Lech Warta

Jeszcze rok temu to Lech Poznań zbierał oklaski ze wszystkich możliwych stron. A to za występy w Lidze Europejskiej, a to za grę w Pucharze Polski. Co chwile zajmował pierwsze miejsce na liście najbogatszych klubów oraz co ważne najbardziej medialnych. Przyszedł nowy sezon i na portalach o Lechu cisza. Był okres, że nic ciekawego nie można było przeczytać, ba nawet dziennikarze przestali się bawić w spekulacje.

Włodarze Lecha Poznań robią swoje, a na zapleczu ekstraklasy rośnie klub, o którym w ostatnim czasie więcej piszą niż o lokalnym rywalu. Chodzi w rzeczy samej o Wartę Poznań, która na 100lecie klubu chce awansować do Ekstraklasy. Czy doczekamy się czasów, kiedy to w Poznaniu były trzy pierwszoligowe drużyny? Miejmy nadzieję, że tak.

Interesujące mogą być spotkania pomiędzy Lechem, a Wartą długo oczekiwane Derby Poznania, czy chociażby mecze pomiędzy poznańskimi drużynami a Legią Warszawa. Wielu sympatyków Lecha Poznań pójdzie wesprzeć Zielonych w meczu z odwiecznym rywalem.

Co wy o tym myślicie?

fot. Piotr Skórnicki (gazeta.pl)

Na stadionie przy ul. Bułgarskiej zakończyły się już prace związane z ułożeniem nowej murawy. Prace rozpoczęły się zaraz po spotkaniu Warta Poznań – GKS Katowice w sobotę 20 marca i trwały nieco ponad tydzień. Nowa nawierzchnia ma zastąpić dotychczasową, która z zieloną trawą miała niewiele wspólnego. Pierwszy mecz na miejmy nadzieję równym boisku już w najbliższy piątek o godzinie 20.

Wtedy to Lech Poznań podejmie sąsiadujący w tabeli Śląsk Wrocław. Wrocławianie mają tyle samo punktów co Kolejorz i plasują się jedną pozycją za mistrzem Polski. Obyśmy wraz z nową, równą murawą doczekali się poprawy stylu i nowej jakości w grze piłkarzy Lecha.

Świeżo położona trawa nie będzie miała zbyt dużo czasu na ukorzenienie. Dzień po piątkowym meczu Lecha, w sobotę 2 kwietnia o 16 poznańska Warta zagra z KSZO Ostrowiec Świętokrzyski. 3 dni później, we wtorek Kolejorz zmierzy się z Podbeskidziem w pierwszym meczu półfinału Pucharu Polski.

Felieton

Po ostatnim turnieju Remes Cup Ekstra, pozostaje odrobina niesmaku. Oczywistością jest to że większość kibiców w Poznaniu, jak i okolic Poznania, są zdecydowanymi zwolennikami Lecha Poznań. Jest to fakt, którego kwestionowanie jest całkowicie irracjonalne. Jednakże, obiektywnie patrząc na poznańską arenę sportową, oprócz Lecha niemal sportu nie ma. Gdy w latach 80-tych poprzedniego wieku zacząłem interesować się sportem, w Poznaniu było wiele sekcji i klubów sportowych. Czy dziś oprócz kibiców Lecha, mamy jakiś innych?

Piłka nożna:

1. KKS Lech Poznań – klub który najchętniej wspierali poznaniacy, wielokrotny mistrz Polski, któremu poświęcona jest ta strona. Wszystkich sukcesów nie ma sensu tu wymieniać, są one w sercach każdego z nas.

2. Olimpia Poznań – Gwardyjski Klub Sportowy – czyt. Milicyjny – miał swoich zwolenników jednak przez fakt powiązania z Milicją Obywatelską, nigdy nie zdobył serc – gdyby nie obiekty sportowe na Golęcinie nikt nie znał by tego klubu.

3. Warta Poznań – klub z wielką przeszłością który wraz z upływem lat, nieco bladł, miał jednak w nie tak znów odległej przeszłości swój epizod w najwyższej klasie rozgrywkowej. Obecnie kibiców można zabrać w dwóch, trzech tramwajach.

Koszykówka:

1. Lech Poznań – sekcja męska – (11 mistrzostw, 7 wice mistrzostw, 7 3 miejsc w Polsce) kto nie pamięta Eugeniusza Kijewskiego (obecnie czołowy polski trener), Jarosława Jechorka? W tych czasach mecze z Macabi Tel Aviv, FC Barcelona Jugoplastika Split to był najwyższy Europejski poziom – nie istnieje!

2. Warta Poznań – sekcja męska – wychowała Eugeniusza Kijewskiego – nie istnieje!

3. Olimpia Poznań – sekcja żeńska – dwukrotne mistrzynie Polski – nie istnieje!

4. AZS Poznań – sekcja żeńska – mistrz Polski, dwukrotny wicemistrz – co rok walczy o życie, i mimo iż gra w najwyższej klasie rozgrywkowej, kibice w Poznaniu nie chcą ich wspierać, a ten klub jest z nami od 1919roku – sekcja męska – 4-ro krotny mistrz Polski – nie istnieje!

Mógłbym tak wypisywać o przeszłości w nieskończoność. Grunwald Poznań – szczypiorniści, Posnania – rugby…

Jeszcze 10-15 lat temu prawdziwy kibic sportowy w Poznaniu mógł oglądać rozgrywki na najwyższym poziomie. W sekcjach takich jak: Koszykówka, Piłka Ręczna, Rugby, Siatkówka, Pływanie, Wioślarstwo, Kajakarstwo, dyscypliny można mnożyć.

Czy poznaniacy sami zrezygnowali z 16 mistrzostw Polski w Koszykówce? Czy fakt kibicowania Lechowi ogranicza zainteresowanie innym sportem i wspierania „swoich”?

Czy nie czas pomyśleć o reaktywowaniu innych sekcji? Wzorem FC Barceolny (koszykówka, piłka ręczna, hokej na lodzie*, a może siatkówka) i budować naprawdę WIELKI KLUB.  Każda z tych dyscyplin jest widowiskowa, a  Lech to nie tylko tu i dziś na Bułgarskiej. To historia Poznania, całkiem nie mała. Chciałbym sprowokować Was do dyskusji.

