Sergiej Kriwiec nie pamięta meczów Lecha w Pucharze UEFA. (fot. gosiek/Lech24.com)

Dwa lata temu piłkarze Lecha, podobnie jak teraz, awansowali do fazy grupowej europejskich pucharów. Wtedy piłkarze Lecha zagrali sześć spotkań w fazie głównej tych rozgrywek – z Nancy, CSKA Moskwa, Deportivo La Coruna, Feyenoordem Rotterdam oraz Udinese Calcio. W tych spotkaniach grało 10 piłkarzy, którzy dziś występują jeszcze w Kolejorzu.

Aż sześciu z nich zagrało we wszystkich – sześciu, wyżej wymienionych, spotkaniach. To Grzegorz Wojtkowiak, Manuel Arboleda, Tomasz Bandrowski, Semir Stilić, Jakub Wilk oraz Ivan Djurdević.

Pozostali zawodnicy grali naprzemiennie. Byli nimi Bartosz Bosacki, Sławomir Peszo, Dimitrije Injac oraz Marcin Kikut.

W kadrze Lecha byli oczywiście piłkarze, którzy dziś grają w poznańskim zespole, ale w meczach w europejskich pucharach nie udało im się zagrać. Takim piłkarzem jest np. Krzysztof Kotorowski, który musiał ustąpić miejsca Ivanowi Turinie. Podobny los spotkał Luisa Henriqueza, który w ostatnich meczach Lecha prezentował się nieźle, ale przed dwoma laty nie wzbudził zaufania trenera Smudy.

W tamtym sezonie w rozgrywkach Pucharu Ekstraklasy debiutował Mateusz Możdżeń, ale dopiero w poprzednim sezonie udało mu się zagrać w lidze. Zimą sezonu 2008/2009 do Lecha trafił także Jasmin Burić, a więc dziś ważny punkt zespołu z Bułgarskiej.

Wypada mieć nadzieję, że doświadczenie w połączeniu z młodością do oczekiwany efekt. Trudno nie odnieść wrażenia, że to właśnie umiejętność radzenia sobie z presją, a także znajomość i obycie się z europejskimi pucharami jest niezwykle ważne przed meczami z klasowymi rywalami, a należy pamiętać, że Lecha czekają tylko takie spotkania.

Wszystkie zespoły, jakie poznański zespół wylosuje w fazie grupowej mają lepszy od mistrza Polski współczynnik, a więc są także drużynami bardziej doświadczonymi. My jednak piłkarskim kopciuszkiem już nie jesteśmy – to druga na przestrzeni trzech lat faza grupowa Lecha. A taki wyczyn nie udał się żadnej polskiej drużynie.

Doświadczenie Zieliński pozwoliło klubowi lepiej przygotować się do wyjazdu. (fot. Cyran/Lech24.com)

Przygotowania do meczu Lecha z Interem Baku dotyczą nie tylko wielu kwestii stricte sportowych, ale również logistycznych. To nie tylko kwestia transportu, hotelu, ale także własnej żywności i… kucharza. Zespół Mistrza Polski poleci do Azerbejdżanu przygotowany jak nigdy dotąd.

Trzy lata temu pierwsze doświadczenia dotyczące azerskich wypraw zebrał obecny trener Lecha, Jacek Zieliński. Wtedy z Groclinem Grodzisk Wielkopolski rywalizował z MKT-Araz İmişli.

- Jestem mądrzejszy po doświadczeniach sprzed trzech lat. Wtedy, gdy poleciałem z Grodziskiem do Azerbejdżanu, poważnie się zatruliśmy, a niektórych zawodników nie miałem do dyspozycji przez trzy tygodnie. Może nie tylko z grania, co funkcjonowania – przyznał szkoleniowiec poznańskiego zespołu.

Dlatego właśnie Lech zdecydował się na przygotowanie się także pod względem gastronomii. Wszystkie ustalenia dotyczące możliwości skorzystania z własnego kucharza zostały poczynione, tak więc nie będzie z tym żadnego problemu.

- Tam jest inna flora bakteryjna i trzeba się z tym liczyć. Poprzednio zaniedbaliśmy coś i na pewno nie jest tak, że obwiniam za to gospodarzy. Lech dwa lata temu leciał już mądrzejszy o nasze doświadczenia i dzisiaj staramy się być perfekcyjnie przygotowani - podkreślił Zieliński.

Lech do Baku zabiera także swoją żywność, a także wodę. Zespół z Bułgarskiej poza wiedzą Jacka Zielińskiego wykorzystał też własne doświadczenia. Dwa lata temu piłkarze Lecha rozegrali mecz z Chazarem Lankaran. Wtedy zespół z Poznania wygrał 1:0. O kwestię przygotowania logistycznego trener Lecha jest więc spokojny. – Jesteśmy perfekcyjnie przygotowani - uważa.

