzo dobry wynik osiągnął również Jerzy Podbrożny, który na swoim koncie ma 122 trafienia. Bliski tego rezultatu jest również Maciej Żurawski – strzelec 120 bramek.

Do niedawna kibice liczyli na skuteczność Piotra Reissa. Symbol Kolejorza trafiał do bramki rywala 102 razy, ale tego wyniki już niestety nie poprawi. Kibice nadal pamiętają sezon 2006/2007, w którym Piotr został królem strzelców – zdobył wtedy 15 bramek i to wystarczyło, aby zostać najlepszym napastnikiem nie tylko zespołu z Bułgarskiej, ale również całej ligi.

Królami strzelców w barwach Lecha zostali do tej pory wyróżnieni – Mirosław Okoński – w 1983 roku, kiedy udało mu się zdobyć 15 goli. Andrzej Juskowiak w 1990 roku – aż 18 bramek. Jerzy Podbrożny zdobył tytuł dwukrotnie – w 1992 i 1993 roku, kiedy zdobył kolejno 20 i 25 goli. Jako ostatni ten cel osiągnął Piotr Reiss trzy lata temu.

Kolejnym piłkarzem może być Robert Lewandowski. Trzynaście trafień po dwudziestu jeden kolejkach to świetny rezultat. Tym bardziej, że przewaga nad rywalami jest spora. Osiem bramek na swoim koncie ma co prawa kilku zawodników, jednak w ostatnim czasie żaden z nich nie punktuje.

W poprzednich dwóch sezonach triumfowali dwukrotnie Paweł Brożek i raz Takesure Chinyama. W tym sezonie pora na piłkarza Kolejorza. Najmłodszym królem Lecha był Andrzej Juskowiak, który zdobywał tytuł w wieku 20 lat. Jednak nie wiek, a skuteczność jest najlepszym wykładnikiem jakości napastnika.

Piotr Reiss to jeden z lechitów na wygnaniu, którzy znaleźli swoje miejsce w Warcie. (fot.piotrreiss.pl)

W Lechu rozkochany jest nie tylko cały Poznań, ale i Wielkopolska. To wszystko sprawia, że na dużo słabszą i gorzej zorganizowaną Wartę przychodzi mniej kibiców, a więc zainteresowanie  i sukcesy są mniejsze. Jeśli chodzi o transfery Zielonych do Lecha, i Lechitów do Warty to tu sprawa wygląda podobnie. Zapraszam do lektury tekstu, będącego odpowiedzią na komentarz jednego z naszych Czytelników.

Obecnie przeglądając kadrę Kolejorza trudno znaleźć zawodnika, który podczas swojej kariery miałby, choć mały epizod w ekipie Zielonych. Zupełnie inaczej sprawa wygląda u naszych sąsiadów, gdzie miejsce znalazła zdecydowana większość piłkarzy, którzy w Lechu nie byli już potrzebni.

Najpopularniejszym przypadkiem jest oczywiście Piotr Reiss, symbol Lecha Poznań, który oskarżony o korupcję stał się pewnego rodzaju zagrożeniem. Klub najpierw zawiesił wieloletniego kapitana, poźniej w niemiłych okolicznościach nie przedłużono umowy i na tym się skończyła wieloletnia przygoda obu stron. Efekt? Rejsik otrzymał ofertę współpracy z Wartą i nie trudno się dziwić, że ją przyjął, bo nie zmieniając adresu zamieszkania nadal mógł promować sport w Poznaniu. Teraz jest jedną z sił napędowych Zielonych i strzela bramkę za bramką.

Oczywiście nie tylko Reissa, Warta przyjęła do siebie z otwartymi ramionami, bowiem w klubie przy Drodze Dębińskiej miejsce znalazło także dziewięciu innych piłkarzy, którzy wcześniej mieli styczność z Lechem.

Jednym z tych, którzy uznania na Bułgarskiej nie zdobyli był na pewno Artur Marciniak. Młody zawodnik, kapitan młodzieżowej reprezentacji U-20, w Lechu rozegrał kilka spotkań, ale szału nie zrobił, po czym pozbyto się go najpierw do GKSu Bełchatów, a zimą 2009 trafił do Warty. Doceniony w Lechu nigdy nie był i tak naprawdę nigdy się poznano się na jego rzekomo dużym talencie.

Z postaci bardziej znanych nie można zapomnieć o dwóch Tomaszach: Magdziarzu i Bekasie, którzy w Kolejorzu osiągnęli więcej, niż wyżej przytoczony Marciniak, a mimo to gdy okazali się już nieprzydatni, przyjęto ich w Warcie i reprezentują ją już od kilku sezonów. Ten sam los podzielił Arkadiusz Miklosik, który w Lechu udany miał swój ostatni sezon, o której wspominałam we wcześniejszym artykule, ale jeśli chodzi o niego to powrócił w miejsce, gdzie zaczynał, bo jest jednym z wychowanków Zielonych.

Błażej Jankowski, a więc obrońca Warciarzy, choć niewielu może to pamiętać, najpierw piłarski kunszt trenował w SKS 13 Poznań, a potem przez cztery sezony od 1998 do 2002 roku ( z przerwą w sezonie 2000/2001) przebywał na Bułgarskiej.

Cztery mecze w pierwszym zespole, z czego jeden w Pucharze Polski i trzy w Ekstraklasie w niebiesko-białej koszulce zaliczył Krzysztof Strugarek, obecnie  także obrońca Warty. Krótkie epizody w Lechu mieli także Łukasz Radliński i Marcin Mazurek, obecnie też reprezentanci Zielonych.

Na podsumowanie nie można zapomnieć, o tym, że obecny trener Warty, a więc Marek Czerniawski także miał powiązanie z Lechem! Otóż rozegrał w jego barwach 64 spotkania, zdobywając nawet dwie bramki. Do 2009 roku grał także w Oldboyach kolejowego klubu.

Dopóki Lech będzie klubem silniejszym, bogatszym i lepszym, możemy spodziewać się, że sytuacja, gdzie w Warcie mamy pełno piłkarzy niebiesko-białych, szybko nie ulegnie zmianie, bowiem przy Drodze Dębińskiej niemile widzianych piłkarzy sąsiadów przyjmuje się z otwartymi ramionami.

Sławek Peszko zdobywa kolejną nagrodę. (fot. buffu/lech24.com)

Dzisiaj w hotelu „Andersia” odbywa się „Bal piłkarza„, podczas którego, jak co roku, wybierany jest najlepszy piłkarz Wielkopolski. W tym roku najlepszym zawodnikiem okazał się Sławek Peszko, który dominował głównie podczas rundy jesiennej. O pierwsze miejsce rywalizował on z Robertem Lewandowskim, którego pokonał o ponad 2000 głosów. Trenerem roku został Mariusz Rumak – który jest odpowiedzialny za prowadzenie grupy juniorów młodszych Lecha Poznań. Niewiele do pierwszego miejsca zabrakło obecnemu selekcjonerowi reprezentacji Polski – Franciszkowi Smudzie. Najlepszym piłkarzem I ligi został Piotr Reiss, który tę kategorię zdominował.