Co sądzicie o budowie klubu wielosekcyjnego?

*mało kto wie że w Poznaniu był zespół hokeja na lodzie.

Warta Poznań zagra na Remes Cup Extra.

Dziś ogłoszono, iż szóstym uczestnikiem Remes Cup Extra będzie Warta Poznań. „Zieloni” ostatnio brali udział w turnieju zimą 2009. Wtedy doszli do finału, gdzie jednak ulegli Arce Gdynia. Tym samym już 14. stycznia nadarzy się okazja do przypomnienia sobie gry Piotra Reissa, który zapewne nie odpuści sobie okazji pokazania się kibolskiej społeczności.

Stadion robi różnicę. Trawa niestety także. (fot. gosiek/Lech24.com)

Tak wiemy, temat jest strasznie monotonny i męczący, ale w zasadzie trudno przejść obok niego obojętnie. Lech gra w kratkę, a trawa sprawia że mistrzowie Polski mają kolejny problemy. Tym razem mimo wymiany murawy we wrześniu kłopoty z jej jakością ponawiają się. Można by nawet rzecz, że wraca ze zdwojoną siłą! Zresztą możecie sami zobaczyć.

POSiR jako zarządca stadionu musi się trawą zająć, a wymaga tego UEFA, która bacznie przygląda się jej stanowi. 4 listopada do Poznania przyjedzie Manchester City, a delegat na pewno nawierzchni w takim stanie jakie mamy teraz do gry nie dopuści. – Jest kilka scenariuszy. Od tego, że uzdrowimy, różnymi metodami. Jesteśmy także przygotowani na to, żeby wymienić część, albo nawet całą trawę - tłumaczy Maciej Mielęcki.

- Jestem właśnie po rozmowach z UEFA, która chce aby walczyć o tę murawę, którą mamy. Ona jest dobra, ale trzeba dać jej odetchnąć. Obłożenie murawy jest duże, ja nawet się śmiałem, że prawdopodobnie łatwiej będzie utrzymać murawę gdyby rozłożyć ją na autostradzie - żartował dalej Mielęcki z POSiRu.

Nam, kibicom Lecha, do śmiechu jednak nie jest. Jednak Mielęcki podsuwa pewne rozwiązanie. - Będziemy rozmawiać z Wartą, żeby część, albo wszystkie mecze przeniosła na Drogę Dębińską. Mamy wiele możliwości - przyznaje Mielęcki.

Czy zatem Kolejorz może być spokojny o spotkania ligowe, a także w Lidze Europejskiej? - Nie widzę innej możliwości. Spotkania się odbędą. Pozostaje trzymać kciuki za Lecha i jego sprostanie rywalom - kończy Mielęcki.

My jednak nie kończymy i mamy dla Was trzy zdjęcia trawy z Bułgarskiej. Wygląda ona… w zasadzie sprawdźcie sami.

Piotr Reiss to jeden z lechitów na wygnaniu, którzy znaleźli swoje miejsce w Warcie. (fot.piotrreiss.pl)

W Lechu rozkochany jest nie tylko cały Poznań, ale i Wielkopolska. To wszystko sprawia, że na dużo słabszą i gorzej zorganizowaną Wartę przychodzi mniej kibiców, a więc zainteresowanie  i sukcesy są mniejsze. Jeśli chodzi o transfery Zielonych do Lecha, i Lechitów do Warty to tu sprawa wygląda podobnie. Zapraszam do lektury tekstu, będącego odpowiedzią na komentarz jednego z naszych Czytelników.

Obecnie przeglądając kadrę Kolejorza trudno znaleźć zawodnika, który podczas swojej kariery miałby, choć mały epizod w ekipie Zielonych. Zupełnie inaczej sprawa wygląda u naszych sąsiadów, gdzie miejsce znalazła zdecydowana większość piłkarzy, którzy w Lechu nie byli już potrzebni.

Najpopularniejszym przypadkiem jest oczywiście Piotr Reiss, symbol Lecha Poznań, który oskarżony o korupcję stał się pewnego rodzaju zagrożeniem. Klub najpierw zawiesił wieloletniego kapitana, poźniej w niemiłych okolicznościach nie przedłużono umowy i na tym się skończyła wieloletnia przygoda obu stron. Efekt? Rejsik otrzymał ofertę współpracy z Wartą i nie trudno się dziwić, że ją przyjął, bo nie zmieniając adresu zamieszkania nadal mógł promować sport w Poznaniu. Teraz jest jedną z sił napędowych Zielonych i strzela bramkę za bramką.

Oczywiście nie tylko Reissa, Warta przyjęła do siebie z otwartymi ramionami, bowiem w klubie przy Drodze Dębińskiej miejsce znalazło także dziewięciu innych piłkarzy, którzy wcześniej mieli styczność z Lechem.

Jednym z tych, którzy uznania na Bułgarskiej nie zdobyli był na pewno Artur Marciniak. Młody zawodnik, kapitan młodzieżowej reprezentacji U-20, w Lechu rozegrał kilka spotkań, ale szału nie zrobił, po czym pozbyto się go najpierw do GKSu Bełchatów, a zimą 2009 trafił do Warty. Doceniony w Lechu nigdy nie był i tak naprawdę nigdy się poznano się na jego rzekomo dużym talencie.

Z postaci bardziej znanych nie można zapomnieć o dwóch Tomaszach: Magdziarzu i Bekasie, którzy w Kolejorzu osiągnęli więcej, niż wyżej przytoczony Marciniak, a mimo to gdy okazali się już nieprzydatni, przyjęto ich w Warcie i reprezentują ją już od kilku sezonów. Ten sam los podzielił Arkadiusz Miklosik, który w Lechu udany miał swój ostatni sezon, o której wspominałam we wcześniejszym artykule, ale jeśli chodzi o niego to powrócił w miejsce, gdzie zaczynał, bo jest jednym z wychowanków Zielonych.

Błażej Jankowski, a więc obrońca Warciarzy, choć niewielu może to pamiętać, najpierw piłarski kunszt trenował w SKS 13 Poznań, a potem przez cztery sezony od 1998 do 2002 roku ( z przerwą w sezonie 2000/2001) przebywał na Bułgarskiej.