Wspominamy ostatnią dekadę w wykonaniu Lecha Poznań.

Lech po zdobyciu Pucharu Polski w poprzednim sezonie, 2003/2004, miał okazję walczyć o grę w Pucharze UEFA. Wspomnijmy, co wydarzyło się w kolejnym, 2004/2005, i jak prezentowali się nasi zawodnicy. Zapraszamy do lektury czwartej części „Dekady Lecha”.

Tak jak w poprzednim sezonie cały czas bramki Kolejorza strzegł Waldemar Piątek, który w tym sezonie spędził na boisku 2649 minut. Drugi bramkarz Lecha to Krzysztof Kotorowski, ze swoimi 681 minutami. W tamtym okresie szeregi golkiperów uzupełniał jeszcze Łukasz Fabiański (90 min) i Sławomir Janicki.

Ten pierwszy w Poznaniu spędził tylko rundę jesienną i na wiosnę przeniósł się do zespołu Legii Warszawa. Formację obronną tworzyli: Arkadiusz Czarnecki, Dariusz Imbiorowicz, Ariel Jakubowski, Rafał Lasocki, Mariusz Mowilk, Wojciech Plich, Krzysztof Strugarek, Błażej Telichowski, David Topolski, Paweł Wojtala i Zbigniew Wójcik.

Wiosną drużynę opuścił Wojciech Plich i Paweł Wojtala, oraz Dariusz Imbriowicz, a wzmocnieniem był Marcin Kuś.

Najdłużej na boisku: Mariusz Mowlik (2969), Zbigniew Wójcik (2439), Rafał Lasocki (2305),

Najbardziej bramkostrzelny: Błażej Telichowski (1)

Żółte kartki: David Topolski (7), Ariel Jakubowski (6), Mariusz Mowlik (6), Zbigniew Wójcik (6)

Poznańska pomoc to: Michał i Mirosław Golińscy, Paweł Kaczorowski, Łukasz Madej, Adam Majewski, Paweł Sasin, Maciej Scherfen i Dariusz Stachowiak. Zimą nastąpiła mała rewolucja i w konsekwencji z zespołu wiosną nie zobaczyliśmy już: Michała Golińskiego, Pawła Kaczorowskiego, Łukasza Madeja, Adama Majewskiego, czy Dariusza Stachowiaka. Z kolei drużynę wzmocnili: Paweł Bugała, Matías Ezequiel Favano Otermín (Argentyńczyk z Club Deportivo Español, jedna runda w Lechu), młody Artur Marciniak i Jakub Wilk, Łukasz Paulewicz, czy Piotr Świerczewski.

Najwięcej minut: Maciej Scherfen (2037), Adam Majewski (1426) Paweł Kaczorowski (1207)

Najwięcej bramek: Michał Goliński (5)

Najwięcej żółtych kartek: Maciej Scherfen (10)

Czerwone kartki: Paweł Kaczorowski (1)

Wśród napastników nadal przewodził Piotr Reiss, w tym sezonie z dziewięcioma bramkami w lidze ( w tym dwie z karnego). Tuż za nim z kolejno 4 golami był Zbigniew Zakrzewski, oraz z trzema trafieniami Krzysztof Gajtkowski i Damian Nawrocik. Atak uzupełniali jeszcze: Łukasz Łukasik i Marcin Pontus. Tych dwóch wiosną już nie zobaczyliśmy, ale za to w ich miejsce do Poznania sprowadzono Marcina Wachowicza (z ŁKSu Łódź) i Gambijczyka Ebrahima Ibou Sawaneha. Najwięcej czasu na boisku spędził nie kto inny jak Rejsik (3145), Zaki (1667) oraz Gajtek (1524) Sześć żółtych kartoników nazbierał również Reiss, a o jedną mniej Zbigniew Zakrzewski.

Osiągnięcia:

Lech ze swoimi 34 punktami zebranymi w lidze, zajął ósmą pozycję, ze stratą 28 oczek do liderującej Wisły. Kolejorz 10 razy z boiska schodził zwycięsko, a 12 razy pokonany, a cztery spotkania zakończyły się podziałem punktów. Łącznie niebiesko-biali zdobyli 34 bramki, tracąc o sześć więcej. W tym sezonie ekipę z Poznania wzmocnili dwaj obcokrajowcy, czyli wcześniej wspomniany Argentyńczyk i Gambijczyk, którzy wielkiej kariery, co prawda nie zrobili, ale pierwszy raz od kilku rund do stolicy Wielkopolski sprowadzono kogoś z zza granicy.