Piłkarze Lecha Poznań to zawodnicy w większości zakupieni przez ostatnie trzy lata (fot. charlee/lech24.com)

Niezmiennie od kilkunastu miesięcy przed rozpoczęciem okienka transferowego Kolejorz oceniany jest jako zespół, który może najbardziej się wzmocnić. Po fuzji Lecha z Amicą Wronki zespół z Poznania stał się jednym z bogatszych klubów naszej ligi. Łatwiej oczywiście spekulować na temat wzmocnień zespołu posiadającego większe możliwości finansowe oraz takiego, którego gra wybija się ponad przeciętny poziom polskiej Ekstraklasy. Właśnie takim zespołem przed trzema laty stał się Kolejorz, którego dobra gra potwierdzona ciekawymi transferami zaczęła coraz bardziej nakręcać transferowe spekulacje wokół Lecha.

Od samego początku powstania KKS Lecha Poznań władze nie szalały z transferami. W pierwszym oknie transferowym zakupiono co prawda Henrego Quinterosa i wypożyczono Marcina Drzymonta, ale zespół wstrzymał się przed dokonaniem wielkich transferów. Quinteros pokazał się z dobrej strony i szybko zwrócił na siebie uwagę zagranicznych klubów. W Kolejorzu grał przez dwa lata, ostatecznie przerywając za porozumieniem stron kontrakt, rzekomo z powodu choroby ojca. Piłkarz wrócił do Peru i tam do dziś kontynuuje swoja karierę.

Także kolejne transfery Lecha nie dawały nadziei kibicom na możliwość pokazania się przede wszystkim na polskich boiskach, bo zespół nie zakwalifikował się do europejskich pucharów. Rok później – w 2007 roku podpisano kontrakt z Rengifo. Najlepszym potwierdzeniem była dobra gra tego zawodnika, który potwierdził spekulacje dotyczące jego bramkostrzelnych predyspozycji. Do zespołu, na zasadzie wolnego transferu, przeszedł także Emilian Dolha, który w poprzednim sezonie został okrzyknięty najlepszym bramkarzem ligi. Za darmo do Lecha trafił także Ivan Djurdević. Zapowiedziano również transfer Andersona Cueto, jednak jego finalizacja zakończyła się we wrześniu i dopiero od stycznia mógł grać w oficjalnych spotkaniach.  Władze Lecha powoli wzmacniały zespół, jednak nadal nie rozpieszczano kibiców ilością transferów, a przede wszystkim kwotami. Piłkarze bądź przechodzili za niewielkie pieniądze, bądź za darmo.

Skutecznie jednak rezygnowano z kolejnych piłkarzy, którzy nie przekonywali do siebie trenera Smudy. Dwa lata temu, podczas zimowej przerwy między rozgrywkami zakontraktowano Sławka Peszkę, który po zakończeniu kontraktu, obowiązującego z Wisłą Płock przeszedł do Lecha. Nie udało się wynegocjować korzystnej ceny transferu, dlatego wstrzymano się z zakupem podczas zimowego okienka i poczekano do lipca. W tym samym okresie transferowym wypożyczono z Energie Cottbus Tomasza Bandrowskiego, który po kilku miesiącach gry stał się pełnoprawnym graczem Kolejorza, przechodząc do niego na warunkach transferu definitywnego.

Gra Lecha w tym sezonie była już lepsza niż w poprzednim, jednak znów Kolejorzowi nie udało się zakwalifikować do europejskich pucharów. Perturbacje wokół sprzedaży Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski przez Zbigniewa Drzymałę najpierw do Śląska Wrocław, a ostatecznie do Polonii Warszawa otworzyła możliwość gry w Pucharze UEFA przez Lecha, który skorzystał z tej możliwości. Niedługo po potwierdzeniu tej informacji zespół znacznie się wzmocnił. Poza kupnem zakontraktowanego pół roku wcześniej Sławka Peszki, potwierdzono przejście obiecującego Roberta Lewandowskiego oraz nieznanego nikomu wcześniej Semira Štilića i oczekiwanego w Poznaniu od dłuższego czasu Manuela Arboledy. Do Lecha przyszedł także chorwacki bramkarz Ivan Turina, który zastąpił słabego w poprzednim sezonie Emiliana Dolhę.

Ten sezon była dla Lecha kluczowy. Dokonane wzmocnienia pomogły, a właściwie stanowiły o sile Kolejorza w sezonie 2008/2009. Od razu zaczęto zatem spekulować o sprzedaży zawodników. Mówiono o transferach wszystkich czterech piłkarzy. Najgłośniej było oczywiście o Semirze Štiliću oraz Robercie Lewandowskim, którzy okazali się wielkimi gwiazdami. Mało kto spodziewał się, że zarówno Bośniak jak i król strzelców I ligi będą wstanie na równi rywalizować z zespołami z czołowych europejskich lig. Władze Kolejorza nie uległy presji i nie sprzedały graczy.

Szykując się na sprzedaż kilku zawodników latem, zimą kupiono czterech bałkańskich zawodników. Salicinovića wypożyczono do razu do Norwegii, jednak do tej pory nie spełnia on oczekiwań. Pozostała trójka od początku przebywała w Poznaniu, ale nie rozpieszczała. Trener Smuda niechętnie dawał szanse tym piłkarzom. Zdecydował się na to trener Zieliński – jednak zarówno Golik jak i Handzić rozczarowali. Burić w ostatniej rundzie pokazał, że jego transfer był trafiony i dzisiaj mamy z niego dużą pociechę. Zimą, ze względu na postawienie zarzutów korupcyjnych Piotrowi Reissowi zawieszono kapitana Kolejorza. Jego kontrakt wygasł w czerwcu i rozstał się on z Lechem.

W ostatnim oknie transferowym sprzedano, jak zapowiadano, jednego kluczowego piłkarza. Nie był to, jak powszechnie sądzono Hernan Rengifo, a Rafał Murawski. Ten pierwszy, od dłuższego czasu nie potrafił porozumieć się w kwestii nowej umowy i został przed kilkoma dniami sprzedany do Omonii Nikozja. Ten drugi był mózgiem Kolejorza – postanowiono załatać po nim lukę, kupując Słowaka Zapotokę. Kolejorz nie rezygnował w lipcu z wzmocnień. Nie do końca oczekiwania spełnił Ivan Turina. W zamian za tego piłkarza, z którym także rozwiązano kontrakt, przyszedł do Lecha Grzegorz Kasprzik. Postanowiono kupić także obiecujących graczy, takich jak Tomek Mikołajczak oraz Krzysztof Chrapek. Najgłośniejszym transferem lata było jednak sprowadzenie do Kolejorza Seweryna Gancarczyka.

Gra Lecha w rundzie jesiennej pokazała braki na pozycji rozgrywającego. Poniżej oczekiwań grał Semir Štilić, któremu ewidentnie brakowało pomocy w postaci mocnego środkowego pomocnika. Tomek Bandrowski oraz Dima Injac nie są rozgrywającymi i nie potrafią wziąć na siebie ciężaru rozgrywania piłki. Nie są to piłkarze klasy Murawskiego, który potrafił odciągnąć uwagę od Bośniaka i dać mu więcej miejsca w środku pola. Tuż przed rozpoczęciem kolejnego okna transferowego, tym razem zimowego, poinformowano o zakupie Sergieja Kriwieca. Piłkarza, który ma w Lechu zastąpić Rafał Murawskiego. Kolejorz jednak prawdopodobnie pożegna się z Bośniakiem, który nadal wzbudza zainteresowanie zagranicznych klubów.