Cztery mecze w pierwszym zespole, z czego jeden w Pucharze Polski i trzy w Ekstraklasie w niebiesko-białej koszulce zaliczył Krzysztof Strugarek, obecnie  także obrońca Warty. Krótkie epizody w Lechu mieli także Łukasz Radliński i Marcin Mazurek, obecnie też reprezentanci Zielonych.

Na podsumowanie nie można zapomnieć, o tym, że obecny trener Warty, a więc Marek Czerniawski także miał powiązanie z Lechem! Otóż rozegrał w jego barwach 64 spotkania, zdobywając nawet dwie bramki. Do 2009 roku grał także w Oldboyach kolejowego klubu.

Dopóki Lech będzie klubem silniejszym, bogatszym i lepszym, możemy spodziewać się, że sytuacja, gdzie w Warcie mamy pełno piłkarzy niebiesko-białych, szybko nie ulegnie zmianie, bowiem przy Drodze Dębińskiej niemile widzianych piłkarzy sąsiadów przyjmuje się z otwartymi ramionami.

Lech jest silniejszy, posiada znacznie większą rzeszę kibiców. Warta jest w znacznie innej sytuacji.

W przeprowadzonej przez Lech24.com sondzie, aż 90% naszych czytelników zaznaczyło, że chciałoby współpracy pomiędzy Kolejorzem, a Wartą Poznań. Najkorzystniejszą dla obu stron propozycją byłoby powstanie relacji na poziomie klubu patronackiego i filialnego. Lech mógłby płacić Warcie corocznie kilka tysięcy, w zamian mógłby wypożyczyć do niej zawodników i organizować mecze towarzyskie. Na takiej współpracy zyskaliby wszyscy.

Trudno jednak uwierzyć, że obecny zarząd chciałby podjąć się takiego przedsięwzięcia. Nawet cały sztab szkoleniowy mógłby oglądać swoich piłkarzy podczas meczów I ligi w Poznaniu, na bieżąco obserwując ich postępy. Obecne władze Kolejorza niechętnie patrzą na swojego lokalnego rywala. Póki co, Warta nie jest wstanie zagrozić w żaden sposób Kolejorzowi. To właśnie Lech jest największym klubem nie tylko w Poznaniu, ale w całej Wielkopolsce. Warta to jeden z wielu zespołów, który posiada niewielką rzeszę kibiców i sympatyków.

Przed sezonem, Warta szczęśliwie znalazła sponsora tytularnego, który pomógł temu klubowi wystartować w rozgrywkach I ligi. W zespole od lipca 2009 roku gra Piotr Reiss, jednak mimo wszystko nie jest to kandydat do awansu. Warta to klub, który przede wszystkim chce ustabilizować swoją sytuację finansową. Lech mógłby pomóc drużynie z Drogi Dębińskiej. Nie chodzi tu już nawet o pomoc stricte finansową, ale sportową. Wypożyczenie dwóch-trzech zawodników, którzy obecnie nie mieszczą się w pierwszym zespole, a z powodzeniem mogliby rywalizować na boiskach niższej ligi, to nie tylko pomoc w uzyskaniu wyższej pozycji w tabeli, ale podniesienie umiejętności sportowych zawodnika.

Lech broni się przed Wartą i jakimkolwiek kontaktem z tym klubem. Niechętnie zgodził się na rozegranie kilku spotkań przed dwoma laty na Bułgarskiej, a przed kilkoma tygodniami bronił się przed możliwością gry Warty na Bułgarskiej:

- Czy Wartę na nie stać, skoro może się okazać, że nie stać na to będzie Lecha? - mówił w rozmowie z Radosławem Nawrotem Arkadiusz Kasprzak przed kilkoma tygodniami.

Zniszczona murawa, problemy finansowe związane z utrzymaniem wypożyczonej trybuny i koszty organizacji spotkań. Lech będzie rozgrywał mecze nie tylko w lidze, ale także w pucharach. Trzydzieści ligowych potyczek oraz dodatkowe mecze w pucharach dają liczbę, odliczając miesiące piłkarskiej posuchy, czterech-pięciu spotkań w miesiącu. To tylko w najkorzystniejszym dla kibiców scenariuszu trzy mecze przy Bułgarskiej. Warta w lidze rozgrywa trzydzieści cztery spotkania, z czego tylko połowa meczów w Poznaniu. Zieloni nie grają w europejskich pucharach. Stadion wynajmowaliby więc siedemnaście razy do roku, tylko na dzień meczu.

Najczęstszym, ale jednym z najtrafniejszych, kontrargumentów Warty i jej sympatyków jest wskazanie dwóch stadionów. Allianz Arena, na której swoje mecze rozgrywają TSV oraz Bayern, oraz San Siro – gdzie grają Inter i AC Milan. Szczególnie ten drugi przykład jest niezwykle interesujący.

- Ja uważam, że gdy jest kilku użytkowników, nieuchronnie powstaje bałagan. Nie wiadomo potem, kto za co odpowiada. Kto ma płacić jakie rachunki. - odpowiadał na podane przez redaktora Gazeta Wyborczej argumenty.

Oba kluby od przeszło sześćdziesięciu lat rozgrywają swoje spotkania na jednym stadionie. Koszt wspólnego utrzymania stadionu jest znacznie mniejszy. Jest jednak jedna i podstawowa różnica pomiędzy przedstawionym przykładem, a realiami poznańskimi. Warta nie chce współ-wynajmować stadionu, a jedynie użyczać go na czas meczu.

Na San Siro murawa jest wyeksploatowana, ale liczba spotkań rozgrywanych na tej murawie jest znacznie większa. W styczniu 2010 roku na tym obiekcie zostanie rozegranych tylko pięć spotkań (trzy mecze Milanu, dwa Interu – w tym jeden pomiędzy dwoma drużynami). W lutym rozpoczynają się kolejne fazy Ligi Mistrzów. Tym razem to Inter rozegra trzy ligowe mecze, a Milan dwa. Każda z tych drużyn wyjdzie na murawę San Siro w roli gospodarza w meczach Ligi Mistrzów. Dobrze przygotowany terminarz nie przeszkodzi w rozgrywaniu spotkań na pięknym stadionie.

