Reklama na portalu Lech24.com

Ostatnie trzy lata dla sympatyków poznańskiego Lecha były niezwykle emocjonujące. „Kolejorz” w 2006 roku doczekał się rewolucji, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. W mediach coraz częściej zaczęto mówić o walce o wyższe lokaty.  Jednak, aby mówić o poważniejszej rywalizacji w lidze, trzeba przede wszystkim wzmocnić skład. Wspomniana wyżej rewolucja dotyczyła nie tylko zmiany zarządu i sztabu szkoleniowego, ale przede wszystkim kadry poznańskiej drużyny. Fuzja z Amiką pozwoliła nowemu trenerowi –Franciszkowi Smudzie – na wybór graczy spośród dwóch drużyn – Lecha i Amiki. Od tego czasu minęło ponad 36 miesięcy, a przez pierwszą drużynę przewinęło się 58 zawodników. Jak potoczyły się losy tych, którzy nie reprezentują już barw Lecha? Zapraszamy do lektury!

„Kolejorz” do bramkarzy szczęścia nie miał nigdy. Ostatnie 3 lata były testem dla 8 zawodników grających na tej pozycji. Obecnie w kadrze znajdują się Ivan Turina, Jasmin Burić, Grzegorz Kasprzik i Krzysztof Kotorowski. Ten ostatni wygrał pojedynek o miejsce w bramce, choćby z Radosławem Cierzniakiem, który w 2007 roku przeniósł się do Korony Kielce i występuje w niej do dziś. Innym golkiperem, który, jako rodowity poznaniak, chciał załapać się na dłużej do kadry Lecha, jest Paweł Linka. Zawodnik początkowo był wypożyczony do Odry Wodzisław, jednak po sezonie wrócił do „Kolejorza”. Od ostatniej rundy występuje w greckim AO Xanthi. Dawid Kręt występuje obecnie w Polonii Słubice. Na drodze Kotora stanął jeszcze Robert Binkowski. Nie miał on możliwość zaprezentowania swoich umiejętności w meczu pierwszej drużyny i został kupiony przez Wisłę Płock, a obecnie reprezentuje Pogoń Szczecin. Największe nadzieje wiązano z Emilianem Dolhą, zatrudnionym w Lechu jako gwiazda ligi oraz najlepszy jej bramkarz. Szybko jednak okazało się, że słaby psychicznie bramkarz nie zdoła nawet zagrozić pozycji Kotora i po 10 występach w sezonie w barwach Lecha przeniósł się do Dinama Bukareszt, w którym wystąpił dotychczas w 5 spotkaniach.

Defensywa Lecha była równie często poddawana próbom nie tylko eksperymentów taktycznych, ale także nerwów poznańskich kibiców. Wiele zastrzeżeń do tej formacji miał Franciszek Smuda, sprowadzając często zawodników, którzy mogliby tę formację wzmocnić. Jednym z ciekawszych zawodników “Kolejorza” jesienią 2006 roku był Marcin Wasilewski. Opuścił on drużynę, po kilku miesiącach gry i wzmocnił Anderlecht Bruksela. Tam z 68 występami i aż 13 bramkami jest jednym z ważniejszym zawodników. Z tą drużyną zdobył już Puchar Belgii, Superpuchar, ale także mistrzostwo. Występował także na europejskich boiskach często dając o sobie znać, przede wszystkim dzięki ostrej grze. Zawodnik, który początkowo miał być wzmocnieniem, ale okazał się zbyt słaby, aby dostać szansę na pokazanie się poznańskiej publiczności (2 występy w PE) jest Fernando Bonjour. Po półrocznym wypożyczeniu zrezygnowano z jego usług i wrócił on do swojego klubu – CA Rentistas. Obecnie występuje w barwach CD Universidad César Vallejo. Warto wspomnieć także o losach Marcina Drzymonta. Ten dobrze zbudowany obrońca, po krótkim epizodzie w Lechu, zdecydował się wzmocnić Koronę Kielce. Poprzednią rundę spędził w GKSie Bełchatów, w którym grać będzie także w rozpoczynającym się sezonie. Lewym obrońcą także przez jedną rundę w barwach Lecha był Kristijan Dobrew. Nie przekonał on jednak sztabu szkoleniowego i gra w Lokomotivie Sofia, w którym, po powrocie z Lecha, wystąpił w 43 meczach, zdobywając 2 bramki. Innym środkowym obrońcą, z którym wiązano pewne nadzieje, był wypożyczony na rok z Odry Wodzisław – Maciej Dymkowski. Po sezonie spędzonym w Poznaniu, wrócił do klubu z Wodzisławia, reprezentując barwy Odry w 23 spotkaniach. Jednym z wyższych obrońców w kadrze Lecha był Tomasz Midzierski. Swoje umiejętności dziś pokazuje w Gdańsku. W poprzednim sezonie zagrał w 8 meczach. W ostatnich dniach kadrę „Kolejorza” opuścił Dawid Kucharski, który w najbliższym sezonie grać będzie w barwach Hearts.