Lech od czasów fuzji wymienił cały skład. Trzy i pół roku temu w Lechu grali Krzysztof Kotorowski, Bartek Bosacki, Kuba Wilk oraz Marcin Kikut i Grzegorz Wojtkowiak. Przez ten czas rozwiązano kontrakt z trzema piłkarzami – Quinterosem, Dolhą i Turiną, dwóch wypełniło swój kontrakt po którym odeszli z klubu - Kucharski, Reiss. Z Rengifo rozstano się w nieczystej atmosferze. Kolejorz cały czas przechodzi etap budowy. Zespołowi nadal zbyt wiele transferów się nie udaje.

Zapowiedzi, odnośnie wielkich wzmocnień Kasprzikiem, Chrapkiem czy wcześniej Cueto okazały się błędne. Ci piłkarze nie stanowią dziś o sile zespole. Od kilku lat władze nie wyciągnęły wniosków z braku odpowiedniej ilości obrońców. Zakupieni przed sezonem napastnicy okazali się zawodnikami, którzy nie byli wstanie rywalizować o miejsce w pierwszym składzie.

Łatwiej wskazywać udane transfery. Obecnie siłę zespołu stanowią transferowani gracze, bez których trudno sobie wyobrazić Lecha, czyli Lewandowski, Peszko, Štilić czy Arboleda. To piłkarze kupieni właśnie półtora roku. Ich dobrym uzupełnieniem są pozostali kupieni gracze tacy jak Bandorwski, Injac czy Gancarczyk. Kolejorz dzięki dokonanym wzmocnieniom podniósł swój poziom sportowy. Dziś na starcie jest jednym z faworytów do zdobycia tytułu. Zespół osiągnął kolejny „poziom wtajemniczenia”. Pora więc kolejnymi zakupami przejść na znacznie wyższy.

Cieszy to, że Lech kupuje nowych graczy. Brakuje jednak w zespole piłkarzy, którzy są z Lechem związani emocjonalnie. Nie będziemy tutaj wspominać o wychowankach czy graczach, którzy w Kolejorzu występują od czasów fuzji, czy pamiętają czasy jeszcze przed połączeniem, ale o graczach kupionych. Takim niewątpliwie jest Serb Djurdević, którego przygoda z poznańskim klubem jest dla kibiców przykładem zaangażowania oraz miłości do klubu. Zawodnik niejednokrotnie powtarzał, że po zakończeniu kariery zostanie w Lechu.

Trudno jednak podobnego zachowania oczekiwać od Peszki czy Lewandowskiego oraz zagranicznych piłkarzy, którym cały czas w głowie wyjazd za granicę. Przemyślane transfery pomogą tym piłkarzom się rozwinąć, a Lechowi osiągać coraz to lepsze wyniki sportowe. Nie oszukujmy się, ale każdy z obecnych piłkarzy Lecha kiedyś z niego odejdzie. Przede wszystkim w kierunku zachodni. Dobrze mieć na ich miejsce godnych zastępców. Kupić tanio, drożej sprzedać. Coraz częściej pojawiać się w europejskich pucharach. Pokazać, że Lech to zespół, który zaczyna coś znaczyć w Europie. Lech to nie Real Madryt czy FC Barcelona – to zespół, który mądrą polityką transferową powinien zaznaczać swoją pozycje na rynku. Ten właśnie kierunek jako priorytetowy powinni wyznaczyć sobie działacze Lecha.

Lech jest silniejszy, posiada znacznie większą rzeszę kibiców. Warta jest w znacznie innej sytuacji.

W przeprowadzonej przez Lech24.com sondzie, aż 90% naszych czytelników zaznaczyło, że chciałoby współpracy pomiędzy Kolejorzem, a Wartą Poznań. Najkorzystniejszą dla obu stron propozycją byłoby powstanie relacji na poziomie klubu patronackiego i filialnego. Lech mógłby płacić Warcie corocznie kilka tysięcy, w zamian mógłby wypożyczyć do niej zawodników i organizować mecze towarzyskie. Na takiej współpracy zyskaliby wszyscy.

Trudno jednak uwierzyć, że obecny zarząd chciałby podjąć się takiego przedsięwzięcia. Nawet cały sztab szkoleniowy mógłby oglądać swoich piłkarzy podczas meczów I ligi w Poznaniu, na bieżąco obserwując ich postępy. Obecne władze Kolejorza niechętnie patrzą na swojego lokalnego rywala. Póki co, Warta nie jest wstanie zagrozić w żaden sposób Kolejorzowi. To właśnie Lech jest największym klubem nie tylko w Poznaniu, ale w całej Wielkopolsce. Warta to jeden z wielu zespołów, który posiada niewielką rzeszę kibiców i sympatyków.

Przed sezonem, Warta szczęśliwie znalazła sponsora tytularnego, który pomógł temu klubowi wystartować w rozgrywkach I ligi. W zespole od lipca 2009 roku gra Piotr Reiss, jednak mimo wszystko nie jest to kandydat do awansu. Warta to klub, który przede wszystkim chce ustabilizować swoją sytuację finansową. Lech mógłby pomóc drużynie z Drogi Dębińskiej. Nie chodzi tu już nawet o pomoc stricte finansową, ale sportową. Wypożyczenie dwóch-trzech zawodników, którzy obecnie nie mieszczą się w pierwszym zespole, a z powodzeniem mogliby rywalizować na boiskach niższej ligi, to nie tylko pomoc w uzyskaniu wyższej pozycji w tabeli, ale podniesienie umiejętności sportowych zawodnika.

Lech broni się przed Wartą i jakimkolwiek kontaktem z tym klubem. Niechętnie zgodził się na rozegranie kilku spotkań przed dwoma laty na Bułgarskiej, a przed kilkoma tygodniami bronił się przed możliwością gry Warty na Bułgarskiej:

- Czy Wartę na nie stać, skoro może się okazać, że nie stać na to będzie Lecha? - mówił w rozmowie z Radosławem Nawrotem Arkadiusz Kasprzak przed kilkoma tygodniami.

Zniszczona murawa, problemy finansowe związane z utrzymaniem wypożyczonej trybuny i koszty organizacji spotkań. Lech będzie rozgrywał mecze nie tylko w lidze, ale także w pucharach. Trzydzieści ligowych potyczek oraz dodatkowe mecze w pucharach dają liczbę, odliczając miesiące piłkarskiej posuchy, czterech-pięciu spotkań w miesiącu. To tylko w najkorzystniejszym dla kibiców scenariuszu trzy mecze przy Bułgarskiej. Warta w lidze rozgrywa trzydzieści cztery spotkania, z czego tylko połowa meczów w Poznaniu. Zieloni nie grają w europejskich pucharach. Stadion wynajmowaliby więc siedemnaście razy do roku, tylko na dzień meczu.