Reiss przełamał barierę. Po zakończeniu współpracy z Lechem, postanowił grać dla Warty. To dla wielu, szczególnie starszych kibiców klub ważniejszy. Na jego meczach nie ma atmosfery, która przypomniałaby choć tę z Wronek, ale to także klub z Poznania. Zespół, który ma dłuższą historię i jako pierwszy zdobył mistrzostwo. Dziś został zapomniany na rzecz, silniejszego obecnie Kolejorza. Kiedy Lech grał w drugiej lidze miasto wyciągnęło pomocną dłoń Kolejorzowi. Może pora na wspólną rękę Lecha z miastem w kierunku Warty?

Przegląd prasy.

Za dwa dni piłkarze Lecha zmierzą się z Zagłębiem Lubin. Bez wątpienia będzie to mecz podtekstów, bo drużynę miedziowych prowadzi były trener Kolejorza, Franciszek Smuda. Przeczytaj, co o meczu mówili sami zawodnicy, oraz co wydarzyło się w ciągu ostatnich dni.

Nowy tydzień, bez wątpienia dobrze zaczęł Robert Lewandowski, Ivan Djurdjević i Sławomir Peszko, znajdując się w jedenastce kolejki ,,Przeglądu Sportowego”. Dla każdego z nich jest to kolejno trzecie, drugie i w przypadku Peszkina już 5 wyróżnienie w tym sezonie!

Remisem 1:1 zakończyło się spotkanie Młodej Ekstraklasy między Ruchem Chorzów a Lechem Poznań.  Młodzi Lechici po golu Patryka Stefańskiego po dwudziestu minutach odpowiedzieli bramką Jakuba Marynowicza i tym spodobem oba zespoły podzieliły się punktami. Poznaniacy zajmują obecnie piąte miejsce w lidze, tuż za czwartą Cracovią, która ma jednak jeden mecz więcej na koncie.

Handzić i Golik w Warcie? Taka informację podał portal wp.pl cytując słowa trenera Baniaka, który przyznał, że nie tylko ci dwaj mogliby się ogrywać w jego zespole, ale także inni rezerwowi Kolejorza. Od dawna wiadomo, że Lech chce się pozbyć obu piłkarzy, gdyż nie dosyć, że nie spełniają wymagań, których od nich oczekiwano – mało tego, kosztowali klub prawie milion euro. Jednak to czy będą grać w barwach Zielonych zależy od klubu, a także od samych zainteresowanych.

Dzisiejszymi gośćmi magazynu Kolejorz Gol był Sławomir Peszko i Grzegorz Kasprzik. Peszkin wrócił jeszcze do sobotniego meczu z Ruchem i sam przyznał, że nikt się spodziewał się, że pójdzie tak łatwo. Jeśli chodzi o przyszłość to jasno zadeklarował, że piłkarze zrobią wszystko, by wygrać trzy kolejne ważne mecze. Bardzo dobra forma, którą prezentuje Peszko, jak sam przyznał wynika z tego, że  fizycznie czuje się dobrze, a jak czuje się dobrze, to ma siłę walczyć i biegać.

Nawiązując do kontuzji Gancarczyka uznał, że to fatum na obrońcach i bez wątpienia jest to wielka szkoda i duże osłabienie, ale dodaje, że trener na pewno coś wymyśli. Wracając do tematu reprezentacji Sławek przyznaje, że Smuda chce wprowadzić w zespole dyscyplinę i taktykę, tak jak to robił w Lechu.

W piątkowym meczu zespół z Zagłębia poprowadzi właśnie trener Smuda. Jak sam zawodnik przyznaje zarówno Franz zna doskonale Lechitów, ale oni jego także. Nie ma tu wielkiej filozofii- po prostu wygra lepszy. Sympatyczny pomocnik zdradził cel poznańskiego zespołu a mianowicie maksimum punktów w nadchodzących meczach!

Z kolei Grzegorz Kasprzik podsumował derby Krakowa i Warszawy. Nie ukrywał, że wyniki, jakimi zakończyły oba spotkania są bardzo dobre nie tylko ze względu na Lecha, ale także na całą ligę, bo znów zrobiło się ciekawie.

Nie sposób było nie zapytać Grzegorza o obsadę bramki Kolejorza. Zawodnik bez zazdrości przyznał, że Burić dobrze sobie radzi, gra coraz pewniej i wychodzi to z korzyścią dla całego klubu. Zdementował też plotki jakoby miał powrócić do Piasta Gliwice.

Jeśli chodzi o reprezentację to przyznał, że bramkarze z naszej ligi mają potencjał, ale będąc za granicą zdobywa się większe doświadczenie. Na podchwytliwe stwierdzenie Krzysztofa Ratajczaka, że Kasprzika nic nie różni od Tomka Kuszczaka czy Wojtka Szczęsnego, odpowiedział, że oni grają w najlepszych klubach świata i na tym ta różnica polega. Przeciwników z Lubina nie lekceważy, bo od czasu objęcia przez Smudę posady trenera, grają coraz lepiej.

Ostanim punktem programu, była rozmowa z trenerem młodzików z rocznika 1997 Wojciechem Tomaszewskim. Grupa istnieje od sześciu lat, obecnie trenuje 21 chłopców. Na poszczególnych etapach szkolenia odbywa się selekcja, dlatego w ciągu tych kilku lat przez zespół przewinęło się około stu zawodników. Chłopcy biorą udział w róznych turniejach i zazwyczaj zajmują czołowe miejsce, oczywiście walczą też w swojej lidze. Jak przyznaje trener w tym wieku wynik nie jest jednak najważniejszy, przed jego podopiecznymi jeszcze długa i ciężka praca.

Piotr Reiss (fot.piotrreiss.pl)

Jak poinformował na swojej stronie internetowej były kapitan Lecha Poznań, obecnie reprezentujący obecnie barwy poznańskiej Warty, Piotr Reiss otrzyma w najbliższych dniach medal za zajęcie trzeciego miejsca w poprzednim sezonie Orange Ekstraklasy. Popularny Reksio otrzymał telefon od Michała Lipczyńskiego – dyrektora ds. marketingu – o możliwości spotkania, na którym Piotr otrzyma medal. Wcześniej jednak były lechita zapowiedział, że ewentualne otrzymanie medalu jest mało prawdopodobne i jeżeli dojdzie do skutku jego wręczenie wystawi go na aukcje, z której zysk zostanie przekazany na Fundację Mam Marzenie, z którą wolno związany jest lechita.