Ciekawie wyglądała na przestrzeni ostatnich trzech sezonów linia pomocy poznańskiej drużyny. Wielu zawodników z góry nie otrzymało szansy na pokazanie się. Filip Burkhardt wypożyczony do Widzewa, później Jagiellonii, wrócił do Młodej Ekstraklasy Lecha Poznań. W ostatnim czasie reprezentował barwy poznańskiej Warty, do której został transferowany z Tura Turek. W najbliższym sezonie grać będzie w Arce Gdynia. Warto wspomnieć o Arturze Marciniaku, który także w GKSie Bełchatów nie może przekonać trenerów do swojej osoby. W ostatnich dwóch sezonach wystąpił tylko w 11 grach. Dawid Florian sprowadzony z trzecioligowej Sandencji dziś gra w barwach Znicza Pruszków. Jednym z pierwszych transferów Smudy do Lecha było sprowadzenie Arkadiusza Bąka. Po krótkim epizodzie w „Kolejorzu” zagrał kilka spotkań w barwach Floty Świnoujście, a dziś gra amatorsko w Lech Poznań Oldbojs. Z zamiarem wzmocnienia prawej flanki zdecydowano się na zatrudnienie Marcina Zająca, który przez dwa lata świetnie prezentował się w zespole z ulicy Bułgarskiej. Warte pamięci są jego dwie bramki w meczu z Legią, ale także wiele innych, które często decydowały o wyniku spotkania. Po dwóch latach nie podpisano z nim umowy, co spotykało się ze sprzeciwem wielu kibiców. Poprzedni sezon spędził w Ruchu Chorzów, występując w 21 meczach i strzelając 2 bramki. Ważnym dla „Kolejorza” graczem był także Maciej Scherfchen. W poprzednim sezonie występował w Ruchu Chorzów (15 spotkań) i Arce Gdynia (8 spotkań). Warto wspomnieć o losach Henrego Quinterosa. W poprzednim sezonie, po rozwiązaniu kontraktu z Lechem, grał w barwach Alliazu Lima.  Zagrał w 20 meczach, strzelając 2 bramki. W trwającym obecnie okienku transferowym Lecha opuścił Rafał Murawski, który grać będzie w rosyjskim Rubinu Kazań.

A co z napastnikami? Ich także w Lechu było kilkunastu. Z Karola Gregorka zrezygnowano jeszcze w trakcie pierwszego okienka transferowego. Wzmocnił on Wisłę Płock, z której przyniósł się na pół roku do Cracovii. W rozpoczynającym się za kilkanaście dni sezonie, grać będzie w barwach GKSu Bełchatów. Po roku tułaczki w młodzieżowych drużynach Lecha, na rozstanie z poznańskim zespołem zdecydował się Marcin Sobczak. Grał w Gwarku Zabrze, z którego przeniósł się do Ruchu w tym wystąpił w 11 meczach (3 bramki). W ostatniej rundzie 4 razy pojawił się na boisku w barwach klubu z Bełchatowa. Od nowego sezonu ponownie w Ruchu. Ciekawymi zawodnikami w Lechu byli także Marcin Wachowicz i Zbigniew Zakrzewski. Ten pierwszy wystąpił w 39 meczach Arki Gdynia, zdobywając dla niej 9 bramek. Zaki natomiast został transferowany do szwajcarskiej Sion (13 spotkań, 1 bramka), a następnie wypożyczony do Thun (15 spotkań, 1 bramka). W poprzednim sezonie grał w barwach Arki Gdynia (23 spotkania, 6 bramek). Przed ostatnim sezonem Lecha opuścił Przemysław Pitry. Górnik wielkiego pożytku z niego nie miał. Zdobył tylko 1 bramkę, przebywając na boisku w 27 grach. Wielki rozwój talentu Iljana Micańskiego mogliśmy obserwować po jego przejściu do Zagłębia Lubin. Wcześniej jednak dał o sobie znać w Odrze Wodzisław, do której był wypożyczony z Lecha. W Odrze zdobył 5 bramek w 13 spotkaniach, w Lubinie natomiast w 31 meczach zdobył aż 26 bramek zostając królem strzelców tych rozgrywek.