Najczęstszym, ale jednym z najtrafniejszych, kontrargumentów Warty i jej sympatyków jest wskazanie dwóch stadionów. Allianz Arena, na której swoje mecze rozgrywają TSV oraz Bayern, oraz San Siro – gdzie grają Inter i AC Milan. Szczególnie ten drugi przykład jest niezwykle interesujący.

- Ja uważam, że gdy jest kilku użytkowników, nieuchronnie powstaje bałagan. Nie wiadomo potem, kto za co odpowiada. Kto ma płacić jakie rachunki. - odpowiadał na podane przez redaktora Gazeta Wyborczej argumenty.

Oba kluby od przeszło sześćdziesięciu lat rozgrywają swoje spotkania na jednym stadionie. Koszt wspólnego utrzymania stadionu jest znacznie mniejszy. Jest jednak jedna i podstawowa różnica pomiędzy przedstawionym przykładem, a realiami poznańskimi. Warta nie chce współ-wynajmować stadionu, a jedynie użyczać go na czas meczu.

Na San Siro murawa jest wyeksploatowana, ale liczba spotkań rozgrywanych na tej murawie jest znacznie większa. W styczniu 2010 roku na tym obiekcie zostanie rozegranych tylko pięć spotkań (trzy mecze Milanu, dwa Interu – w tym jeden pomiędzy dwoma drużynami). W lutym rozpoczynają się kolejne fazy Ligi Mistrzów. Tym razem to Inter rozegra trzy ligowe mecze, a Milan dwa. Każda z tych drużyn wyjdzie na murawę San Siro w roli gospodarza w meczach Ligi Mistrzów. Dobrze przygotowany terminarz nie przeszkodzi w rozgrywaniu spotkań na pięknym stadionie.

Reiss przełamał barierę. Po zakończeniu współpracy z Lechem, postanowił grać dla Warty. To dla wielu, szczególnie starszych kibiców klub ważniejszy. Na jego meczach nie ma atmosfery, która przypomniałaby choć tę z Wronek, ale to także klub z Poznania. Zespół, który ma dłuższą historię i jako pierwszy zdobył mistrzostwo. Dziś został zapomniany na rzecz, silniejszego obecnie Kolejorza. Kiedy Lech grał w drugiej lidze miasto wyciągnęło pomocną dłoń Kolejorzowi. Może pora na wspólną rękę Lecha z miastem w kierunku Warty?

Piotr Reiss - wywiad specjalny. (fot.piotrreiss.pl)

W polskiej lidze ze świecą szukać zawodników, tak jak Reiss przywiązanych do jednego klubu. Dla „Rejsika” Lech nadal jest klubem najważniejszym, w którym w przyszłości chciałby, jak sam mówi pracować. Choć „medialny show z lutego” zmienił sposób postrzegania tej osoby wśród nie tylko kibiców Kolejorza, ale także z całej polski, trudno nie przyznać mu racji, że dla „niebiesko-białych” zrobił wiele. Dzisiaj prezentujemy Wam obszerny wywiad z ikoną poznańskiego Lecha. Życzymy przyjemnej lektury.

Lech24.com: Meczem z Motorem Lublin zakończyliście rundę jesienną. Jak, Twoim zdaniem, zaprezentowała się w niej Warta?

Piotr Reiss: Miniona rundę oceniam dobrze, choć kilka meczów „przespaliśmy”, a były one zdecydowanie do wygrania. Naprawdę mogliśmy być w pierwszej trójce na koniec rundy. Zespół docierał się po kilku zmianach kadrowych oraz po moim przyjściu. Nie ukrywam, że ja sam potrzebowałem kilku meczów po tak długiej przerwie, aby dojść do przyzwoitej formy. Zawsze może być jednak jeszcze lepiej. Celem Warty jest wygrywanie w każdym meczu, a nie patrzenie na tabelę i kalkulowanie.

Lech24.com: Czy jesteś zadowolony ze swojej dyspozycji i przede wszystkim zgrania z drużyną?

Nie do końca. Nasza gra – chociaż lepsza niż na początku sezonu – wymaga zdecydowanej poprawy, jeśli chcemy na stałe zagościć w czołówce tabeli. Zbyt mało meczów zagraliśmy „dojrzale” tzn. dużą liczbą podań, grą „z klepki”, a przede wszystkim ze spokojem w wyprowadzaniu piłki. Wierzę, że uda się to poprawić zimą, jeśli nie dojdzie do dużych zmian, osłabiających zespół. Warta Poznań, ze swoim podejściem do szkolenia młodzieży, to idealny klub do wypromowania młodych zawodników. Kilku chłopaków zaczęło coraz więcej grać i od razu pojawili się przy nich „kręcić” różni menedżerowie, którzy zarabiają na transferach. Wzmocnienie kadry pierwszego zespołu jest więc nie tylko bardzo ważne dla przyszłości klubu, ale – jak się okazuje – będzie bardzo trudnym zadaniem dla całego sztabu szkoleniowo-zarządzającego Warty.

Lech24.com: Jak się Tobie współpracuje z trenerem Baniakiem, z którym już miałeś okazję się spotkać podczas gry w Lechu. Czy współpraca przebiega na podobnej płaszczyźnie czy jest zupełnie inaczej?

Współpracuje nam się bardzo dobrze i myślę, że efekty widać było na boisku. Rzeczywiście znamy się jeszcze od czasów Lecha Poznań. Przeżyliśmy wówczas wspólnie miłe chwile po awansie do Ekstraklasy. Teraz również spotykamy się na zapleczu najwyższej klasy rozgrywek, więc nie miałbym nic przeciwko żeby finał naszej współpracy był podobny jak 7 lat temu w Kolejorzu. Trener Baniak to na pewno emocjonalnie reagujący szkoleniowiec. Ma swój warsztat i udowodnił nieraz że potrafi pokierować drużyną nawet jeśli jej potencjał na to nie wskazuje.

Lech24.com: Po przejściu do Warty w prasie jest mniej Piotra Reissa. Czy gra w ciszy i spokoju jest dla Ciebie łatwiejsza, czy wręcz przeciwnie?

Nie pcham się nachalnie na pierwsze strony gazet, ale nie odnoszę wrażenia, że media się mną mniej interesują. Wręcz odwrotnie, sądząc po liczbie wywiadów, którą udzieliłem w ostatnich 6 miesiącach różnym mediom, z różnych regionów kraju to chyba jest o mnie dużo więcej artykułów, niż za czasów mojej „końcówki” w Lechu. Aczkolwiek, nie ma co ukrywać, że gra w 1 lidze, nawet na najwyższym poziomie, nie cieszy się taką popularnością wśród kibiców jak w Ekstraklasie. Stąd jest mnie mniej na przykład w telewizji. Z drugiej strony, jak sobie przypomnę show medialny z lutego związany z zatrzymaniem, po którym zna mnie już chyba cała Polska, to wcale nie jest mi żal, że stacje telewizyjne nie pokazują tyle Piotra Reissa.