Piotr Reiss przez ostatnie pół roku był zawieszony przez klub w związku z postawionymi zarzutami korupcyjnymi. Wcześniej jednak pojawił się na boisku w 15 grach rundy jesiennej. Telenowela jak sytuacje medalową nazywa sam zainteresowany rozpoczęła się od zwrócenia uwagi przez jednego kibiców Lecha, a następnie potwierdzenia sytuacji przez Reissa. Medal za zdobycie 3 miejsca w lidze otrzymał Dawid Kucharski, który wystąpił w 4 grach, a nie otrzymał go były kapitan, który reprezentował barwy Kolejorza w, jak już wcześniej wspominaliśmy, piętnastu meczach. Telenowela ma już się na szczęście ku końcowi.

Na stronie internetowej Piotr napisał:

- Naprawdę, jest mi dużo lżej wiedząc, że jest to nieporozumienie, a nie celowa gra Zarządu Kolejorza. Kamień spadł mi z serca. Pomimo wielkiego sentymentu do tego medalu (wiem, że to zabrzmi dziwnie skoro go jeszcze nie otrzymałem) – wywiążę się z obietnicy i wystawię go na aukcji, z której dochód przekażę na cele charytatywne.

Piotr Reiss (fot.piotrreiss.pl)

Jutro w samo południe Piotr Reiss podpisze kontrakt z zespołem Warty Poznań. W tych samych okolicznościach dziennikarze zgromadzeni na spotkaniu otrzymają informacje o nowym sponsorze strategicznym, który także zostanie zaprezentowany. Drużyna grająca w popularnym „Ogródku” zdaje się wychodzić powoli na prostą.

Piotr Reiss to 37 letni zawodnik, występujący do tej pory w barwach Lecha Poznań. Po zawirowaniach związanych z zarzutami korupcyjnymi, które zostały mu postawione, został przez zarząd Kolejorza zawieszony, a następnie stał się 30 czerwca wolnym zawodnikiem. Klub nie zdecydował się przedstawić Reissowi nowej oferty i pozostawał on od początku lipca bez klubu. W mediach mówiło się o ofertach ŁKS-u oraz GKP Gorzów, które to oferty potwierdzał sam zainteresowany. Dziś na łamach swojej strony internetowej poinformował o porozumieniu z klubem o 97 letniej tradycji, a zważając na nalegania rodziny do pozostania w Poznaniu, wszystkie znaki na ziemi i na niebie wskazują, że nowym klubem naszego kapitana zostanie jutro Warta Poznań.

Reklama na portalu Lech24.com

Ostatnie trzy lata dla sympatyków poznańskiego Lecha były niezwykle emocjonujące. „Kolejorz” w 2006 roku doczekał się rewolucji, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. W mediach coraz częściej zaczęto mówić o walce o wyższe lokaty.  Jednak, aby mówić o poważniejszej rywalizacji w lidze, trzeba przede wszystkim wzmocnić skład. Wspomniana wyżej rewolucja dotyczyła nie tylko zmiany zarządu i sztabu szkoleniowego, ale przede wszystkim kadry poznańskiej drużyny. Fuzja z Amiką pozwoliła nowemu trenerowi –Franciszkowi Smudzie – na wybór graczy spośród dwóch drużyn – Lecha i Amiki. Od tego czasu minęło ponad 36 miesięcy, a przez pierwszą drużynę przewinęło się 58 zawodników. Jak potoczyły się losy tych, którzy nie reprezentują już barw Lecha? Zapraszamy do lektury!

„Kolejorz” do bramkarzy szczęścia nie miał nigdy. Ostatnie 3 lata były testem dla 8 zawodników grających na tej pozycji. Obecnie w kadrze znajdują się Ivan Turina, Jasmin Burić, Grzegorz Kasprzik i Krzysztof Kotorowski. Ten ostatni wygrał pojedynek o miejsce w bramce, choćby z Radosławem Cierzniakiem, który w 2007 roku przeniósł się do Korony Kielce i występuje w niej do dziś. Innym golkiperem, który, jako rodowity poznaniak, chciał załapać się na dłużej do kadry Lecha, jest Paweł Linka. Zawodnik początkowo był wypożyczony do Odry Wodzisław, jednak po sezonie wrócił do „Kolejorza”. Od ostatniej rundy występuje w greckim AO Xanthi. Dawid Kręt występuje obecnie w Polonii Słubice. Na drodze Kotora stanął jeszcze Robert Binkowski. Nie miał on możliwość zaprezentowania swoich umiejętności w meczu pierwszej drużyny i został kupiony przez Wisłę Płock, a obecnie reprezentuje Pogoń Szczecin. Największe nadzieje wiązano z Emilianem Dolhą, zatrudnionym w Lechu jako gwiazda ligi oraz najlepszy jej bramkarz. Szybko jednak okazało się, że słaby psychicznie bramkarz nie zdoła nawet zagrozić pozycji Kotora i po 10 występach w sezonie w barwach Lecha przeniósł się do Dinama Bukareszt, w którym wystąpił dotychczas w 5 spotkaniach.