Sukcesu w Pucharze Polski nie udało się tym razem powtórzyć, choć do celu było całkiem blisko, ale tym razem skończyło się na ¼ finału. Kolejorz najpierw pokonał KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, potem uległ Drwęsie Nowe Miasto Lubawskie i tym razem również KSZO, by potem zremisować z Arką Gdynia, a następnie wysoko pokonać Drwęcę 5:0. W parze 1/8 finału z Amicą Wronki, najpierw zwycięstwo 2:1, a później remis 1:1 pozwolił Lechowi grał dalej. Poznańską Lokomotywę zatrzymała dopiero Legia Warszawa, bo po bezbramkowym remisie w Poznaniu, Kolejorz w Warszawie uległ miejscowym 2:1.

W związku ze zdobyciem wcześniej Pucharu Polski, Lech miał okazję walczyć o występ w Pucharze UEFA. Niestety dwie porażki 1:0 i 0:1 z zespołem Teriek Grozny już na początku przekreśliły marzenia o dalszej grze.

Muraś to piłkarz, którego sprzedaż do dziś odbija się czkwaką Lechowi. (fot. lechpoznan.pl)

Na piłkarskich boiskach możemy znaleźć piłkarzy, którzy swoją postawą oraz zachowaniem i umiejętnościami potrafią sprawić wrażenie twardych, mocno zaangażowanych w rozgrywki. Jednym z takich zawodników jest Rafał Murawski, który niestety nie reprezentuje już barw poznańskiego Lecha. Krótką charakterystykę tej postaci postanowił napisać dr Jerzy Borowczyk. Zapraszamy do lektury.

Muraś (Rafał Murawski) sprawia wrażenie piłkarza i człowieka dość racjonalnego, rozważnego. Na boisku nigdy nie zdradzał ekscentrycznych zapędów. Dlaczego więc wzbudza tak wiele emocji wśród kibiców Kolejorza? Zresztą chyba nie tylko wśród nich. Przynajmniej przez jeden jesienny wieczór 2008 roku był bohaterem wszystkich kibiców. Powiem od razu, chcę tu pisać o Murasiu romantycznym. I wcale nie chodzi o romantycznego bojownika czy kochanka. Tylko w Polsce zrównuje się romantyzm z porywaniem się na rzeczy przekraczające możliwości jednostki czy wspólnoty albo z nieuchronnym krachem w miłości. Wielu uczonych uważa, że romantyzm to właśnie sprytne, choć czasem szalone łączenie racjonalności z maksymalizmem. Muraś jest piłkarzem romantycznym, czyli nowoczesnym.

Pierwszy akapit powstał na fali porażek Lecha w obecnym sezonie ekstraklasy i Ligi Europejskiej (pisanie go przypominało zaczynanie gry od środka po kolejnej straconej bramce. Szans na wygraną niewiele, trzeba jednak grać dalej. Murawski wydaje się piłkarzem stworzonym do takich momentów. Jakiś geniusz do wstawania z kolan? Twarde szarpanie mimo braku perspektyw!). Na przełomie sierpnia i września brak Murawskiego był dotkliwie odczuwalny. Niezbyt tu pomagało You Tube i oglądanie filmów z bramkami i akcjami byłego kapitana Kolejorza. Jedynie podsycało poczucie straty.

Czytanie akcji i bramek Murasia zaczęło się układać w pewną sekwencję obrazów, w których entuzjazm mieszał się ze smutkiem. Kibic smutek wyraża okrzykiem albo gwizdem (o innych metodach zamilczę). Kibic, któremu płacą za pisanie, chwyta się kombinacji futbolu z literaturą. Jest taki gatunek literacki, w którym żal z powodu utraty miesza się ze słodkim, czasem wręcz ekstatycznym przypomnieniem chwil rozkoszy. To elegia, która opiera się na schemacie: pozytywnie nacechowana przeszłość – dotkliwa teraźniejszość. I choć w końcówce rundy jesiennej Lech zdobył trochę punktów, to sytuacja kadrowa (i zdrowotna) drużyny jest przygnębiająca i charakter Murasia może tu być jakimś pozytywnym punktem odniesienia. Muraś zaczyna się coraz lepiej odnajdywać w tatarskim Rubinie. Coś jednak nie daje spokoju, w środku kołacze, wali w drzwi…

Początek października 2008 roku, stadion przy Bułgarskiej. Kolejorz prowadził z Austrią Wiedeń 3:2, czyli był za burtą pucharu UEFA. Nic nie dało poświęcenie prawie całej drużyny, kilkukrotne wychodzenie z podłamujących momentów meczu. 120 minuta. Wszyscy wiedzą, co wtedy nastąpiło. Strzał Murasia zmienił wszystko. Można bez końca patrzeć, jak biegnie po zdobyciu bramki w stronę ławki trenerskiej w swoim typowym geście po zdobyciu bramki: ręce wyprostowane, naciągnięte jak struny w dół, wzdłuż nóg. Nie grał tego dnia jakoś wyjątkowo. Jednak tym strzałem ze środka pola karnego między obrońcami dokonał otwarcia nowego rozdziału w dziejach Kolejorza (inna sprawa, że rozdział okazał się tylko fragmentem, strzępem). To jest chyba znak firmowy Murawskiego – ukryta obecność na boisku, ciągłe próby demontażu konstrukcji przeciwnika i zupełnie niewidowiskowe, jakby przypadkowe montowanie ataku własnej drużyny. Bywały mecze, które w większości schodziły mu na bieganiu w poprzek boiska, na pracy w rejonach linii środkowej.