Ja przede wszystkim chce robić to, co kocham. Te kilka miesięcy bez piłki po zatrzymaniu było dla mnie udręką, ale jednocześnie inaczej spoglądam na życie. Odbudowałem się nie tylko jako piłkarz ale również jako człowiek i wiem, że mam sporo do zrobienia dla sportu w Wielkopolsce.

Lech24.com: Ostatnio do Poznania wrócił Zbigniew Zakrzewski. Czy rozmawialiście o jego piłkarskiej przyszłości? Bliżej Zbyszkowi do Lecha czy Warty?

Media donoszą, że pewnie do Lecha i wiem, że „Zaki” traktuje Kolejorza priorytetowo z uwagi na sentyment do Lecha i Jednakże, znając postępowanie obecnego Zarządu Lecha niczego nie można wykluczyć. Wiem na pewno, że Warta zaproponowała mu grę u siebie, ale ambicje Zbyszka sięgają Ekstraklasy lub klubów bezpośrednio walczących o Ektraklasę. Słyszałem – niekoniecznie od Zbyszka – o poważnym zainteresowaniu wielu ligowców. W środowisku mówi się o klubach z Łodzi, Górnego Śląska, Krakowa a nawet … Warszawy. Jest także jakiś temat zagraniczny – sam byłem bowiem świadkiem rozmowy Zbyszka z austriackim klubem. Nie ma co ukrywać, że z kartą na ręku, 28-letni zawodnik o takim doświadczeniu jak „Zaki” – jest atrakcyjnym „towarem” na rynku. Wiem, że Zbyszek jest jednak takim typem człowieka, który sprawy kontraktu załatwia w ciszy gabinetów i dopiero jak ma wszystko dograne to informuje media. Póki co, „Zaki” trenuje z Zielonymi i prezentuje się wyśmienicie. Chętnie zagrałbym z nim w jednym zespole, choć myślę, że – przynajmniej w przyszłej rundzie – nie będzie nam to dane. Ale, poczekajmy. Może Warta znowu zaskoczy w zimie atrakcyjnymi ruchami personalnymi… Poznania.

Lech24.com: Już jakiś czas temu ukazała się Twoja książka? Pozytywne opinie na jej temat zostały podtrzymane. Czy sam, już z perspektywy czasu, nadal jesteś z niej zadowolony?

Jestem zadowolony, nawet bardzo. Jej odbiór przerósł moje najśmielsze oczekiwania. Nawet dziennikarze, którzy są zazwyczaj krytyczni jeśli chodzi o tego typu „pozycje literackie” stwierdzili, że jest to interesująca lektura. Książka miała przede wszystkim być sposobem komunikacji z kibicami, bo jak Pan wie strona oficjalna Lecha od lutego 2009 blokuje wszelkie informacje o tym co się dzieje u „Rejsika”, co przyznali nawet pracownicy Klubu. Nie chciałem, żeby kibice odnosili błędne wrażenie jakobym się ukrywał albo że się „zapadłem pod ziemię”. Z potrzeby kontaktu z moimi sympatykami powstał pomysł na stronę www.piotrreiss.pl a następnie na szybkie wydanie książki. Poza tym, nie chcę aby mnie kojarzono tylko z jedną sprawą, która nie jest jeszcze do końca wyjaśniona i nie wiadomo kiedy się zakończy. Uważam, że w swojej wieloletniej karierze piłkarskiej zrobiłem sporo dobrego dla poznańskiej piłki i Lecha. Przecież moją grą cieszyły się przynajmniej 3 pokolenia kibiców Kolejorza. Chciałbym, aby oni – w postaci mojej książki – mieli pamiątkę o Piotrze Reissie a ich dzieci wiedziały jakie wydarzenia były udziałem mojego ukochanego klubu przez ostatnie 20 lat.

Póki co – bazując na informacji od wydawcy książki – firmy SportWin – pierwszy nakład sprzedał się w całości a teraz do księgarni trafia jej dodruk. Może okazać się, że znajdę się pod niejedną choinką w Polsce :-).

Lech24.com: W książce w negatywny sposób przedstawiony został Twój ostatni trener, z którym współpracowałeś w Lechu. Czy po premierze książki rozmawiałeś z Franciszkiem Smudą?

Przede wszystkim nie nazwałbym tego negatywnym przedstawieniem trenera Smudy. Po prostu opisałem go prawdziwie, tak jak ja go odbieram. Poza tym, proszę zwrócić uwagę, że długo przed jego nominacją, jeszcze w czasie , kiedy trenerem był Leo Benhaaker, jasno powiedziałem, że Smuda jest w obecnej sytuacji najlepszym kandydatem na selekcjonera.

Jako trener był mistrzem motywacji i miał przyzwoity warsztat trenerski, jednakże dla mnie – po doświadczeniach w Bundeslidze, nie było to nic nowego. Jestem także przekonany, że od czasu mojej gry w Berlinie czy Duisburgu, zachodnia szkoła trenerska poszła znacznie do przodu a tego postępu u trenera Smudy nie widziałem. Uważam jednak, że te „wady” nie są najistotniejsze na pozycji selekcjonera reprezentacji. Tam najważniejszy jest tzw. „nos trenerski” , a tego generalnie Smudzie odmówić nie można. Jeśli jeszcze do tego otoczy się mądrymi doradcami do spraw taktycznych i przygotowania fizycznego, to w sumie nie powinno być z tym naszym zespołem narodowym najgorzej.

Jeśli chodzi o nasze kontakty w przeszłości to Smuda nie trafiał do mnie jako człowiek. Chyba sobie nawzajem nie ufaliśmy. Być może też Franzowi przeszkadzała popularność Rejsika i paru innych ze starego składu Lecha. Z drugiej strony, patrząc z perspektywy czasu, to nie wiem czy Smuda po prostu nie realizował planu „minimalizacji roli Reissa” autorstwa kogoś „wyżej”. Po przejęciu Lecha przez Amicę byłem potrzebny wizerunkowo i wtedy byłem mile widziany. Na dodatek miałem za sobą udany sezon 2007 i trofeum Króla Strzelców. Jak trybuny się zapełniły fanami Kolejorza i przyszedł sukces w Lidze Europejskiej, to zdecydowano najwyraźniej, że Reiss już jest zbędny. Ale, kibice o Reissie nie zapomnieli, a ich wsparcie jest dla mnie najważniejsze.

Trenera Smudę spotkałem przypadkowo kilkanaście dni temu w Starym Browarze w Poznaniu przy okazji pobytu reprezentacji w Grodzisku. Ucięliśmy sobie nadzwyczaj sympatyczną pogawędkę, a fakt ten opisałem na moim blogu.

Lech24.com: Masz już pomysł na to, co będzie robił Piotr Reiss po zakończeniu kariery piłkarskiej? Czy chciałbyś pozostać w tej branży, zostając managerem bądź trenerem?