Defensywa Lecha była równie często poddawana próbom nie tylko eksperymentów taktycznych, ale także nerwów poznańskich kibiców. Wiele zastrzeżeń do tej formacji miał Franciszek Smuda, sprowadzając często zawodników, którzy mogliby tę formację wzmocnić. Jednym z ciekawszych zawodników „Kolejorza” jesienią 2006 roku był Marcin Wasilewski. Opuścił on drużynę, po kilku miesiącach gry i wzmocnił Anderlecht Bruksela. Tam z 68 występami i aż 13 bramkami jest jednym z ważniejszym zawodników. Z tą drużyną zdobył już Puchar Belgii, Superpuchar, ale także mistrzostwo. Występował także na europejskich boiskach często dając o sobie znać, przede wszystkim dzięki ostrej grze. Zawodnik, który początkowo miał być wzmocnieniem, ale okazał się zbyt słaby, aby dostać szansę na pokazanie się poznańskiej publiczności (2 występy w PE) jest Fernando Bonjour. Po półrocznym wypożyczeniu zrezygnowano z jego usług i wrócił on do swojego klubu – CA Rentistas. Obecnie występuje w barwach CD Universidad César Vallejo. Warto wspomnieć także o losach Marcina Drzymonta. Ten dobrze zbudowany obrońca, po krótkim epizodzie w Lechu, zdecydował się wzmocnić Koronę Kielce. Poprzednią rundę spędził w GKSie Bełchatów, w którym grać będzie także w rozpoczynającym się sezonie. Lewym obrońcą także przez jedną rundę w barwach Lecha był Kristijan Dobrew. Nie przekonał on jednak sztabu szkoleniowego i gra w Lokomotivie Sofia, w którym, po powrocie z Lecha, wystąpił w 43 meczach, zdobywając 2 bramki. Innym środkowym obrońcą, z którym wiązano pewne nadzieje, był wypożyczony na rok z Odry Wodzisław – Maciej Dymkowski. Po sezonie spędzonym w Poznaniu, wrócił do klubu z Wodzisławia, reprezentując barwy Odry w 23 spotkaniach. Jednym z wyższych obrońców w kadrze Lecha był Tomasz Midzierski. Swoje umiejętności dziś pokazuje w Gdańsku. W poprzednim sezonie zagrał w 8 meczach. W ostatnich dniach kadrę „Kolejorza” opuścił Dawid Kucharski, który w najbliższym sezonie grać będzie w barwach Hearts.

Ciekawie wyglądała na przestrzeni ostatnich trzech sezonów linia pomocy poznańskiej drużyny. Wielu zawodników z góry nie otrzymało szansy na pokazanie się. Filip Burkhardt wypożyczony do Widzewa, później Jagiellonii, wrócił do Młodej Ekstraklasy Lecha Poznań. W ostatnim czasie reprezentował barwy poznańskiej Warty, do której został transferowany z Tura Turek. W najbliższym sezonie grać będzie w Arce Gdynia. Warto wspomnieć o Arturze Marciniaku, który także w GKSie Bełchatów nie może przekonać trenerów do swojej osoby. W ostatnich dwóch sezonach wystąpił tylko w 11 grach. Dawid Florian sprowadzony z trzecioligowej Sandencji dziś gra w barwach Znicza Pruszków. Jednym z pierwszych transferów Smudy do Lecha było sprowadzenie Arkadiusza Bąka. Po krótkim epizodzie w „Kolejorzu” zagrał kilka spotkań w barwach Floty Świnoujście, a dziś gra amatorsko w Lech Poznań Oldbojs. Z zamiarem wzmocnienia prawej flanki zdecydowano się na zatrudnienie Marcina Zająca, który przez dwa lata świetnie prezentował się w zespole z ulicy Bułgarskiej. Warte pamięci są jego dwie bramki w meczu z Legią, ale także wiele innych, które często decydowały o wyniku spotkania. Po dwóch latach nie podpisano z nim umowy, co spotykało się ze sprzeciwem wielu kibiców. Poprzedni sezon spędził w Ruchu Chorzów, występując w 21 meczach i strzelając 2 bramki. Ważnym dla „Kolejorza” graczem był także Maciej Scherfchen. W poprzednim sezonie występował w Ruchu Chorzów (15 spotkań) i Arce Gdynia (8 spotkań). Warto wspomnieć o losach Henrego Quinterosa. W poprzednim sezonie, po rozwiązaniu kontraktu z Lechem, grał w barwach Alliazu Lima.  Zagrał w 20 meczach, strzelając 2 bramki. W trwającym obecnie okienku transferowym Lecha opuścił Rafał Murawski, który grać będzie w rosyjskim Rubinu Kazań.

A co z napastnikami? Ich także w Lechu było kilkunastu. Z Karola Gregorka zrezygnowano jeszcze w trakcie pierwszego okienka transferowego. Wzmocnił on Wisłę Płock, z której przyniósł się na pół roku do Cracovii. W rozpoczynającym się za kilkanaście dni sezonie, grać będzie w barwach GKSu Bełchatów. Po roku tułaczki w młodzieżowych drużynach Lecha, na rozstanie z poznańskim zespołem zdecydował się Marcin Sobczak. Grał w Gwarku Zabrze, z którego przeniósł się do Ruchu w tym wystąpił w 11 meczach (3 bramki). W ostatniej rundzie 4 razy pojawił się na boisku w barwach klubu z Bełchatowa. Od nowego sezonu ponownie w Ruchu. Ciekawymi zawodnikami w Lechu byli także Marcin Wachowicz i Zbigniew Zakrzewski. Ten pierwszy wystąpił w 39 meczach Arki Gdynia, zdobywając dla niej 9 bramek. Zaki natomiast został transferowany do szwajcarskiej Sion (13 spotkań, 1 bramka), a następnie wypożyczony do Thun (15 spotkań, 1 bramka). W poprzednim sezonie grał w barwach Arki Gdynia (23 spotkania, 6 bramek). Przed ostatnim sezonem Lecha opuścił Przemysław Pitry. Górnik wielkiego pożytku z niego nie miał. Zdobył tylko 1 bramkę, przebywając na boisku w 27 grach. Wielki rozwój talentu Iljana Micańskiego mogliśmy obserwować po jego przejściu do Zagłębia Lubin. Wcześniej jednak dał o sobie znać w Odrze Wodzisław, do której był wypożyczony z Lecha. W Odrze zdobył 5 bramek w 13 spotkaniach, w Lubinie natomiast w 31 meczach zdobył aż 26 bramek zostając królem strzelców tych rozgrywek.

Jak wcześniej wspomniano w Lechu przez 3 lata zatrudniono 58 zawodników. Przed rozpoczynającym się 4 sezonem w klubie występuje tylko 3 zawodników grających w „Kolejorzu” przed fuzją (Bosacki, Wilk, Kotorowski) i 4 pamiętających czasu Amiki Wronki (Kikut, Wojtkowiak, Białożyt, Kadziński). Nie trudno zauważyć, że rewolucja przed sezonem 2006/2007 była nie pierwszą jaka w Lechu miała miejsce i ostatnie 7 okienek transferowych też przyczyniło się do kolejnej,  jednak nie tak bardzo burzliwej, rewolucji kadrowej w zespole Lecha Poznań.