Jak wcześniej wspomniano w Lechu przez 3 lata zatrudniono 58 zawodników. Przed rozpoczynającym się 4 sezonem w klubie występuje tylko 3 zawodników grających w “Kolejorzu” przed fuzją (Bosacki, Wilk, Kotorowski) i 4 pamiętających czasu Amiki Wronki (Kikut, Wojtkowiak, Białożyt, Kadziński). Nie trudno zauważyć, że rewolucja przed sezonem 2006/2007 była nie pierwszą jaka w Lechu miała miejsce i ostatnie 7 okienek transferowych też przyczyniło się do kolejnej,  jednak nie tak bardzo burzliwej, rewolucji kadrowej w zespole Lecha Poznań.

Najwięcej bramek po odejściu z Lecha zdobyli (ilość spotkań/ilość bramek)

Iljan Micański – 33 / 31 (Odra Wodzisław/Zagłębie Lubin)

Zbigniew Zakrzewski 51 / 8 (Sion/Thun/Arka Gdynia)

Marcin Wachowicz 39/ 9 (Arka Gdynia)

Marcin Sobczak 15/ 3 (Gwarek Zabrze/Ruch Chorzów/GKS Bełchatów)

Roman Jakóbczak (fot. 90minut.pl)

Idol poznańskich kibiców, świetny wykonawca stałych fragmentów gry, co zapadło w pamięci wszystkim sympatykom Lecha. Popularny „Jakób”, jak przyjęło się mówić na tego niskiego pomocnika, był graczem Kolejorza, a następnie jego trenerem. Jako piłkarz wystąpił aż 112 razy z herbem Lecha na piersi w ciągu pięciu lat. Zanim jednak trafił do Poznania, wychował się w Zjednoczeni Września, a następnie przeszedł do Czarni Żagań. Jego kariera powoli nabierała tempa i po roku gry dostał zgodę na transfer do Śląska Wrocław. Trzy lata gry na Dolnym Śląsku sprawiły, że Roman przeniósł się na północny-zachód Polski do Pogoni Szczecin. 36 spotkań i 11 goli, to efekt jego ciężkiej pracy w tym klubie przez 2,5 roku. W Poznaniu pojawił się dopiero na wiosnę 1972 roku i od razu grał regularnie w pierwszym składzie. Jego szczególnym osiągnięciem było z pewnością strzelenie wszystkich czterech bramek w meczu przeciwko Wiśle Kraków. Zanim zakończył swoją karierę, spróbował jeszcze zagranicznego chleba. Z Lecha przeszedł do francuskiego Châteauroux, a po roku gry znalazł się AS Red Star. Tam również zagościł tylko na jeden sezon, a jego kolejnym zespołem w karierze był FC Rouen. Założył koszulkę tego klubu 21 razy, a do siatki rywali trafił czterokrotnie. Standardowo pograł rok i przeszedł do kolejnego zespołu z Francji – Perpignan. Karierę zakończył w 1980 roku w poznańskim Lechu, ale już ani razu nie zagrał z herbem Kolejorza na piersi w meczu ligowym.

W reprezentacji Polski Roman Jakóbczak wystąpił tylko 5 razy w latach 1974-1976. W tym czasie strzelił dwa gole oraz został powołany na Mistrzostwa Świata 1974 w dawnym RFN (zachodnie Niemcy). Na niemieckim Mundialu nie zagrał ani jednego meczu, ale otrzymał brązowy medal za zajęcie 3. miejsca z reprezentacją Polski.

Urodzony 26 lutego 1946 roku we Wrześni, polski pomocnik zadebiutował w Lechu 26 marca 1972. Wówczas Kolejorz grał w II lidze, a spotkanie z Arką Gdynia zakończyło się wygraną poznaniaków 2:0. Ostatni raz pojawił się w koszulce Lecha 10 września 1980 roku, kiedy to polegliśmy w Pucharze Polski z Pogonią Szczecin 0:2. Roman po powrocie z Francji nie zanotował żadnego spotkania w lidze, natomiast pojawił się w kilku pucharowych meczach. Trenerem został w 1992 roku. W swoim debiutanckim sezonie trenował poznańską lokomotywę, która wystąpiła wtedy w 12 meczach, wygrywając z tego połowę, cztery razy remisując i dwukrotnie schodząc z boiska pokonaną. Nie możemy jednak zapomnieć, że to właśnie wtedy Lech ostatni raz zdobył mistrzostwo Polski, a był to jego piąty tytuł w 71-letniej historii klubu. Następca Apostela prowadził Kolejorza od 6 kwietnia 1993 do 19 października tego samego roku. Oficjalnie rozegrał 30 spotkań w lidze. Później już nie widziano go w Poznaniu w roli piłkarza czy trenera.