W grudniu 2008 roku w Rotterdamie Lechici grali swój koronny kawałek: strzelamy jedną bramkę i wieziemy na rozchybotanym wózku awans do kolejnej rundy Pucharu UEFA. Mimowolny i dość zgrany horror. Ktoś w nim musiał jednak zagrać. Muraś jakby czekał na taką chwilę. Był w obronie i pod bramką przeciwnika. Nie odpuszczał żadnej akcji. W pamięci mam jedno z ujęć holenderskiego dramaciku. To było chyba ostatnie 10 minut meczu. Feyenoord rzadko schodził z połowy Lecha. Murawski nagle na pierwszym planie w telewizyjnym ujęciu. Walczył pod swoim polem karnym. Na moment widać twarz, a raczej maskę (w końcu jesteśmy w teatrzyku, w horrorze) z podbitym lewym okiem. Wydarł piłkę, udaremnił kolejny atak. I co? Niby nic. Chleb powszedni Szarej Eminencji – Defensywnego Pomocnika. Tyle, że ten mistrz drugiego planu jak zwykle wyszedł z ukrycia w decydującym momencie. Jego determinacja w grze do ostatniej minuty pozwoliła dojechać do awansu. Szeregowiec zwycięstwa. Kapitan, który – jak dawni wodzowie – idzie w pierwszej linii, a przecież nie przeprowadza jakiejś ułańskiej szarży na boisku. Raczej żmudnie rozpracowuje wroga.

Trudno mówić o stylu gry Murawskiego w superlatywach. Walka o każdy metr nie jest niczym porywającym dla oka. W futbolu według Murasia nie bardzo jest miejsce na techniczne fajerwerki czy popisowe zagrania. Zachwyt nad grą tego piłkarza przychodzi z czasem i zawsze jest ulotny. Pewnie byłby jeszcze mniej widoczny, gdyby nie asysty i zdobyte gole.

Weźmy trudny mecz Lecha z Lechią 15 maja 2009 roku. Do 83 minuty utrzymywał się wynik bezbramkowy. Kolejorz odgrywał tym razem kolejną odsłonę wiosennej niemocy i zanosiło się na podtrzymanie serii irytujących i niewiele wartych remisów. W ostatnich 10 minutach tylko Muraś zachował zimną krew, a zarazem szaleńczy, jakby zupełnie nieracjonalny zapał do walki. Trochę w tym przypominał walczących do ostatniego gwizdka Niemców czy piłkarzy Manchester United wydzierających w ostatnich minutach zwycięstwo Ligi Mistrzów Bayernowi Monachium. Podczas meczu z Lechią przewaga Lechitów była równie ogromna, jak strzelecka bezradność. W rzeczonej 83 minucie Muraś stracił piłkę w środku pola. Wracał za tym, który mu ją odebrał. Odzyskał i pognał pod pole karne Lechii z niebywałą lekkością. Wykonywał te swoje nieefektowne, ale skuteczne zwody. Oddał piłkę na prawo, do Rengifo, a Hernan mu odegrał. Murawski tuż przy polu karnym podciął piłkę, któryś z Lechitów walczył o nią w powietrzu i odbił znów na prawo. Tu dopadł ją ponownie idący do końca za akcją Murawski i na bocznej linii pola bramkowego obrócił się w stronę bramki i znów podciął piłkę. Przelobował obrońców, a Robert Lewandowski dołożył głowę i Lech wywalczył mało już realne – jak się zdawało – zwycięstwo.

Czytam dopiero co sporządzone opisy akcji. Nie wierzę przecież, aby słowa mogły sobie poradzić z przestrzenią, ludźmi, piłką. Gdybyśmy teraz rozmawiali, wykonałbym kilka gestów naśladujących zwody, podania czy strzały bohatera elegii. Ale na nieuchronne odejście zdania i akapity też niewiele poradzą. I niech tak zostanie. Jedyne, co można zrobić, to rozpamiętywać. Nękać się obrazami (z monitora, z pamięci), na których ulubiony piłkarz odbiera, podaje, prowadzi piłkę. I tymi, na których strzela gole. Tak jak w niedawnym meczu Rubina z Kubaniem: Muraś znalazł się w polu bramkowym, dostawił nogę i zdobył pierwszą bramkę na Syberii. Gol z lodu. Piłkarz cierpliwy, o którym rosyjskie gazety jakiś czas temu pisały, że zatrzymał Iniestę…