Najwięcej bramek po odejściu z Lecha zdobyli (ilość spotkań/ilość bramek)

Iljan Micański – 33 / 31 (Odra Wodzisław/Zagłębie Lubin)

Zbigniew Zakrzewski 51 / 8 (Sion/Thun/Arka Gdynia)

Marcin Wachowicz 39/ 9 (Arka Gdynia)

Marcin Sobczak 15/ 3 (Gwarek Zabrze/Ruch Chorzów/GKS Bełchatów)

Piotr Reiss (fot. www.piotrreiss.pl)

30 czewca 2009 roku był ostatnim dniem, który żywa legenda klubu z Bułgarskiej – Piotr Reiss – spędziła jako zawodnik Lecha Poznań. Popularny „Reksio” rozstał się z zespołem w nieprzyjemny sposób, a zawirowania medialne wokół – niekorzystnie wpłynęły na koniec kariery doświadczonego napastnika. Doskonale pamiętamy zarzuty przedstawione Piotrkowi – kilka lat temu miał uczestniczyć w korupcji, będąc piłkarzem poznańskiej drużyny. Sam oskarżony nie przyznał się do wszystkich zarzutów. Sytuacja ta spowodowała, że sprawa została niewyjaśniona, a podejrzany po wpłaceniu kaucji został zwolniony z aresztu. Reissa odsunięto od pierwszej drużyny. Zawsze uśmiechnięty kapitan pojawił się na kilku konferencjach i często padało pytanie dotyczące jego działań korupcyjnych oraz sportowej przyszłości. Kibice wiernie wspierali „Reksia” w jego trudnych chwilach i przy Bułgarskiej dało się usłyszeć skandowanie jego nazwiska. Wydarzenia korupcyjne nie zmieniły zdania większości sympatyków na temat Piotrka, kibice nadal uważają 37-letniego napastnika za żywą legendę klubu, człowieka, który przyczynił się do wielu sukcesów Lecha. Nigdy nie odwrócił się od zespołu, gdy tylko ten go potrzebował.

Jakiś czas temu, Jacek Rutkowski poinformował nas, że Reiss wróci do pierwszego składu, jeżeli wyjaśni się jego sprawa związana z korupcją. Z góry jednak było pewnym, że na wyjaśnienie sprawy trzeba będzie długo poczekać, dlatego Piotrek albo zakończy karierę w KKS-ie, albo przeniesie się do innego klubu. Sam zainteresowany chciał pożegnać się z kibicami podczas meczu, jednak nie dostał takiej szansy od zarządu, który nie zdecydował się go odwiesić. Spekulowano, że Reiss zaczął szukać nowego klubu. Chętnych nie brakowało. Jego osobę wiązano chociażby z ŁKS-em Łódź, czy też poznańską Wartą. Od początku lipca Piotrek został wolnym piłkarzem.

Już pierwszego lipca w niedawno otwartym pubie zorganizowano spotkanie z legendą Lecha. Reiss oddał na ręce właścicieli koszulkę ze swoim nazwiskiem. Uczestnicy spotkania przystąpili do swobodnej rozmowy. Reiss na swojej oficjalnej stronie napisał: – Po tego typu spotkaniach i deklaracjach wiem jedno, że na Bułgarskiej spora grupa kibiców nie pozwoli o mnie zapomnieć.

Wracając do osoby Reissa – piłkarz wspominał o podobnej złości 30 czerwca obecnego roku, co 28 lat temu. Wtedy nie dane było mu zaprezentować swoich umiejętności i po roku mógł spróbować swojej szansy.

Piotr grał dla Lecha wiele lat, przyczynił się do sukcesów, wprowadził drużynę na nowe tory, rozpędził poznańską lokomotywę, a gdy odchodził z klubu, to pamiętał o nim jedynie magazynier Geniu, były piłkarz Kolejorza, który już wiele lat dba o sprzęt w drużynie. Jak przyznaje sam Reiss, zawsze był po stronie klubu, nawet jeśli grał gdzie indziej (chociażby w Niemczech czy Amice Wronki). Nieważne co robił, gdzie grał, komu strzelał bramki – zawsze był sercem z Lechem Poznań. Dla niego to było całe życie, jego prawdziwy świat, w którym czuł się najlepiej. Nic więc dziwnego, że dzień rozstania z Kolejorzem zapadnie w jego pamięci na bardzo długo, nie tylko ze względu, że zakończył współpracę z ukochanym klubem, ale też w jakich okolicznościach to nastąpiło i jak go potraktowano.

Łza zakręciła się Reissowi w oku, gdy przyszło się pożegnać ze swoją miłością, a jedyną osobą, która go wtedy wsparła, był magazynier. Wierny kibic Lecha, pan Geniu, jest dla Piotra przykładem, że dla takich osób klub funkcjonuje, dla sympatyków z krwi i kości. Nadal nie jest znana przyszłość Reissa. Nie wiadomo czy piłkarz zagra w jakimkolwiek klubie, ponieważ wciąż czeka na decyzję PZPN lub Ekstraklasy S.A.

Dla samego zawodnika rozstanie z klubem jest bolesnym przeżyciem, ale spotkanie z kibicami w „Fyrtlu Ejbrów” sprawiło, że Reiss podniósł się na duchu wiedząc, że za nim stoją wierni fani, którzy są z nim na dobre i na złe. Jak przyznają fani na oficjalnym forum Lecha Poznań, dla nich Piotrek zawsze będzie piłkarzem Kolejorza, wielką legendą obok takich zawodników jak Okoński czy Anioła. Czytając komentarze na forum, od razu robi się ciepło na sercu, kiedy można przeczytać wypowiedzi odnoszące się do zasług Piotra oraz jego lojalności w stosunku do klubu – „Piotrek, i tak na zawsze będziesz jednym z Nas! Trzymaj się!” bądź „Piotrek, wielkie dzięki za 28 lat w Lechu.”.