Większość moich planów była związana z rozwojem Lecha Poznań, co zaprezentowałem szefostwu podczas pamiętnej kolacji. Moje propozycje wciąż chyba można uznać za aktualne. Specjalna praca z napastnikami Kolejorza, budowania identyfikacji kibiców z Lechem w całej Wielkopolsce w oparciu także o wieloletnich zawodników z tego regionu, stworzenie mechanizmów zachęcania ludzi do przyjeżdżania na Bułgarską… Pamiętajmy, że do zapełnienia będzie wkrótce 40-tys. obiekt! Nadal chcę oczywiście pracować dla Lecha, ale w obliczu zaistniałej sytuacji mam także alternatywne plany związane z rozwojem kilku projektów. Wszystko oczywiście kręci się wokół piłki nożnej.

Lech24.com: Na swojej stronie internetowej często podejmujesz tematykę Lecha, z czego można wywnioskować, że interesują Ciebie losy tego klubu. Jak oceniasz dotychczasową pracę trenera Zielińskiego? Zarzuca mu się brak takiej efektywności jaką mogliśmy oglądać podczas meczów Lecha prowadzonych przez Franciszka Smudę. Czy masz podobne odczucia?

Odnoszę wrażenie – a sygnały z szatni Lecha to potwierdzają – że to zupełnie inni trenerzy, jeśli chodzi o warsztat i system motywacyjny. Franciszek Smuda na polską ligę jest dobry, bo potrafi w sposób dosłowny zmotywować, co przekłada się na pewność chłopaków na boisku, a co za tym idzie atrakcyjność spotkań. Trener Zieliński z kolei nieco mniej żyje w trakcie meczu przy linii, a i styl jego poprzednich drużyn opierał się przede wszystkim na solidnej defensywie. Obaj trenerzy wywarli jakiś wpływ na grę Lecha. Nie ma też co ukrywać, że oczekiwania jakie postawiono przed trenerem Zielińskim wobec osłabienia zespołu odejściem Rafała Murawskiego są bardzo bardzo wysokie. Uważam także, że kadra Lecha pozwala na zdecydowanie lepszą grę. Kompletnie nie rozumiem tego zamieszania z Hernanem Rengifo. Czyżby trener Zieliński naprawdę nie chciał korzystać z zawodnika, który strzela bramki reprezentacji Argentyny i doprowadza Maradonę prawie do zawału? Przy całym szacunku dla perspektywicznych: Mikołajczaka i Chrapka, to z Rengifo w składzie Lech miałby kilka punktów więcej. Obecnie – grając praktycznie jednym napastnikiem – taktyka Lecha dla przeciwników jest w miarę łatwa do rozszyfrowania. Na dodatek Lech w grze ofensywnej coraz bardziej uzależnia się od gry Roberta Lewandowskiego i Sławka Peszki. A nie ma co ukrywać, że wkrótce do Zarządu Lecha wpłyną tak atrakcyjne oferty na obydwu, że ich sprzedadzą. Zresztą, obstawiam, że Lewy odejdzie już zimą. W takiej sytuacji należałoby pomyśleć o przeproszeniu się z Reniferem i umożliwieniu mu pokazania kibicom niebiesko-białych, że całe to zajście z Młodą Ekstraklasą to zupełne nieporozumienie. No bo kim będą grali jak Lewy odejdzie? A przepraszam… zawsze mogą sięgnąć po starego Reissa. Niech młodzi – którzy jeszcze muszą sporo się nauczyć – ogrywają się przy reprezentacyjnych graczach. Poza tym, to czysta biznesowa paranoja: płacić rasowemu napastnikowi pieniądze i zsyłać go do Ekstraklasy. Bez sensu.

Zawsze byłem bardziej zwolennikiem kompromisów, niż konfliktów i mam nadzieję, że w tym kierunku pójdzie polityka obecnych władz Lecha. Póki co bardzo cieszą ostatnie wyniki i można powiedzieć za nieżyjącym już komentatorem: Jankiem Ciszewskim, że „wróciliśmy z dalekiej podróży”… I wciąż mamy szansę, na to , aby Mistrzem Polski 2009/2010 był Lech! ;-).

Piotr Reiss napisał książkę. O czym? (fot.piotrreiss.pl)

Piotr Reiss w ostatnich dniach jest na celowniku mediów. W związku z oficjalną premierą jego książki wzrosło zainteresowanie postacią samego Piotrka, którą bliżej możemy poznać właśnie dzięki wydawnictwu autorstwa byłego kapitana poznańskiego Lecha.

Na wstępie autor zaznacza, że jego celem nie jest wskazywanie organom ścigania osób odpowiedzialnych za korupcję w polskiej piłce, czy wyciągania brudów z szatni – ta książka ma być opowieścią Piotra Reissa o samym sobie oraz związanym z nim Kolejorzem.

Z wydanej dzięki współpracy z firmą Sport Win, która jest wydawcą książki, dowiedzieć się możemy o kilku zabawnych anegdotach, dotyczących piłkarzy blisko związanych z Lechem, na których drodze stanął właśnie ten zespół. Reiss opowiada o trenerach, z którymi współpracował oraz swojej karierze, począwszy od pierwszych nieudanych kroków w poznańskim zespole, poprzez wypożyczenia do Kotwicy Kórnik i Amiki Wronki, po karierę w Lechu oraz wyjazd do Bundesligi.

Kibiców zaciekawić może fragment dotyczący zatrzymania piłkarza, od którego opowieść o zwykłym chłopaku z Grunwaldu się zaczyna. Historia piłkarza kończy się wspomnieniami z Wrocławia. Zamknięta w ciekawą całość pozycja jest obowiązkową dla każdego kibica Kolejorza.

Dla starszych kibiców pamiętających początek lat 90-tych oraz przełom wieków, interesującym wspomnieniem może być historia przedstawiona w dwóch rozdziałach – historia Lecha zdobywającego mistrzostwa kraju oraz tego walczącego o ligowy byt. Poznać możemy działania Radosława Majchrzaka oraz Radosława Sołtysa, którzy starali się zapewnić jakąkolwiek stabilność, jeśli tak to można nazwać, finansową poznańskiemu zespołowi.

W wydawnictwie są rozdziały dotyczące zasłużonych dla Lecha piłkarzy, o czym wcześniej wspomniano, ale także i kibicach czy zawodnikach, których autor książki podziwia. Zabraknąć nie mogło wspomnień sprzed trzech ostatnich lat – wspomnień kolacji z Jackiem Rutkowskim i Andrzejem Kadzińskim.

Książka zakończona jest mini-albumem zdjęć Piotra Reissa. Poza tym w dołączonym aneksie znajdziemy tabele ze statystykami dotyczącymi Piotra Reissa, włącznie z wykazem i opisem wszystkich bramek zdobytych przez piłkarza. Dowiedzieć możemy się ile rzutów karnych w swojej karierze Piotr przestrzelił oraz jakich bramkarzy pokonał grając w barwach Lecha.

Książkę możecie zamawiać na oficjalnej stronie autora – www.piotrreiss.pl oraz za pośrednictwem platformy allegro.pl. Cena 29.90 zł wydaje się być przystępną, a dowiedzieć można się z książki wielu ciekawych historii. Zachęcamy do zakupu!