Tylko co to wszystko ma wspólnego z romantyzmem? Ano to, że Muraś nie ustaje w pojedynczej, twardej walce dla całego zespołu. Bo romantyk to ktoś, kto wie, że przyszło mu działać w świecie bez ram i tła. Jego rzeczywistości brakuje gwarancji – sensu, ładu, Boga. Za każdym razem musi ich szukać i niekoniecznie znajduje. Ciągle na nowo ustanawia krótkotrwały grunt. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy uzna swoje ograniczenia, a zarazem podejmie działania w taki sposób, jakby wszystko zależało od niego. Jest słaby, ale mocny. Muraś odszedł z Kolejorza, bo jest piłkarzem romantycznym i musi szukać nowych wyzwań. Musi grać o inne, wyższe stawki. Także finansowe. Wyższa gaża – więcej do stracenia. Nie ma już Murawskiego w Lechu – zostają obrazki jego pracowitej krzątaniny, za pomocą której ustanowił silne chwile, jasne momenty. Może niezapomniane.

Jerzy Borowczyk

adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej UAM
autor książki Rekonstrukcja procesu filomatów i filaretów 1823-1824

Rok 2009 był dla Lecha przełomowy. Kolejne niezwykle ważne dwanaście miesięcy przed nami. Jak, my kibice, wejdziemy w nowy rok?

Rok temu nasze noworoczne postanowienia były zgoła inne. Przejść Udinese i jak najszybciej zdobyć mistrza. Byliśmy liderem. Po siedemnastu ligowych kolejkach znajdowaliśmy się na pierwszym miejscu z trzydziestoma sześcioma punktami na koncie. Byliśmy na fali wznoszącej i żadna polska drużyna nie była wstanie się nam przeciwstawić. Przypominaliśmy tę Wisłę Kraków, która przed kilkoma laty na równi rywalizowała z Schalke czy Lazio. Dwanaście miesięcy temu, to my zagraliśmy świetne mecze m.in. z Deportivo. Podsumowaniem roku 2008 był mecz z Feyenordem, który może do najpiękniejszych nie należał, ale zakończył się naszym najwiekszym zwycięstwem. Awansem – wyjściem z grupy Pucharu UEFA – a to było coś.

Dzisiaj Lech na swoim koncie ma tylko cztery punkty mniej. Swój ostatni mecz wygrał 2:0. Nie gra jednak w kolejnej fazie już Ligi Europejskiej. Naszym noworocznym marzeniem są duże transfery i włączenie się do walki o majstra. Trafniej będzie może mówić o częstszych potknięciach Wisły. Oczywiście wpierw musimy patrzeć na swoją grę, jednak forma obecnego lidera piłkarskiej Ekstraklasy będzie miała kluczowe znaczenie.

Tuż przed świętami, my kibice, dostaliśmy od zarządu prezent. Do Lecha trafił pomocnik – Sergiej Kriwiec – który ma uporządkować grę Kolejorza w środku pola. Ten gracz ma zastąpić Rafała Murawskiego. Jeden piłkarz gry Lecha nie zmieni – potrzebujemy kolejnych wzmocnień – zawodników, którzy z marszu wskoczą do pierwszego składu i podniosą poziom sportowy zespołu z Bułgarskiej.

Właśnie – na początek 2010 roku można spojrzeć z uśmiechem. Nie zważając już na wynik sportowy to właśnie na początku marca wielu z nas pierwszy raz od kilku miesięcy będzie mogła na żywo dopingować Kolejorza – zasiadając na coraz ładniejszym obiekcie przy ulicy Bułgarskiej. I choć dzisiaj, przejeżdżając obok modernizowanego obiektu zauważyć tylko cztery kratownice i towarzyszące im ości, na których w przyszłości rozłożona zostanie membrana dachu, ten widok napawa optymizmem. Obecnie ta budowla nie przypomina stadionu, ale jeszcze kilka miesięcy wytrzymamy.

Kolejorz to jest nasza drużyna. Zespół, od którego się nie obrócimy. Nawet, jeśli nie walczylibyśmy o mistrzostwo, a znaleźli się na miejscu Odry Wodzisław. To barwy i masa wspomnień, których nie oddamy. Lech to piłkarze, kibice, ale przede wszystkim wiara w to, że będzie lepiej. Dzisiaj to także oczekiwania – chęć podniesienia trofeum, na którym wygrawerowano napis „Mistrz Polski”. To siedemnaście lat oczekiwań na chwilę, w której z dumą wszyscy krzykniemy „Mistrz, mistrz Kolejorz”.

Jaki był to rok dla Lecha? Podsumowanie minionych dwunastu miesięcy.

Już za kilkanaście dni koniec roku. Z pewnością ten nie był dla Lecha tak udany, jak poprzedni. Przypomnijmy sobie, co wydarzyło się na ligowych i europejskich boiskach z udziałem Kolejorza. Zapraszamy do lektury podsumowania roku, które przygotowała dla Was Pinus.