Piotr Reiss (fot.piotrreiss.pl)

Już od jakiegoś czasu wiadomo, że ikona poznańskiego Lecha Piotr Reiss odejdzie z klubu w niesławie. Działacze Kolejorza uznali, iż do czasu oczyszczenia się z zarzutów nie zaproponują popularnemu Reksiowi współpracy. Jest to o tyle dziwne, że do całego środowiska piłkarskiego hasło „Niech rzuci kamień ten, co jest bez winy” pasuje jak żadne inne. 30 Czerwca „Rejsik” będzie wolnym zawodnikiem i zanosi się na to, iż szybko sobie znajdzie klub. Media informowały o zainteresowaniu Reissem w Austrii, swoje zainteresowanie wyraził też ŁKS Łódź, gdzie wspólnie z Piotrem Świerczewskim i Tomaszem Hatjo mógłby stworzyć „zabójcze” trio.

Do medialnej walki o wizerunek ikony Lecha włączyła się poznańska Warta - Znając bardzo dobrze całą historię i życie Piotra Reissa, mam wielki szacunek do niego jako kibic, ale również biznesmen, a przede wszystkim człowiek. Jeśli Lech z niego zrezygnuje, a on naprawdę będzie chciał pomagać wielkopolskiej i poznańskiej piłce, drzwi Warty Poznań stoją zawsze dla niego otworem - deklaruje prezes Janusz Urbaniak.

- Czy to jako zawodnik, czy jako osoba szkoląca i zachęcająca młodzież do gry w Warcie, jest mile widziany. Poszukam na to pieniądze, jak będzie trzeba. Nigdzie indziej w Polsce nie znajdziemy takiego symbolu sportowego miasta i to ma swoją wartość – dodaje Urbaniak.

- Jesteśmy po pierwszych rozmowach i na pewno będą następne – powiedział Piotr Reiss.

Z wszystkich dróg, ta chyba jest najciekawsza, a skoro Reksio miałby marnować wizerunek w podrzędnych klubach ligi austriackiej niech doświadczeniem i swoją osobą wspiera lokalny oraz wielce zasłużony dla poznańskiej piłki klub Warty Poznań

(Polska Times/Własne)

Jarosław Araszkiewicz

Kiedy Jarosław Araszkiewicz występował w lokalnym zespole - Sokole Duszniki, grając na pozycji stopera trafił 3 bramki juniorskiemu zespołowi Lecha. Ten natychmiast zainteresował się Arasiem. Nie minęło wiele czasu, ale ten młody chłopak stał się zawodnikiem poznańskiej drużyny. W zespole z ulicy Bułgarskiej rozwijał się szybko – potrzebował niespełna roku, aby stać się członkiem seniorskiego zespołu. 11 maja 1983 roku jako 18 letni zawodnik zadebiutował w meczu przeciwko Ruchowi Chorzów. Tak właśnie rozpoczęła się długa, pełna pięknych chwil, historia Jarosława Araszkiewicza z Lechem Poznań.

Urodził się 1 lutego 1965 roku w Szamotułach. Początkowo amatorsko grał w tenis, jednak szybko przekonał się, że to właśnie piłka jest jego życiem. Jako 18 letni zawodnik został mistrzem Polski. Warto również wspomnieć o tym, że jest też najstarszym zawodnikiem jaki występował w barwach Lecha. Z nim zdobył 5 mistrzostw, Superpuchar oraz dwukrotnie Puchar Polski. W Kolejorzu wystąpił w 225 spotkaniach (176 w ekstraklasie, 17 Puchar Polski, 11 w europejskich pucharach, 4 Puchar Lata, 3 Superpuchar, 2 Puchar Ligi oraz 12 w II lidze). Zdobył dla Kolejarza 50 bramek.
W latach 1985-1987 występował w Legii Warszawa (41 spotkań), odbywając w ten sposób służbę wojskową. Czterokrotnie podczas swojej przygody z piłką wyjeżdżał na zachód, występując w 5 zespołach (Bakirköyspor Kulübü, MSV 02 Duisburg, VfL Herzlake, Maccabi Netanya, Hakoah-Maccabi Ramat-Gan). Na krajowym podwórku prócz wyżej wspomnianych Sokoła Duszniki, Lecha Poznań i Legii Warszawa występował w czterech zespołach (Pogoń Szczecin, Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski, Aluminium Konin, KP Konin), jednak zawsze wracał do Poznania. W reprezentacji zagrał w 12 spotkaniach, a ostatni raz w 1992 roku.
Przed sześcioma laty – 3 czerwca 2003 roku podczas meczu z Wisłą Kraków pożegnał się z poznańską publicznością. Była to chwila na pewno wzruszająca, ponieważ mijało wtedy 20 lat od momentu, w którym  po raz pierwszy wystąpił w barwach Lecha. Było to dokładnie 20 lat i 23 dni – gry na wysokim poziomie, który na pewno zostanie w pamięci wielu kibiców . Niestety ciężko dziś o takich zawodników, a Araś niewątpliwe jest przykładem wierności do klubu.
Po zakończeniu kariery został trenerem rezerw Lecha Poznań, a następnie przez 3 lata realizował się jako trener Warty. Jego drogi z poznańskim klubem rozeszły się – z Sandecją Nowy Sącz wywalczył awans do II ligi, a obecnie jest trenerem Pelikana Łowicz. Jednak nie zrezygnował jeszcze z gry w Lechu, wciąż razem ze swoimi kolegami gra w Oldbojach Lecha Poznań na równie wysokim poziomie, co przed laty.

Kariera:

1979/1980 – Sokół Duszniki

1980-1985 – Lech Poznań

1985-1987 – Legia Warszawa

1987-1990 – Lech Poznań

1990-1992 – Bakirköyspor Kulübü

1992 – Lech Poznań

1993  – MSV 02 Duisburg (w)

1993 – Lech Poznań (j)

1994 – Vfl Herzlake (w)

1994 – Pogoń Szczecin (j)

1995 – Maccabi Netanya (w)

1995/1996 – Hakoah-Maccabi Ramat-Gan

1996/1997 – Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski

1997-1998 – Lech Poznań

1999 – Aluminium konin (w)

1999 – KP Konin (j)

2000-2001 – Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski

2002-2003 – Lech Poznań

za: Wikipedia/Hej Lech/90 minut.