Piotr Reiss specjalnie dla Lech24.com. (fot.piotrreiss.pl)

Wczoraj oficjalną premierę miała książka napisana przez Piotra Reissa – wieloletniego kapitana Kolejorza, ale przede wszystkim człowieka związanego w sposób emocjonalny z klubem z Bułgarskiej. Pierwsi czytelnicy są już po lekturze „spowiedzi piłkarza”, inni dopiero się przymierzają do zakupu książki. Z Piotrem Reissem, byłym kapitanem Kolejorza, o swojej autobiografii, obecnym szefostwie klubu z Bułgarskiej, a także o obecnej sytuacji „niebiesko – białych”  rozmawia dziennikarz naszego portalu.

Lech24.Com: Piotrze, jak się czujesz w, dla siebie, zupełnie nowej roli? Tym razem jako autor książki, a precyzując pierwszej części własnej autobiografii?

Piotr Reiss: - Dziękuję czuję się bardzo dobrze. Przyznam szczerze, że na początku mimo wszystko miałem lekką tremę – później jakoś to wszystko poszło z górki. Zwłaszcza, że z większością z Was – dziennikarzy znam się już po wiele miesięcy czy nawet lat. Po jakichś kilku minutach tremy już nie było. Emocje opadły. Mam nadzieję, że książka, która wczoraj miała swoją premierę, będzie ciekawą lekturą przede wszystkim dla czytelników, dla kibiców Lecha, czy też dla młodzieży nawet.

Skąd wziął się  pomysł napisania książki?

- Pomysł nie był absolutnie nowy, bo do napisania książki powoli przymierzałem się już dwa, trzy lata temu, bowiem wydaje mi się, że w jakiejś długoletniej cząstce historii Lecha uczestniczyłem i chciałem też opisać jakieś swoje emocje z tym związane. A do realizacji pomysłu skłonił mnie dzień 2 lutego, który był najczarniejszym dniem w moim dotychczasowym życiu, jakby dał mi wiele czasu do przemyśleń, ale również i pisania.

Każda książka z reguły ma swoje przesłanie. Jakie przesłanie ma pierwsza część  autobiografii żywej legendy „Kolejorza”?

- Dlatego w tytule książki jest słowo – spowiedź, bo książka zawiera wiele wątków również tych z codziennego życia Piotra Reissa. Jest też wiele wątków i anegdot, których wcześniej nikomu nie mówiłem, prasie, czy kibicom. Dla mnie najważniejszy człon tytułu, to piłkarz. Chcę być zapamiętany przede wszystkim jako piłkarz, reprezentant kraju, zawodnik, który zagrał 300 spotkań w ekstraklasie…. A nie broń Boże jako Piotra R, tak jak to zrobiono w lutym przez ogólnopolskie media.

Który rozdział  publikacji pisało Ci się najciężej, przy którym było najwięcej wątpliwości?

- Najtrudniej – i tu nikogo nie zaskoczę pewnie – pisało się o tym, co działo się w izbie zatrzymań we Wrocławiu. Zapewniam Cię, że do dziś dnia nie jest mi łatwo wracać do tych dni. Były też na szczęście rozdziały, które, jak pisałem, miałem naprawdę wielką frajdę. Wspominałem kolegów z szatni i trenerów, z którymi miałem możliwość dotychczas współpracować. To były stare dobre czasy, do tych wspomnień wraca się z bardzo dużą chęcią.

Zadam Tobie to pytanie prosto z mostu – masz żal do działaczy Lecha, że tak, a nie inaczej z Tobą postąpili?

- Ja absolutnie nie mam żalu do Lecha, jeśli już mamy mówić o jakimś żalu, to żalu głównie do ludzi zarządzających obecnie klubem. Przede wszystkim za to jak postąpili z moją osobą. Uważam, że można było tą sprawę rozwiązać inaczej, lepiej. Kiedyś był podobny przypadek, jak grałem w Niemczech, a konkretnie w Berlinie, tam sternicy klubu zaufali, wręcz pomogli piłkarzowi. A nie odcięli go całkowicie od klubu, czy kibiców. Stąd moje pretensje do Panów Rutkowskiego, czy Kadzińskiego. Wiele żalu mam do nich, zwłaszcza za ostatni okres, który delikatnie mówiąc nie był dla mnie przyjemny. I szkoda, że przygoda z Lechem zakończyła się w taki przykry i dziwny sposób.

A czy ktoś  podglądał Piotra Reissa podczas pracy nad książką?

- Tak, oczywiście. Przede wszystkim moi najbliżsi – w szczególności małżonka Patrycja.

Pati też pomagała pisać  mi tę książkę, wiele czasu razem przy niej przesiedzieliśmy. Wiele wolnych chwil czy przyjemności przez tworzenie autobiografii musieliśmy sobie razem też odmówić. Siedziało się nad tymi zapiskami trochę (śmiech). To Patrycja była pierwszą recenzentką, osobą robiącą korekty. I za to jej również za Waszym pośrednictwem dziękuję!

Dlaczego warto kupić książkę „Piotr Reiss – spowiedź piłkarza cz1”?

- Chcę Was zachęcić do przeczytania tej książki, bo poznacie w niej zwykłego, prostego Piotra Reissa. W książce odsłoniłem sporo ze swojej prywatnej części życia, zawarłem w niej prawie całe swoje życie. Wiele nieznanych dotąd wątków. Piszę też o swoich wspaniałych rodzicach, którym wiele zawdzięczam. Opisałem całą swoją wielką piłkarską przygodę, która nadal trwa. Myślę, że wyrosłem na porządnego, dobrze wychowanego człowieka. I takim chcę być do końca życia. I takim chcę być zapamiętamy m.in. przez tę książkę.

I tak na zakończenie, Piotr obecnie Lech dołuje, dlaczego twoim zdaniem?

- Mam swoje pewne spostrzeżenia. Nie bardzo jednak jest miejsce i czas, by je teraz wygłaszać. Wybacz, ale może przy innej okazji porozmawiamy o tym. Fakt jednak, że chłopaki przeżywają kryzys. Ze spokojem jednak każda zła passa się kiedyś kończy. Skończy się zapewne i ta. Lech jest, moim zdaniem, ponadczasowy, przetrwa wszystko, tak też będzie w tym przypadku. Trzymajmy wszyscy kciuki za Lecha, żeby w najbliższym meczu wygrać z Wisłą i piąć się tylko w górę ligowej tabeli.

Piotr Reiss specjalnie dla czytelników lech24.com. (fot.piotrreiss.pl)

Dziś Piotr Reiss oficjalnie zaprezentował swoją autobiografię. Jak podkreślił na spotkaniu z licznie zgromadzonymi poznańskimi dziennikarzami, opisał w niej wiele wcześniej nieznanych faktów ze swojej kariery. Poniżej prezentujemy Wam dwa najciekawsze fragmenty rozdziałów publikacji byłego kapitana poznańskiej „jedenastki”.