Najważniejszym wydarzeniem początku mijającego roku był z pewnością mecz z Udinese Calcio. Po dobrej grze Lecha jesienią była duża szansa, by rozbudzone apetyty kibiców zaspokoić i dokonać czegoś wielkiego.  Po pierwszym emocjonującym meczu były szanse na awans i z takim zamierzeniem piłkarze i liczna grupa kibiców wybrała się do Udine. Niestety niebiesko-biali potrafili zagrać dobrze tylko w pierwszej połowie, natomiast druga pokazała, jak dużo brakuje polskim klubom do europejskich. Tak zwany ,,Sen z Udine” odbijał się czkawką wszystkim jeszcze bardzo długo.

Po fantastycznej jesieni, po której piłkarze Lecha zajmowali pozycję lidera, nikt w Poznaniu nie spodziewał się takiego obrotu sprawy, jaki miał miejsce wiosną. Mało kto był wstanie uwierzyć w to, że po wymęczonych zwycięstwach z GKSem Bełchatów i Jagiellonią Białystok na kolejne będzie trzeba tak długo czekać. Serię, aż dziewięciu remisów przerwały tylko trzy zwycięstwa z : Piastem Gliwice, Śląskiem Wrocław i Lechią Gdańsk. W sytuacji, kiedy zespół walczy o mistrzostwo Polski wydaje się to absurdalne i niewyobrażalne. Nic więc dziwnego, że musiało się to zemścić, bo każde potknięcie Lecha wykorzystywali przecież rywale.

Schemat, jaki prezentował Lech wyglądał zawsze tak samo. Najpierw strata bramki, a potem gonienie rywala, by w końcu, w ostatnich minutach spotkania przyprawić wszystkich o zawał serca i wyrównać.W najlepszym przypadku to poznaniacy pierwsi zdobywali bramkę, by następnie oddać całkowicie swoją przewagę i dać sobie strzelić gola. Jedyne spotkanie wygrane pewnie, to mecz ze Śląskiem, po którym można było mieć nadzieję, że jakoś to jeszcze będzie.

Często mówi się, że mistrzostwo zdobywa się poprzez wygrane z zespołami z dolnej części tabeli, a niekoniecznie z czubkiem. Lech jest klasycznym przypadkiem, jak można pokonać Wisłę, zremisować z Legią i upragnionej korony nie zdobyć. Cały problem polega na tym, że Kolejorz notorycznie tracił punkty w meczach z najsłabszymi zespołami z całej stawki.

Czynników, które na to wpłynęły jest wiele. Z pewnością jednym z nich jest to, że ówczesny trener nie zmieniał taktyki i ustawienia swojego zespołu. Przeciwnicy nie czuli więc już takiego respektu, bo wiedzieli, czego mogą się spodziewać.

Lech remisował najczęściej u siebie, a przecież atmosfera, jaka panuje na stadionie przy ulicy Bułgarskiej jest niesamowita. Niestety zamiast wykorzystać ten atut, bo nie jednej drużynie miękły nogi pod wpływem dopingu niebiesko-białych, tu także Lechici się nie popisali.

Wiosną, bardzo często mówiło się o różnych konfliktach w zespole. Już w lutym całe zamieszanie wokół Piotra Reissa sprawiło, że Lechita z krwi i kości więcej już w drużynie nie zagrał. Ten zawodnik z pewnością pomógłby kolegom z drużyny swoim doświadczeniem.  Do tego dochodziły słuchy, że Ivan Turina buntuje zawodników z Bałkanów. Także różne zachowania gwiazd, które chciałyby zmienić klub nie sprzyjały dobrej atmosferze w szatni, a to także przełożyło się na grę.

Jednym z nielicznych plusów tej rundy było zwycięstwo w Remes Pucharze Polski. Jednak szczerze mówiąc, była to raczej wisienka na zakalcu.

Nowy sezon miał być inny. Nowi zawodnicy, nowy trener, a cel ten sam – mistrzostwo Polski. Po drodze jeszcze chęć powtórzenia sukcesu w Europie i Pucharze Polski.

Jednak cele w dość brutalny sposób zweryfikowała rzeczywistość. Dwie rundy w Lidze Europejskiej po m.in. wysokiej wygranej nad Fredrikstad, zakończyła porażka po rzutach karnych z FC Brugge. Zdecydowanie gorzej było w Pucharze Polski, gdzie Lech sensacyjnie odpadł ze Stalową Wolą i po jednym meczu zakończył swoją walkę o to trofeum.

Jeśli szukać w tym pozytywów, to był tylko jeden – można było już tylko skupić się na lidze. Wysokie zwycięstwa w dwóch pierwszych meczach napawały optymizmem. Później jednak gra zaczęła się stopniowo pogarszać i znów pojawiły się obawy, czy i tym razem Lech nie straci swojej szansy.