1955-1965  Zjednoczeni Września
1965-1966  Czarni Żagań
1966-1969  Śląsk Wrocław
1969-1971  Pogoń Szczecin
1971-1976  Lech Poznań
1976-1977  Châteauroux
1977-1978  Red Star Paris
1978-1979  FC Rouen
1979-1890  Perpignan
1980 Lech Poznań

Jarosław Araszkiewicz

Kiedy Jarosław Araszkiewicz występował w lokalnym zespole - Sokole Duszniki, grając na pozycji stopera trafił 3 bramki juniorskiemu zespołowi Lecha. Ten natychmiast zainteresował się Arasiem. Nie minęło wiele czasu, ale ten młody chłopak stał się zawodnikiem poznańskiej drużyny. W zespole z ulicy Bułgarskiej rozwijał się szybko – potrzebował niespełna roku, aby stać się członkiem seniorskiego zespołu. 11 maja 1983 roku jako 18 letni zawodnik zadebiutował w meczu przeciwko Ruchowi Chorzów. Tak właśnie rozpoczęła się długa, pełna pięknych chwil, historia Jarosława Araszkiewicza z Lechem Poznań.

Urodził się 1 lutego 1965 roku w Szamotułach. Początkowo amatorsko grał w tenis, jednak szybko przekonał się, że to właśnie piłka jest jego życiem. Jako 18 letni zawodnik został mistrzem Polski. Warto również wspomnieć o tym, że jest też najstarszym zawodnikiem jaki występował w barwach Lecha. Z nim zdobył 5 mistrzostw, Superpuchar oraz dwukrotnie Puchar Polski. W Kolejorzu wystąpił w 225 spotkaniach (176 w ekstraklasie, 17 Puchar Polski, 11 w europejskich pucharach, 4 Puchar Lata, 3 Superpuchar, 2 Puchar Ligi oraz 12 w II lidze). Zdobył dla Kolejarza 50 bramek.
W latach 1985-1987 występował w Legii Warszawa (41 spotkań), odbywając w ten sposób służbę wojskową. Czterokrotnie podczas swojej przygody z piłką wyjeżdżał na zachód, występując w 5 zespołach (Bakirköyspor Kulübü, MSV 02 Duisburg, VfL Herzlake, Maccabi Netanya, Hakoah-Maccabi Ramat-Gan). Na krajowym podwórku prócz wyżej wspomnianych Sokoła Duszniki, Lecha Poznań i Legii Warszawa występował w czterech zespołach (Pogoń Szczecin, Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, Aluminium Konin, KP Konin), jednak zawsze wracał do Poznania. W reprezentacji zagrał w 12 spotkaniach, a ostatni raz w 1992 roku.
Przed sześcioma laty – 3 czerwca 2003 roku podczas meczu z Wisłą Kraków pożegnał się z poznańską publicznością. Była to chwila na pewno wzruszająca, ponieważ mijało wtedy 20 lat od momentu, w którym  po raz pierwszy wystąpił w barwach Lecha. Było to dokładnie 20 lat i 23 dni – gry na wysokim poziomie, który na pewno zostanie w pamięci wielu kibiców . Niestety ciężko dziś o takich zawodników, a Araś niewątpliwe jest przykładem wierności do klubu.
Po zakończeniu kariery został trenerem rezerw Lecha Poznań, a następnie przez 3 lata realizował się jako trener Warty. Jego drogi z poznańskim klubem rozeszły się – z Sandecją Nowy Sącz wywalczył awans do II ligi, a obecnie jest trenerem Pelikana Łowicz. Jednak nie zrezygnował jeszcze z gry w Lechu, wciąż razem ze swoimi kolegami gra w Oldbojach Lecha Poznań na równie wysokim poziomie, co przed laty.

Kariera:

1979/1980 – Sokół Duszniki

1980-1985 – Lech Poznań

1985-1987 – Legia Warszawa

1987-1990 – Lech Poznań

1990-1992 – Bakirköyspor Kulübü

1992 – Lech Poznań

1993  – MSV 02 Duisburg (w)

1993 – Lech Poznań (j)

1994 – Vfl Herzlake (w)

1994 – Pogoń Szczecin (j)

1995 – Maccabi Netanya (w)

1995/1996 – Hakoah-Maccabi Ramat-Gan

1996/1997 – Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski

1997-1998 – Lech Poznań

1999 – Aluminium konin (w)

1999 – KP Konin (j)

2000-2001 – Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski

2002-2003 – Lech Poznań

za: Wikipedia/Hej Lech/90 minut.