Po wylegitymowaniu się i przedstawieniu nakazu zatrzymania, zezwolili mi na ubranie się oraz prysznic. Nie poruszałem się jednak po domu swobodnie, ponieważ jeden z trzech funkcjonariuszy towarzyszył mi przy każdej mojej czynności. [...] Atmosferę najwyraźniej rozluźniła moja żona, która zapytała:
- Czy mój mąż nie mógłby w takim razie jechać za panami swoim samochodem?
Widziałem, że policjanci tłumili śmiech…

Z władzami klubu zawarliśmy w lutym 2009 roku dżentelmeńską umowę, zgodnie z którą do czasu wspólnych ustaleń nie będziemy na temat mojej przyszłości udzielać informacji w prasie. Nie podejrzewałem jednak później, że tylko ja dotrzymałem wcześniej danego słowa. Ze stanowiskiem właściciela i prezesa klubu odnośnie mojej osoby w Lech dowiedziałem się z mediów. Pan Andrzej Kadziński wypowiedział się na łamach „Gazety Wyborczej”, a pan Jacek Rutkowski,  dając – notabene – świetny wywiad w  „Lech TV”. Ale po kolei ….

Prezes Rutkowski powiedział, że za 3-4 miesiące nikt o „Rejsiku” nie będzie pamiętał, że „umrę jak każdy produkt”. Piotrek! Pamiętaj jednak, że nigdy Cię nie zostawimy….

- Zanim stałem się zawodowym piłkarzem, znalazłem się w prawie zawodowych…. koszarach. Nie chciałem – jak wielu moich rówieśników z tamtych czasów – uciekać w jakiś specjalny sposób przed wojskiem, zwłaszcza, że rysowała się szansa gry w czasie odrabiania wojska. Najgorsze, co mogło mnie spotkać, to służba wojskowa połączona z grą w jakimś – delikatnie ujmując – bardzo przez kibiców Lecha „niekochanym”, wojskowym klubie. Spędziłem w koszarach aż 540 dni i to była główna przyczyna, dla której tak późno trafiłem do profesjonalnej piłki …

Autobiografia legendy poznańskiej „jedenastki” nosi tytuł „ Piotr Reiss – spowiedź piłkarza cz.1”. Koszt zakupu jednego egzemplarza książki to dokładnie 29.90 PLN. Można ją kupować w wielu księgarniach w Wielkopolsce, w sieci Ruch, Piotr i Paweł, niektórych sklepach Intermarche oraz wybranych punktach partnerskich Lecha Poznań.

Można ją również zamawiać na platformie internetowej Allegro.pl i przez stronę www.piotrreiss.pl. Na razie nakład to zaledwie 5 tysięcy egzemplarzy, ale przedstawiciele wydawnictwa SportWin zapowiadają szybki dodruk.

Plan spotkań autorskich Piotra Reissa z kibicami:

12 października, godz. 18.30 – Restauracja Turystyczna przy ul. Sportowej w Środzie Wielkopolskiej
13 października, godz. 15.30 – księgarnia Oaza, ul. Piłsudskiego 19 w Obornikach
13 października, godz. 17.30 – księgarnia Benefis, ul. Paderewskiego 14/1 w Chodzieży
13 października, godz. 18.30 – klub Polonia Chodzież, ul. Staszica w Chodzieży
14 października, godz. 16.00 – księgarnia Atlas, os. Zygmunta III Wazy 17 w Swarzędzu
15 października, godz. 16.00 – Księgarnia Staromiejska, Rynek 5 w Gnieźnie
16 października, godz. 17.00 – księgarnia Turkowiak Janina, plac Rozstrzelonych 2 w Śmiglu
19 października, godz. 17.00 – Miejski Ośrodek Kultury w Słupcy
20 października, godz. 16.00 – Dom Książki, ul. Gwarna 13 w Poznaniu
21 października, godz. 16.00 – księgarnia MAWI, ul. Dworcowa 6 w Koninie
22 października, godz. 16.00 – Księgarnia Jeżycka, Rynek Jeżycki 2 w Poznaniu

Przygotował: ŁUKK

Piotr Reiss - spowiedź piłkarza. (fot.piotrreiss.pl)

Piotr Reiss, ikona poznańskiego Lecha, a obecnie filar pierwszoligowej Warty Poznań jutro zadebiutuje w nowej dla siebie roli. Tym razem będzie to rola… pisarza i autora książki. Precyzując, własnej piłkarskiej, i nie tylko, autobiografii – „Piotr Reiss – spowiedź piłkarza cz. 1”

W swojej publikacji Piotr poświęcił nie tylko sporo miejsca ostatnim sezonom swojej bogatej kariery, ale również odniósł się do swoich początków zarówno jako zawodnika, ale także przeciętnego kibica „niebiesko – białych, jakim przecież był od zawsze, co zresztą podkreśla do teraz na każdym kroku. Nie zabraknie także innych ciekawych wątków, które do dziś nie ujrzały światła dziennego, o których sympatycy „Kolejorza” nie mieli pojęcia. O tym wszystkim będziemy mogli przeczytać już od jutra!

SPOTKANIE Z KIBICAMI!!

Informujemy, że w czwartek 8.10  po konferencji prasowej  od godziny 15.00 będzie można spotkać Piotra Reissa w Księgarni Powszechnej na Starym Rynku 63 / Kozia 20 (www.ksiegarniapowszechna.pl). Spotkanie potrwa do godz. 18.00. Serdecznie zapraszamy. Na miejscu będzie można nabyć książkę oraz zdobyć autograf Piotra Reissa.

Piotr Reiss (fot.piotrreiss.pl)

Jak poinformował na swojej stronie internetowej były kapitan Lecha Poznań, obecnie reprezentujący obecnie barwy poznańskiej Warty, Piotr Reiss otrzyma w najbliższych dniach medal za zajęcie trzeciego miejsca w poprzednim sezonie Orange Ekstraklasy. Popularny Reksio otrzymał telefon od Michała Lipczyńskiego – dyrektora ds. marketingu – o możliwości spotkania, na którym Piotr otrzyma medal. Wcześniej jednak były lechita zapowiedział, że ewentualne otrzymanie medalu jest mało prawdopodobne i jeżeli dojdzie do skutku jego wręczenie wystawi go na aukcje, z której zysk zostanie przekazany na Fundację Mam Marzenie, z którą wolno związany jest lechita.

Piotr Reiss przez ostatnie pół roku był zawieszony przez klub w związku z postawionymi zarzutami korupcyjnymi. Wcześniej jednak pojawił się na boisku w 15 grach rundy jesiennej. Telenowela jak sytuacje medalową nazywa sam zainteresowany rozpoczęła się od zwrócenia uwagi przez jednego kibiców Lecha, a następnie potwierdzenia sytuacji przez Reissa. Medal za zdobycie 3 miejsca w lidze otrzymał Dawid Kucharski, który wystąpił w 4 grach, a nie otrzymał go były kapitan, który reprezentował barwy Kolejorza w, jak już wcześniej wspominaliśmy, piętnastu meczach. Telenowela ma już się na szczęście ku końcowi.

Na stronie internetowej Piotr napisał:

- Naprawdę, jest mi dużo lżej wiedząc, że jest to nieporozumienie, a nie celowa gra Zarządu Kolejorza. Kamień spadł mi z serca. Pomimo wielkiego sentymentu do tego medalu (wiem, że to zabrzmi dziwnie skoro go jeszcze nie otrzymałem) – wywiążę się z obietnicy i wystawię go na aukcji, z której dochód przekażę na cele charytatywne.