Utrata punktów i kryzys w zespole sprawił, że na czele pewnie uplasowała się krakowska Wisła. Cieszyły zwycięstwa właśnie z Wisłą Kraków i Ruchem Chorzów. Jednak Lech przypominał trochę zespół z wiosny, gdzie jeden dobry mecz przeplatał złym.

Bardzo dobrze w zespół udało się wkomponować Sewerynowi Gancarczykowi. W Poznaniu szanse dostali też zawodnicy młodzi, co nie miało miejsca wcześniej, i w pełni ją wykorzystali. W związku z przebudową stadionu, Kolejorz zmuszony był grać we Wronkach. Nie wszystkim kibicom podobał się ten fakt, a samym piłkarzom na pewno brakowało żywiołowej, energicznej publiczności.

Oprócz tego ogromne fatum wisiało na poznańskich zawodnikach. Po kolei, jeden po drugim zostali wyeliminowani z gry i sytuacja wydawała się coraz bardziej nieciekawa. Udało się jednak z tego wyjść obronną ręką, a duży udział mieli w tym wyżej wymienieni młodzi zawodnicy.

Lech traci do liderującej Wisły 8 punktów, a do drugiej Legii 2 oczka. Mistrzostwo jest cały czas realne, jednak by je zdobyć, koniecznie trzeba uniknąć błędów z rundy wiosennej. Do dyspozycji trenera powrócą wszyscy kontuzjowani piłkarze, a oprócz tego istnieje szansa, by powrócić na swój stadion. A Wy, drodzy Czytelnicy, co myślicie o mijającym roku w wykonaniu Lecha?

Zobacz jak zdobyć 600zł. Kliknij!!!

Polemika na temat oceny pracy Zielińskiego. Czy mamy szansę na koncowy tryumf?

Zmiana trenera przed obecnym sezonem musiała mieć duży wpływ na to, jak we wszystkich rozgrywkach będzie się prezentował zespół Lecha Poznań. Zatrudniono nowy sztab szkoleniowy i zdecydowano się sprzedać Rafała Murawskiego. To właśnie te dwa ruchu, na które zarząd Lecha się zdecydował miały mieć największy wpływ na formę Kolejorza w nadchodzącym sezonie. Jego początek był bardzo dobry – zwycięstwo w Superpucharze oraz świetny występ w pierwszej rundzie z norweskim FFK mógł napawać optymizmem. Jednak z czasem zaczęły się problemy..

Rok temu, tak jak i teraz, zarząd zapowiadał zdobycie Mistrzostwa Polski. Wtedy przeżyliśmy rozczarowanie, nie mogąc wciąż uwierzyć jak po tak udanej w wykonaniu Lecha rundy jesiennej, można było stracić tytuł, który był na wyciągnięcie ręki. Świetne występy w Pucharze UEFA, jednak trochę sfałszowały prawdę. Fakt – w tym sezonie mimo większych niż w zeszłym aspiracji, nie udało się awansować dla fazy grupowej Ligi Europejskiej, która była wręcz na wyciągnięcie ręki. O tym fakcie zadecydowały rzuty karne. 2 października 2008 roku – zadecydował o awansie strzał rozpaczy Rafała Murawskiego. Ten przypadek sprawił, że jesień w wykonaniu zespołu Franciszka Smudy oceniamy zgoła inaczej niż jesień drużyny Jacka Zielińskiego.

Lechowi w tym sezonie nie udało się wygrać z Brugią, która kosztem nas awansowała do kolejnej fazy europejskich rozgrywek. Występy Lecha w ramach Pucharu UEFA z takimi zespołami, jak Deportivo, Nancy czy też CSKA Moskwa zapamiętamy na pewno na długo. Jednak czy faktycznie było tak kolorowo?

No właśnie – nie zupełnie. Przez pryzmat tych świetnych spotkań oceniamy grę zespołu, nie przepuszczając przez filtr wspomnień takich spotkań jak te z Ruchem Chorzów rozegranego przy Cichej czy meczu z Arką w Gdyni. Efekt?

Po 12 kolejkach sezonu 2008/2009 zespół na swoim koncie miał 21 punktów. Jego bilans wynosił 22 strzelone bramki i 10 straconych. Różnice jakie da się zauważyć,  porównując je do obecnego sezonu są niewielkie. Także mamy 21 punktów. Mamy zdobytych mniej, bo 19 bramek, i straconych więcej, bo 13 bramek. Faktem jest, że w zeszłych rozgrywkach tak fantastycznie nie wystartowała Wisła Kraków i wciąż graliśmy w Pucharze Polski. Co więcej zespół rywalizował w ramach Puchar UEFA z mocnymi europejskimi zespołami. Cały czas, jednak mówiono i mistrzostwie i tytule, który dla zespołu był najważniejszy. Cel ten nie został osiągnięty.

Trudno także porównać trzeci rok pracy Smudy z pierwszym Zielińskiego. Owszem Franz przez trzy lata ułożył zespół bardzo dobry, ale przez ten czas także wpajał mu swoją taktykę i preferencje, które są odmienne od tych zakładanych przez Jacka Zielińskiego. Przede wszystkim zmienił on ustawienie, przechodząc z typowej dla Smudy choinki na system 4-4-2.

Rok temu Wisła miała, po 12 kolejkach, na swoim koncie 24 punkty punkty, a nie tak jak teraz 31. Właśnie przez pryzmat gry tego zespołu oceniamy dziś Jacka Zielińskiego. Czy nie powinniśmy się skupić na swojej drużynie i to ja oceniać? Tak niewiele zabrakło nam do tego, aby jak rok temu cieszyć się z gry naszej drużyny w pucharach. Rok temu Murawski trafił, w tym roku Djurdević swojego karnego przestrzelił. W zeszłym roku męczyliśmy się w Pucharze Polski z Odrą, szczęśliwie strzelając w 85 minucie bramkę, a we wrześniu tego roku odpadliśmy po karnych ze Stalą. Trzy aspekty poza-ligowe, przez które oceniamy ligę. Trzy aspekty, na które zespół nie ma obecnie wpływu, a wpływają na jego ocenę.

Dajmy czas trenerowi i zespołowi. Na oceny przyjdzie czas pod koniec rundy oraz pod koniec sezonu. Może uda się wygrać pozostałe mecze – z Polonią Bytom, Ruchem Chorzów, Zagłębiem Lubin, Piastem Gliwice oraz Koroną Kielce. Zdobyć można w nich 15 punktów. Wisłę czekają jeszcze trudne mecze, ale przede wszystkim z Legią. Podopieczni Skorży zagrają także Cracovią z Odrą na wyjeździe, Ruchem na wyjeździe oraz z Zagłębiem. Nie wierzę w to, że punktów nie stracą.Wpierw patrzymy na swoja dyspozycję, a potem na innych. 10 punktów to tylko 3 porażki i remis. To naprawdę tak dużo?

Logo UEFA

Przedstawiamy wyniki Lecha Poznań w europejskich pucharach po 1979 roku.  Kolejorz w tym czasie próbował swych sił w Lidze Mistrzów, Pucharze UEFA oraz Pucharze Zdobywców Pucharów. Od 1994 roku kiedy to poznaniacy stoczyli bój o Champions League z Spartakiem Moskwa, Kolejorzowi dane było występować tylko w Pucharze UEFA.

Legenda:
G – Grupa

R1 – Runda 1

R2 – Runda 2

Q1 – Kwalifikacje 1 runda

Q2 – Kwalifikacje 2 runda

Rok	Puchar	Runda	Dom		Wyjazd		Mecz	Rewanż	Karne
2009		R3	Lech Poznań		Udinese		2-2	1-2
2009		G	Feyenoord		Lech Poznań		0-1
2009		G	Lech Poznań		Deportivo La Coruna		1-1
2009		G	CSKA Moscow		Lech Poznań		2-1
2009		G	Lech Poznań		AS Nancy		2-2
2009		R1	Austria Wiedeń		Lech Poznań		2-1	2-4
2009		Q2	Lech Poznań		Grasshoppers		6-0	0-0
2009		Q1	Khazar Lenkoran		Lech Poznań		0-1	1-4
2005		Q2	Terek Grozny		Lech Poznań		1-0	1-0
2000		R1	Lech Poznań		IFK Göteborg		1-2	0-0
2000		Q	Metalurgs Liepaja		Lech Poznań		3-2	1-3
1994		R2	Lech Poznań		Spartak Moscow		1-5	1-2
1994		R1	Lech Poznań		Beitar Jerusalem		3-0	4-2
1993		R2	IFK Göteborg		Lech Poznań		1-0	3-0
1993		R1	Lech Poznań		Skonto Riga		2-0	0-0
1991		R2	Lech Poznań		Olympique Marseille		3-2	1-6
1991		R1	Lech Poznań		Panathinaikos		3-0	2-1
1989		R2	FC Barcelona		Lech Poznań		1-1	1-1	5-4
1989		R1	KS Flamurtari Vlorë		Lech Poznań		2-3	0-1
1986		R1	Borussia Mönchengladbach		Lech Poznań		1-1	2-0
1985		R1	Lech Poznań		Liverpool		0-1	0-4
1984		R1	Lech Poznań		Athletic Bilbao		2-0	0-4
1983		R2	Aberdeen		Lech Poznań		2-0	1-0
1983		R1	IBV Vestmannaeyjar		Lech Poznań		0-1	0-3
1979		R1	MSV Duisburg		Lech Poznań		5-0	5-2